Ταξίδια Μέσα Από Τη Λογοτεχνία!

Η Λογοτεχνία είναι για μένα ένα "παράθυρο" σε έναν μαγικό κόσμο. Κάθε βιβλίο μας "ταξιδεύει" σε κόσμους πραγματικούς, ή φανταστικούς, τωρινούς, μελλοντικούς, ή παρελθοντικούς. Ένα είναι το μόνο σίγουρο, κάθε βιβλίο που μας ενθουσιάζει, μας εντυπωσιάζει, ή μας μαγεύει θέλουμε να το μοιραστούμε με άλλους φίλους - αναγνώστες. Έτσι κι εγώ, θέλω να μοιραστώ με όλους εσάς όσα βιβλία με ενθουσίασαν και με "γέμισαν" με πρωτόγνωρες ιδέες, εικόνες και συναισθήματα. Σαφώς και η άποψη του κάθε αναγνώστη είναι μοναδική και ένα βιβλίο που εμείς λατρέψαμε μπορεί κάποιος άλλος να το αντιπάθησε, ή ακόμα και να το μίσησε... Μέσα από αυτή την οπτική θεωρώ φρόνιμο να μη σχολιάζω όσα βιβλία δεν με εντυπωσίασαν, ή μου άφησαν αρνητικά συναισθήματα, διότι αυτά είναι απολύτως υποκειμενικά. Δεν θα ήθελα να προκαταλάβω αρνητικά κανέναν αναγνώστη, αποτρέποντάς τον από το να διαβάσει ένα βιβλίο το οποίο, ενδεχομένως, να τον ενθουσιάσει. Κάθε βιβλίο απαιτεί το κατάλληλο περιβάλλον, το υπόβαθρο και την ανάλογη διάθεση για να εκτιμηθεί, οπότε μην αποκλείετε ποτέ τίποτα. Η έκφραση και αποτύπωση της δικής μου γνώμης για κάθε βιβλίο, αλλά και των απόψεων και σχολιασμών άλλων φίλων - αναγνωστών που αναγράφονται στη σχετική κατηγορία, έχουν μοναδικό σκοπό να εκφράσουν το θαυμασμό μας για ορισμένα βιβλία που θεωρούμε άξια λόγου και θέλουμε να γίνουν ευρέως γνωστά, βοηθώντας έτσι τους φίλους - αναγνώστες στην επιλογή του επόμενου βιβλίου που θα διαβάσουν. Πάντοτε με το μεγαλύτερο σεβασμό και θαυμασμό για όλους τους συγγραφείς, που μέσα από τις σελίδες των βιβλίων τους μας "ταξιδεύουν" μακριά από την εκάστοτε πραγματικότητα ή μας βοηθούν να την κατανοήσουμε καλύτερα, αλλά σε κάθε περίπτωση "στολίζουν την ψυχή μας", ένα μεγάλο ευχαριστώ!

Κλειώ Ισ. Τσαλαπάτη

Τετάρτη, 12 Αυγούστου 2015

«ΕΦΙΑΛΤΕΣ Ι – Συμβόλαιο Ψυχής», της Άρτεμης Βελούδου – Γράφει η Αργυρώ Χαρίτου

«ΕΦΙΑΛΤΕΣ  Ι – Συμβόλαιο Ψυχής», της Άρτεμης Βελούδου – Γράφει η Αργυρώ Χαρίτου

Εκδόσεις: i-Write.gr
Σελίδες: 670
Τιμή: 15,40 €            

Όταν ακούμε τη λέξη «ΕΦΙΑΛΤΕΣ» αμέσως στο νου μας  συμβαδίζει με κάτι το οποίο είναι κακό, από όλες τις απόψεις. Είτε ψυχικό. Είτε σωματικό. Είτε ονειρικό.
            Γενικότερα, είμαι από τους ανθρώπους που έχουν δυνατή φαντασία. Ναι μεν, είναι καλό όταν σου περιγράφει κάποιος κάτι για να μπορείς να το φανταστείς, αλλά και όταν θες εσύ να περιγράψεις κάτι. Όμως στην περίπτωση του οποιουδήποτε Εφιάλτη είναι απλά κακό. Πολύ κακό.
            Το βιβλίο «Εφιάλτες» μου το σύστησε μια φίλη την οποία εμπιστεύομαι. Για αυτό το λόγο, αν και από τον τίτλο φοβήθηκα ότι μπορεί να έχανα για μερικές μέρες τον ύπνο μου, ή να φοβόμουν να περπατήσω μέσα στο σπίτι μου αν αυτό ήταν σκοτεινό, το τόλμησα. Τελικά, είχε δίκιο ότι θα με συντάραζε συναισθηματικά και όχι, εξαιτίας των εφιαλτών.
            Δεν έχασα τον ύπνο μου (πέραν από μια μέρα). Με καθήλωσε για πολλές ώρες. Είχα  συνέχεια την επιθυμία ‘ακόμα μια σελίδα, ακόμα μια σελίδα, ακόμα μια σελίδα’.
            Ακόμα και όταν είχαμε διακοπή ρεύματος για αρκετές ώρες, διάβαζα το βιβλίο υπό το φως των κεριών, στη 1 το βράδυ, διότι μου είχαν μείνει μόνο 20 σελίδες και δεν μου επέτρεπε η αγωγή μου να το εγκαταλείψω, τώρα που ήταν έτοιμο να μου αποκαλύψει το τέλος του.
            Το βιβλίο «Εφιάλτες» πραγματεύεται τη ζωή ενός πλούσιου αγοριού, το οποίο συμπεριφέρεται χωρίς να αναλογίζεται τη ζωή του, χωρίς να εκτιμάει τίποτα και να τα θεωρεί όλα δεδομένα. Χωρίς να νοιάζεται για τίποτα, επέλεξε τον εύκολο δρόμο για να ξεχάσει τα προβλήματα του. Ο Ρέιμοντ, που είναι και ο ήρωας μας, κατέληξε στο Ντάνγουϊτς, εκεί που κατοικούσαν οι παππούδες του, λόγω όλων των λανθασμένων επιλογών που είχε κάνει.
             Το όλο ψυχολογικό προφίλ του Ρέιμοντ, αλλά και της οικογένειας του, παρουσιάστηκε, εκδηλώθηκε, εμφανίστηκε, μέσα από τα μάτια του. Η μεταμόρφωση του από ένα άτομο, εγωιστικό σε ανιδιοτελές, με προκάλεσε να πω πολλές φορές ‘μπράβο’ στη συγγραφέα για τον τρόπο που παρουσίασε το ταξίδι του και την μεταμόρφωση του. Ναι, πολλοί θα πούνε ότι το βιβλίο λέγεται «Εφιάλτες» και το μισό βιβλίο μιλάει, δείχνει, αποκαλύπτει τον ψυχικό θάνατο και την ψυχική ανάταση αυτού του αγοριού, αλλά και των γύρω του. Είναι όμως σημαντικό. Επιβάλλεται για το δεύτερο μέρος που στη ζωή του εμφανίζεται η Ονόρα.
            Η Ονόρα είναι η κοπέλα που δουλεύει μαζί του στην πανσιόν. Η πανσιόν ανήκει στους παππούδες του. Όπως είναι λογικό, ο Ρέιμοντ προσπαθεί να δεχτεί τη νέα του ζωή. Όπως και τη νέα του δουλειά. Όταν συναντάει την Ονόρα, η πρώτη  λέξη που εμφανίζεται στον εγκέφαλο, αλλά και στα χείλη του, είναι ΦΡΙΚΙΟ. Για μένα είναι μια άσχημη λέξη και με θύμωνε που την  ανάφερε σε κάθε ευκαιρία.
            Να, όμως, που τελικά η ζωή έχει ένα δικό της μοτίβο για να σου επιδεικνύει τη δύναμη της και καταλήγεις να τον ερωτευτείς, να τον αγαπήσεις, αλλά να φτάσεις το σημείο να δώσεις και τη ζωή σου για εκείνον.
            Αχ, είναι τόσα πολλά αυτά που θέλω να σας αποκαλύψω αλλά δεν μπορώ. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι από εδώ και πέρα ξεκινάνε οι ‘Εφιάλτες’. Είτε αυτοί είναι ονειρικοί, είτε είναι πραγματικοί, με σάρκα και οστά μπροστά τους.
            Ο Ρέιμοντ μαζί με την Ονόρα μπλέκουν σε μια κατάσταση, φουτουριστική. Παλεύουν με πλάσματα από άλλες διαστάσεις ώσπου να εμφανιστεί μια γυναίκα, αν είναι γυναίκα βασικά, έτσι υποψιαζόμαστε, η  οποία θα βοηθήσει το ζευγάρι μας να διώξει μακριά του αυτή την κατάρα που τους τυραννάει.
            Δεν μπορώ να αποκαλύψω περισσότερα ούτε για την κατάρα, αλλά ούτε για το ποιές αποφάσεις έπρεπε να παρθούν για να μπορούν να τη σπάσουν. Μια κατάρα που υφίσταται εδώ και μερικούς αιώνες.
            Αλλά μπορώ να πω ότι με έβαλε σε σκέψεις όπως, θα έδινες τη ζωή σου όντως για κάποιον που αγαπάς; Θα πολεμούσες πλάσματα άυλα, μόνο με τη δύναμη ενός φυλαχτού; Θα τρελαινόσουν; Θα μπορούσες να κοιμηθείς ήσυχα τα βράδια, όσο κουρασμένος και αν ήσουν και ας είχες στην αγκαλιά σου το άλλο σου μισό; Θα κλονιζόταν η σκέψη σου  μήπως έχεις τρελαθεί;
            Πολλές ερωτήσεις σου προκαλεί το βιβλίο. Γιατί μπορεί οι εφιάλτες να είναι των ηρώων μας όμως, μας βάζει στη θέση και μας να ζήσουμε τις αγωνίες τους, σαν να είναι δικές μας και αν θα μπορούσαμε να τις αντιμετωπίσουμε.
            Υπήρξαν στιγμές που τρόμαξα, υπήρξαν στιγμές που θύμωσα, υπήρξαν στιγμές που έβρισα την συγγραφέα, γιατί ήθελα να κοιμηθώ αλλά λόγω των τεράστιων κεφαλαίων δεν μου το επέτρεπε. (Δεν επιτρέπεται να αφήνω κεφάλαιο στη μέση. Το θεωρώ ιεροσυλία!). Και το τέλος. Αχ, το τέλος…! Απλά έπεσα στο κρεβάτι με μια θλίψη στο πρόσωπο μου, προκαλώντας την ανησυχία του άντρα μου. Πληγώθηκα και ένιωσα τον πόνο των ηρώων μου.
            Ένα μεγάλο μπράβο σε αυτό το νέο κορίτσι που η γραφή της είναι ώριμη. Χωρίς να σε κουράζει με περιττές περιγραφές. Με όχι, και τόσο συνηθισμένο λεξιλόγιο. Όχι, τρομακτικό. Αλλά έντονο, ώστε να σε τοποθετήσει στη θέση των ηρώων του.
            Δε θέλω να σας κουράσω. Ελπίζω να σας μετέφερα έστω και λίγο τα συναισθήματα, τις σκέψεις που μου προκάλεσε αυτό το βιβλίο.

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Ο Ρέιμοντ ήταν επικίνδυνος. Τουλάχιστον ως τέτοιον τον αντιμετώπιζαν όλοι γύρω του. Ο ίδιος θεωρούσε τη ζωή του τέλεια έτσι όπως ζούσε στα άκρα, χωρίς περιορισμούς και απαγορεύσεις. Όταν όμως έφτασε στο κατώφλι του θανάτου μια μοιραία νύχτα, ανέλαβε η οικογένεια του τα ηνία. Έπειτα από τον αγώνα της απεξάρτησης βρέθηκε εξορισμένος σ ένα ζοφερό χωριό, υπό την κηδεμονία των παππούδων του.

Εγκλωβισμένος στο Ντάνγουϊτς, ξεκινάει πάλι από την αρχή. Αλλάζοντας τον τρόπο ζωής του, οδηγείται σταδιακά στο να αλλάξει τον ίδιο του τον εαυτό. Η Ονόρα, ένα μυστήριο κορίτσι, εισβάλλει στη ζωή και το μυαλό του. Για κάποιο λόγο νιώθει να τη μισεί, αλλά σύντομα του γίνεται εμμονή καθώς προσπαθεί να σηκώσει το πέπλο της μυστικοπάθειας της, και να ανακαλύψει την αλήθεια για τη ζωή της. Ανεξήγητα γεγονότα προηγούνται πάντα της παρουσίας της, και ο Ρέιμοντ ήθελε πάση θυσία να ικανοποιήσει την περιέργεια του. Πλησιάζοντας την όμως εμπλέκεται σε έναν συναισθηματικό πόλεμο, που αντιστρέφει τους όρους της γνωριμίας τους και τα κίνητρα της αναζήτησης του.

Στη νέα αυτή διαδρομή, θρύλοι και μύθοι αποδεικνύονται αληθινοί, η ομίχλη δεν είναι πάντα τόσο αθώα, και τα φαινόμενα μονίμως απατούν την αντίληψη. Ο Ρέιμοντ έμπλεξε σε μια περιπέτεια η οποία τον ταξίδεψε σ έναν κόσμο που ποτέ δεν φανταζόταν ότι υπάρχει, και δεν χρειάστηκε να κάνει βήμα παραπέρα από τον δικό μας για να τον αντικρύσει. Έμαθε με τον χειρότερο τρόπο ότι δεν υπάρχουν όρια σ αυτά που μπορείς να κάνεις, για να σώσεις αυτόν που αγαπάς. Και ανακάλυψε πως ο καθρέφτης της ψυχής μας, είναι εκείνος που μας κάνει να δούμε τη ζωή με άλλο μάτι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου