«ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΟΥ ΒΑΛΤΟΥ», της Μαρίας Λαμπαδαρίδου – Πόθου - Γράφει ο συγγραφέας και φιλόλογος ΠΑΣΧΑΛΗΣ ΠΡΑΝΤΖΙΟΣ

«ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΟΥ ΒΑΛΤΟΥ», της Μαρίας Λαμπαδαρίδου – Πόθου 

Γράφει ο συγγραφέας και φιλόλογος ΠΑΣΧΑΛΗΣ ΠΡΑΝΤΖΙΟΣ

Εκδόσεις: Πατάκη

Σελίδες: 176

Τιμή: 8,90 €

"Μιλώντας οι σκέψεις μέσα από το βιβλίο «Συνέντευξη με το φάντασμα του βάλτου» της Μαρίας Λαμπαδαρίδου – Πόθου", του ΠΑΣΧΑΛΗ ΠΡΑΝΤΖΙΟΥ

Η Μαρία Λαμπαδαρίδου – Πόθου για άλλη μια φορά μας «δώρισε» ένα ιδιαίτερο βιβλίο δίνοντας τη δυνατότητα να το παρακολουθήσει ως ιστορία ακόμη κι ένα παιδί στην έναρξη της εφηβείας του. Όμως, επειδή μιλάμε για μια σπουδαία συγγραφέα, χρειάζεται να ξεφύγουμε από το πρώτο επίπεδο ανάγνωσης του βιβλίου –αυτό που ενδεχομένως θα μάγευε έναν έφηβο- και να σπρώξουμε τη σκέψη μας σε πιο βαθιά μονοπάτια.

Τρυφερή και ευάλωτη η φωνή της συγγραφέως μοιάζει με τοπίο που ραγίζει –δική της η περιγραφή- , για να επιτρέψει στο αόρατο να υπάρξει. Κι όσο για την πεποίθησή της πως εκείνο που δεν φαίνεται μας εξουσιάζει, αυτό πιστοποιείται τω όντι σε κάθε σελίδα ανάγνωσης.

Ως αναγνώστης, διαβάζεις την ιστορία, χάνεσαι μέσα από τη μαγεία της γλώσσας της Λαμπαδαρίδου – Πόθου, λιώνεις τις λέξεις σαν καραμέλα που εναλλάσσει τις γεύσεις και κάποιες στιγμές αισθάνεσαι πως την καραμέλα αυτή, την καταπίνεις κάθε φορά που ακούς τη σκέψη της συγγραφέως αόρατα να σου ψιθυρίζει με τρέμουσα φωνή: γνωρίζω αυτά που δεν γνωρίζω κι όσα δεν γνωρίζω πολύ φοβάμαι πως τα γνωρίζω. Γεμάτο από αθέατες πλευρές της πραγματικότητας το βιβλίο αυτό, όπου ανάμεσα στο φυσικό και στο μεταφυσικό κόσμο υπάρχει απόλυτη συναίρεση. Και μάλιστα οι αθέατες αυτές πλευρές της ζωής συνεχίζουν να αισθητοποιούνται, ακόμη και όταν η συγγραφέας παρουσιάζει τη σκέψη της να αμφιβάλλει ή και να δυσπιστεί απέναντι στη μεταφυσική βεβαιότητα. Ωστόσο, δεν σταματά ποτέ να αφουγκράζεται με απόλυτη προσοχή τον αντίλαλο της σιωπής. Κι εκεί ανάμεσα στο υπάρχει «το άλλο» ή δεν υπάρχει, μέσα από αυτή την τραγική αμφιβολία, ο κόσμος του επέκεινα γίνεται ακόμη πιο υπαρκτός, γιατί είναι αυτός που υπερισχύει. Η συνύπαρξη νεκρών και ζωντανών – αλήθεια, πόσο μα πόσο φυσικά παρουσιάζεται η σκηνή της συνάντησης της κοπέλας με το φάντασμα- μοιάζει με όνειρο, όνειρο που υποψιάζει ότι η ψυχή και το σώμα είναι ξεχωριστά.

Η Λαμπαδαρίδου – Πόθου γνωρίζει πως την πραγματικότητα αν θέλεις, μπορείς να την πεις περιγραφικά σαν να την φωτογραφίζεις, δεν είναι όμως αυτό που την ενδιαφέρει. Είναι έκδηλο πως αυτό που ενδιαφέρει την ίδια είναι η προσέγγιση της πραγματικότητας ως προς το νόημά της, την ουσία της δηλαδή, τη βαθύτερή της αλήθεια. Ένα πάθος και μια αγωνία για την αλήθεια στο βιβλίο αυτό, όχι για το εφήμερο, αλλά για το πραματικά υπαρκτό, όχι για το προσωρινό, αλλά γι’ αυτό που μένει, το αιώνιο, το ακατάληπτο, το αμετάβλητο. Για την ουσία των πραγμάτων, για τα γνωρίσματα εκείνα του κάθε όντος που κάνουν αυτό το ον να μετέχει στην ύπαρξη. Υπαρκτό, όμως, δεν είναι μονάχα αυτό που φαίνεται κι η συγγραφέας μοιράζεται την αγωνία μαζί μας για να μας το φανερώσει.

Όσοι από μας περιορίζουμε τη ζωή στην ύλη και σκεφτόμαστε αποκλειστικά με υλιστικούς όρους, δύσκολα μπορούν να αντιληφθούν το μεταφυσικό και το πνευματικό. Η ανθρώπινη ύπαρξη όμως δεν είναι μονάχα ύλη, είναι και πνεύμα κι αν απουσιάσει η σύνδεση αυτή, τότε δεν είναι δυνατόν να αντιληφθούμε τα πράγματα, όπως είναι στην πραγματικότητα, ούτε να αισθανθούμε την ουσία της σχέσης τους με τη Φύση ή τον Δημιουργό.

Η Λαμπαδαρίδου – Πόθου μέσα από την ιστορία αυτή μας λέει προβληματισμένη πως μονάχα αν βιώσουμε την ανθρώπινη ύπαρξη μέσα από το πρίσμα του πνεύματος και της μεταφυσικής σκέψης, μονάχα τότε θα μπορέσουμε να καταλάβουμε και να εκτιμήσουμε την ανθρώπινη συνείδηση. Σε κάθε άλλη περίπτωση μοιάζει σαν να αναγκάζουμε τη λογική να προσπαθήσει να κατανοήσει πράγματα πολύ πιο πέρα από τη δικαιοδοσία της, ενώ ταυτόχρονα φυλακίζουμε τη νόηση εντός του πεδίου των αισθήσεων και των αντιλήψεων. Η συγγραφέας γνωρίζει καλύτερα από τον καθέναν - μας το αποδεικνύει το σύνολο του έργου της - πως η πνευματικότητα με τη μεταφυσική δίνουν στην Τέχνη ευρύτερες διαστάσεις. Για την ακρίβεια ξέρει πως η Τέχνη επιτυγχάνει την πραγματική της ταυτότητα μονάχα μέσω της πνευματικότητας και της μεταφυσικής.

Είναι φανερό πως η Λαμπαδαρίδου – Πόθου ενώνει τα διάφορα ερεθίσματα που ξυπνούν στο πνεύμα της πράγματα και γεγονότα από κάθε πλευρά της ζωής, δείχνοντας τη σύνδεση νοούμενου και φαινομένου, αποκαλύπτοντας μπροστά στα μάτια μας τα πράγματα στην ολότητά τους. Η ύπαρξη ολόκληρη μπορεί να γίνει κατανοητή με ασφαλές κριτήριο μονάχα με σκέψη βασισμένη στη μεταφυσική. Γιατί αυτή μας επιτρέπει να δούμε την ύπαρξη ως ολότητα και να ταξιδέψουμε στις βαθύτερες διαστάσεις της.

Σχεδόν ολόκληρο το έργο της Λαμπαδαρίδου – Πόθου βγάζει από μέσα του μία κραυγή. Η συμπαντική φιλοσοφία της Λαμπαδαρίδου φαίνεται πως ξεκινά από αυτή την κραυγή. Όχι αόριστη, αλλά μία κραυγή φόβου μπροστά στο δέος της ζωής και του θανάτου, μια κραυγή μπροστά στη μεταθανάτια αγωνία, κραυγή για τη μοναξιά της ανθρώπινης φύσης, για το χρόνο και το κενό, για τη ματαιότητα του ανθρώπου να υπερισχύσει των πάντων. Κι αυτή η κραυγή που αυτόματα βγάζει η σύνδεση του φυσικού με το μεταφυσικό, η συνέντευξη με το φάντασμα επί τω προκειμένω, οδηγεί εν τέλει σε μια πραγματική ελευθερία του προσώπου –της ηρωίδας εδώ- που φαντάζει ως νίκη του ανθρώπου και ελπίδα ζωής.

Όσα και να πω για το βιβλίο αυτό, θα είναι λίγα. Διαβάστε το!

Πασχάλης Πράντζιος
φιλόλογος – συγγραφέας

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Ένα ξεχασμένο ημερολόγιο και ο Χρόνος.
Ένα παιδί, ο Μιχελής, που καταφέρνει να σώσει το έργο της αντικατασκοπείας.
Ένας Άγγλος αξιωματικός που σκοτώνεται, όμως εξακολουθεί να είναι παρών. Η Δήμητρα που έχει εμπλακεί με πάθος και ζητά να λύσει το αίνιγμα.
Η υπερφυσική δύναμη μιας κεχριμπαρένιας μπάλας θα τη βοηθήσει να μπει στα μυστικά του χρόνου.
Θα τη φέρει στην ίδια παράλληλο με τα γεγονότα εκείνα και, λειτουργώντας σαν μια άγνωστη τεχνολογία, θα την οδηγήσει στους ίδιους δρόμους, στα ίδια περιστατικά που θα διαδραματιστούν μπρος στα έκπληκτα μάτια της, έτσι ακατέργαστα όπως τα γέννησε ο χρόνος, η ματωμένη εκείνη ώρα.
Γιατί, ό,τι έχει υπάρξει, υπάρχει στον χρόνο.
Ο τόπος συμμετέχει ενεργά στο μυθιστόρημα με όλη την άγνωστη δύναμή του.
Και η ηρωίδα χρησιμοποιεί το μαγικό στοιχείο που κρύβει για να βρει το νόημα μιας άλλης αλήθειας, μιας άλλης δικαιοσύνης. Γιατί η γνώση είναι δύναμη.»

«ΕΝΑΣ ΚΑΛΟΣ ΣΚΥΛΟΣ», της Σούζαν Γουίλσον - Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

«ΕΝΑΣ ΚΑΛΟΣ ΣΚΥΛΟΣ», της Σούζαν Γουίλσον - Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

Εκδόσεις: Κλειδάριθμος

Σελίδες: 368

Τιμή: 15,50 €

          Ποτέ δεν έχω κρύψει τη λατρεία μου για αυτά τα υπέροχα ζώα, τα σκυλιά! Από παιδί ακόμα, μόλις έβλεπα κάποιο σκυλί, έτρεχα να το χαϊδέψω, αγνοώντας τον πιθανό κίνδυνο να πρόκειται για ζώο άρρωστο, εξαγριωμένο, κακότροπο ή απλά φοβισμένο. Προφανώς, καταλάβαιναν πάντα την αγάπη μου και την απόλυτη έλλειψη οποιουδήποτε φόβου εκ μέρους μου και αντιδρούσαν με ευγένεια, πραότητα και χαρά για το… αναπάντεχο χάιδεμα από μια «χαζοχαρούμενη» άγνωστη! Μπορείτε λοιπόν να συνειδητοποιήσετε τη χαρά μου όταν πήρα στα χέρια μου αυτό το βιβλίο που –και μόνο από το υπέροχο και τρυφερό εξώφυλλό του–, προδιαθέτει τον αναγνώστη για ένα μυθιστόρημα γεμάτο συναισθήματα συντροφικότητας, ανιδιοτέλειας και αγάπης μεταξύ του πιστότερου φίλου του ανθρώπου, ενός σκύλου, και ενός άντρα.

Η υπόθεση είναι πολύ πρωτότυπη και πολύ μακριά από το συνηθέστερο μοτίβο τέτοιων μυθιστορημάτων. Συνήθως ο ερχομός ενός σκύλου σε μια οικογένεια –όταν ακόμα αυτός είναι κουτάβι–, φέρνει τα πάνω κάτω, αφού κυρίως τα παιδιά είναι εκείνα που τον θέλουν απεγνωσμένα ως σύντροφο στα παιχνίδια τους. Εδώ όμως, σταματούν όλα όσα μπορεί να υποψιαζόσαστε… Ο σκύλος-ήρωας του μυθιστορήματός μας, ο Τσανς, είναι ένα νεαρό πίτμπουλ που βρίσκεται σε αιχμαλωσία κλεισμένο σε ένα κλουβί από τη στιγμή της γέννησής του, μέσα σε ένα υπόγειο, και ο οποίος απελευθερώνεται μόνο για λάβει μέρος σε κυνομαχίες, με μοναδικό του στόχο να νικήσει. Όχι ακριβώς ο τύπος σκύλου που θα διαλέγατε σαν σύντροφο και κατοικίδιο για εσάς και τα παιδιά σας. Ο άνθρωπος–ήρωας του μυθιστορήματός μας, ο Άνταμ Μαρτς, είναι ένας σκληρά εργαζόμενος και αυτοδημιούργητος «γιάπης», κοινώς μεγαλοστέλεχος σε μια εταιρία, όπου κυριολεκτικά «λύνει και δένει». Έχει το ακριβό του αυτοκίνητο, τον παχυλό μισθό του, την πανέμορφη –αν και «τεχνητή» εμφανισιακά– σύζυγο που ακούει στο όνομα Στέρλινγκ, τη δεκαεξάχρονη κόρη τους Άριελ –η οποία αναζητά τρόπους για να διατηρήσει και να αυξήσει το prestige της οικογένειάς της και του κύκλου της–, καθώς και πολλά περιουσιακά στοιχεία για να ζήσει πλουσιοπάροχα μέχρι τα βαθιά του γεράματα.

Αυτό, όμως, που ο άνθρωπος–ήρωάς μας δεν έχει είναι την ψυχραιμία να χειριστεί σωστά και χωρίς υστερίες ένα λανθασμένα γραμμένο σημείωμα της γραμματέως του που, εν ώρα εργασίας, του προκαλεί κρίση άγχους, ανασύροντας οδυνηρές μνήμες από την παιδική του ηλικία και προκαλώντας του ανεξέλεγκτη μανία εναντίον της, έτσι ώστε να φτάσει στο σημείο να της επιτεθεί χαστουκίζοντάς την ενώπιον όλων των συνεργατών και υφισταμένων του. Οι συνέπειες για τον Άνταμ θα είναι σαρωτικές στην έως τότε καλά οργανωμένη ζωή του και ο κόσμος του θα αναποδογυρίσει κυριολεκτικά. Θα χάσει μονομιάς την καλοπληρωμένη δουλειά του, την καλοπληρωμένη οικογένειά του, τη μεγάλη περιουσία και την ηρεμία του, ενώ ταυτόχρονα θα καταδικαστεί σε κοινωφελή εργασία σε ένα κέντρο σίτισης απόρων για έναν ολόκληρο χρόνο!

Ο σκύλος–ήρωάς μας, από την άλλη, είναι ευτυχισμένος μέσα στην άγνοιά του, καθώς κάνει αυτό που θεωρεί καθήκον του απέναντι στα «αγόρια του», που τον ταΐζουν και τον φιλοξενούν μέσα στον, έως εκείνη τη στιγμή, γνωστό του κόσμο, το κλουβί του. Μια επέμβαση στο στέκι των κυνομαχιών, από τους ανθρώπους της φιλοζωικής υπηρεσίας, θα οδηγήσει τον Τσανς εκτός κλουβιού, όπου σε μια στιγμή απροσεξίας ενός από τους υπαλλήλους θα τους ξεφύγει και θα αρχίσει να ζει τη μεγάλη περιπέτεια, που είχε μόνο ακουστά, ως αδέσποτος σκύλος και απόλυτος «κύριος» του εαυτού του! Τα πράγματα όμως δεν είναι τόσο εύκολα και ανώδυνα όσο τα φανταζόταν και ο σκύλος της ιστορίας μας θα βρεθεί εκ νέου σε κλουβί– αλλά τώρα πια ως «θανατοποινίτης»– σε ένα καταφύγιο ζώων, εάν δε βρεθεί κανείς να τον αναζητήσει, καταδικασμένος μόνο εξαιτίας των γονιδίων και της απωθητικής και κακόφημης ράτσας του.

Η συγγραφέας κατορθώνει να μας περιγράψει με απίστευτη ακρίβεια, ευαισθησία και ρεαλισμό τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τους φόβους, την απόγνωση, τις σχέσεις, τις φιλίες, την επιφυλακτικότητα και την αντιμετώπιση προσώπων και καταστάσεων από τους δύο ήρωές μας, τον άνθρωπο Άνταμ και τον σκύλο Τσανς. Βλέπουμε και συναισθανόμαστε την απόγνωση του ανθρώπου όταν όλος ο κόσμος του καταρρέει και αναγκάζεται να ταπεινωθεί, όπως θεωρεί ο ίδιος, για να εκτίσει μια αδικαιολόγητη ποινή, ενώ η οικογένεια που θεωρούσε δικό του δημιούργημα του γυρίζει την πλάτη επιδεικτικά. Ο σκύλος μάς κάνει να συναισθανθούμε τον δικό του τρόπο σκέψης και τη στάση του απέναντι σε ανθρώπους, ζώα και καταστάσεις, ενώ επιδεικνύει απίστευτο κουράγιο, γενναιότητα, υπομονή και συντροφικότητα, διαψεύδοντας έτσι όλους όσους καταδικάζουν αυτόν και τη ράτσα του, βασιζόμενοι μόνο στις στατιστικές μελέτες σχετικά με τα πίτμπουλ.

Είναι ένα μυθιστόρημα σε μοντέρνο ύφος, γραμμένο με ζωντάνια και αληθοφάνεια, το οποίο σατιρίζει και καυτηριάζει πολλά φλέγοντα θέματα της εποχής μας, και όχι μόνο. Μας παρουσιάζει τον κόσμο, τους ανθρώπους και τα ζώα όπως πραγματικά είναι και μας δείχνει πως η ανθρωπιά δεν είναι μόνο προνόμιο του είδους μας αλλά και των ζώων. Πολύ συχνότερα, δε, μονάχα αυτών. Πρόκειται για ένα βιβλίο που θα το ευχαριστηθείτε, το οποίο θα σας κάνει να δείτε με άλλο μάτι όχι μόνο τα παρεξηγημένα και ασχημούλικα πίτμπουλ –και την τρυφερή σχέση που μπορούν αυτά να αναπτύξουν με τους ανθρώπους, που θα τους δείξουν λίγη στοργή–, αλλά και τα υψηλόβαθμα στελέχη επιχειρήσεων, τις στιλιζαρισμένες αλλά «κενές» πλούσιες κυρίες της καλής κοινωνίας, τους άστεγους, άπορους και «απόβλητους» της κοινωνίας, καθώς και τους αφανείς ανθρώπους που, χωρίς «τυμπανοκρουσίες» και εντυπωσιακές ανακοινώσεις, προσφέρουν τον καλύτερο εαυτό τους ανιδιοτελώς στους ανθρώπους που τους χρειάζονται. Το βιβλίο «Ένας Καλός Σκύλος» είναι ένα υπέροχο, αληθινό, συγκινητικό και πρωτότυπο βιβλίο που σας προτείνω να διαβάσετε, Φίλοι μου. Ακόμα κι αν δεν είστε φιλόζωοι, μπορεί μετά την ανάγνωσή του να αλλάξετε απόψεις!

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Μπορεί κάποιος που έχει μάθει να τα μετράει όλα με το χρήμα και το συμφέρον, να αγαπήσει; Μπορεί ένας σκύλος που έχει μάθει να είναι βίαιος για να ζήσει, να νιώσει συντροφικότητα και αφοσίωση;

Ένα σημείωμα –τέσσερις λέξεις– και η οργανωμένη ζωή του Άνταμ Μαρτς γίνεται κομμάτια… Κλασικός εργασιομανής, με μοναδικό στόχο την αναρρίχηση στην ιεραρχία των επιχειρήσεων, ο Άνταμ χάνει τα πάντα εξαιτίας μιας παρεξήγησης, μιας στιγμιαίας απώλειας ελέγχου. 

Η οικογένειά του –που αποδεικνύεται ότι ενδιαφερόταν μόνο για τις ανέσεις που της παρείχε– τον απορρίπτει, και καταλήγει να ζει μόνος και άνεργος σε μια φτωχογειτονιά.

Υποχρεωμένος να προσφέρει κάποιες ώρες κοινωνικής εργασίας, ανακαλύπτει την άλλη πλευρά της ζωής, αυτή των απόρων και των αστέγων, και ξαναθυμάται τα δικά του δύσκολα παιδικά χρόνια.

Ο Τσανς είναι ένα πίτμπουλ που μεγάλωσε εξίσου δύσκολα –μέσα σ’ ένα κλουβί, σ’ ένα σκοτεινό υπόγειο– και εκπαιδεύτηκε για να αγωνίζεται σε κυνομαχίες. Θα βρει κατά τύχη την ελευθερία του, αλλά θα τη χάσει ξανά και θα καταλήξει σ’ ένα άλλο κλουβί: σ’ ένα καταφύγιο ζώων, όπου όμως πλέον κινδυνεύει με ευθανασία λόγω της ράτσας του.

Η τύχη θα ενώσει αυτούς τους δυο απόκληρους και όλα θα αλλάξουν στη ζωή τους… Οι δυο τους θα πρωταγωνιστήσουν σε μια ιστορία αγάπης, απώλειας και αφοσίωσης… και θα δώσουν αγώνα για μια νέα αρχή.

Βιογραφικό συγγραφέα:

Η Σούζαν Γουίλσον είναι η συγγραφέας του Beauty, μιας μοντέρνας εκδοχής του «Η Ωραία και το Τέρας», καθώς και πολλών άλλων μυθιστορημάτων που γνώρισαν επιτυχία. Ζει στο Μάρθας Βίνιαρντ, ένα νησάκι στα ανοιχτά της Μασαχουσέτης. Μπορείτε να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα της, στη διεύθυνση www.susanwilsonwrites.com.

«ΚΑΣΣΑΝΔΡΑ», της Δήμητρας Ιωάννου – Γράφει η ΝΙΚΟΛΕΤΑ ΜΠΑΛΟΠΗΤΟΥ

«ΚΑΣΣΑΝΔΡΑ», της Δήμητρας Ιωάννου – Γράφει η ΝΙΚΟΛΕΤΑ ΜΠΑΛΟΠΗΤΟΥ

Εκδόσεις: Ψυχογιός

Σελίδες: 488

Τιμή: 14,94 €

Υπάρχουν ορισμένα βιβλία για τα οποία έχω έντονη τη πεποίθηση ότι θα μου αρέσουν πριν ακόμη τα αποκτήσω. Στα βιβλία αυτά προστέθηκε πρόσφατα και η «Κασσάνδρα», το πρώτο μυθιστόρημα της κυρίας Ιωάννου, που μου είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον από την εποχή που το βιβλίο ακόμη βρισκόταν στα ‘Υπό Έκδοση’ στο site των εκδόσεων Ψυχογιός.

Για καλή μου τύχη το ένστικτό μου δεν έπεσε ούτε αυτή τη φορά έξω, δίνοντας στον εαυτό μου την ευκαιρία να διαβάσει ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα που συνδυάζει δύο στοιχεία που προσωπικά αγαπώ πολύ. Την εξιστόρηση στο παρελθόν και τη χρήση μεταφυσικών φαινομένων και καταστάσεων.

Η ιστορία μπορεί να ξεκινάει στο σήμερα με τη σκηνή ενός αποτρόπαιου φόνου αλλά σύντομα μας μεταφέρει στο παρελθόν και συγκεκριμένα στη Πρέβεζα του 18ου αιώνα. Εκεί γνωρίζουμε δύο σπουδαίες γυναίκες, τη Σαπφώ και την Κασσάνδρα, την κόρη του δάσους, που μοιάζει με νεράιδα και σώζει την πρώτη από σίγουρο θάνατο. Μεταξύ τους θα αναπτυχθεί μία μεγάλη φιλία και η καθεμία με το δικό της τρόπο θα βοηθήσει την άλλη στα όσα τους επιφυλάσσει η μοίρα από εδώ και στο εξής.

Στο παρόν τώρα, παρακολουθούμε έναν γοητευτικό δημοσιογράφο, τον Άρη Κομνηνό, που μαζί με τους δύο παιδικούς του φίλους προσπαθούν να καταλάβουν και να εξιχνιάσουν μία σειρά δολοφονιών που τηρείται με συγκεκριμένο τρόπο καθώς ο δολοφόνος δρα κάθε φορά με την ίδια μέθοδο, σκοτώνοντας τα ανυποψίαστα θύματά του με όμοιες τεχνικές. Η αλήθεια είναι πως η ανακάλυψη του στυγερού δολοφόνου δεν είναι εύκολη υπόθεση για τους τρεις νέους και ειδικά από τη στιγμή που ο πρώτος θα ερωτευτεί την νούμερο ένα υποψήφια για τους φόνους και κρατούμενη στις φυλακές Κορυδαλλού, Έλενα Βενιέρη, που μεταξύ άλλων του αποκαλύπτει ότι βλέπει τις σκηνές των φόνων χωρίς όμως η ίδια να τους διαπράττει.

Αυτή είναι μία μικρή εισαγωγή από το μυθιστόρημα αυτό, που από το πρώτο κεφάλαιο μού γέννησε την επιθυμία να ανακαλύψω για ποιο λόγο γίνονται αρχικά οι φόνοι και έπειτα ποιος είναι αυτός ή αυτή που με τόση ευκολία τους προκαλεί. Βρήκα εξαιρετικό το γεγονός ότι οι εναλλαγές από το παρόν στο παρελθόν και αντίστροφα γίνονται εναλλάξ με αποτέλεσμα η ιστορία να μου κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον και την αγωνία μου στα ύψη. Μ' άρεσε πολύ που η συγγραφέας άλλαζε το ύφος της γλώσσας ανάλογα, χρησιμοποιώντας τη ντοπιολαλιά της Ηπείρου στις ομιλίες των πρωταγωνιστών που δρουν στα χρόνια του Αλή Πασά και προσεγγίζοντας με σύγχρονο τρόπο τις αντίστοιχες των ηρώων που ζουν στην Αθήνα του 2008. Το βρήκα πολύ γοητευτικό και έξυπνο το παραπάνω εύρημα, που έκανε το κείμενο πιο ζωντανό και πιστευτό στα μάτια μου.

Το μυθιστόρημα αυτό καταφέρνει να συνδυάσει μοναδικά το αστυνομικό στοιχείο με το παράδοξο, αλλά τα μεταφυσικά γεγονότα είναι όσα χρειάζονται και με τέτοιο τρόπο δοσμένα που δεν με ξένισαν (πως θα μπορούσαν άλλωστε, καθ' ότι λάτρης των στοιχείων αυτών !), αντίθετα θεωρώ ότι πρόσθεσαν περισσότερη γοητεία και μυστήριο στην ιστορία, κάνοντας την ανάγνωση ακόμη πιο συναρπαστική.

Αξιομνημόνευτοι όλοι οι ήρωες του μυθιστορήματος αλλά η αλήθεια είναι πως αγάπησα λίγο παραπάνω τους ήρωες που τοποθετούνται στη Πρέβεζα της Τουρκοκρατίας και ιδιαίτερα την καλόκαρδη Σαπφώ, την αγαπημένη της ‘ξωθκιά’, όπως η ευγενική αυτή γυναίκα αποκαλεί την Κασσάνδρα, αλλά και την εγγονή της δεύτερης, την εκρηκτική κι ατίθαση, Κασσάνδρα-Δέσποινα που τόσο μοιάζει στην αλαφροΐσκιωτη γιαγιά της.

Υπέροχο μυθιστόρημα πραγματικά που με το πέρας της ανάγνωσής του μου δημιούργησε έντονη την ανάγκη να βρεθώ κι εγώ στα μέρη όπου έζησαν και περπάτησαν οι αγαπημένες μου πρωταγωνίστριες. Ένα βιβλίο που διαβάζεται τόσο ευχάριστα και γρήγορα που αν και δεν συνηθίζω να διαβάζω το ίδιο μυθιστόρημα σε κοντινά χρονικά διαστήματα για δεύτερη φορά, εντούτοις το συγκεκριμένο άνετα θα ξεκινούσα να το ξαναδιαβάζω από την αρχή και να ζήσω αυτό το μοναδικό ταξίδι για ακόμη μία φορά.

Σίγουρα, ένα από τα καλύτερα αναγνώσματα που προτίμησα να διαβάσω τελευταία. Ένα βιβλίο για το οποίο δεν χρειάζεται να γράψω περαιτέρω πράγματα από το να υπογραμμίσω ότι πρόκειται για ένα, κατά τη δική μου άποψη, ιδιαίτερο και συνάμα μαγευτικό μυθιστόρημα που αξίζει να διαβαστεί από περισσότερους Έλληνες αναγνώστες. Προσωπικά, ανυπομονώ από αυτή τη στιγμή για το επόμενο βιβλίο της συγγραφέως που με τη γραφή της με έχει κερδίσει ήδη.

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Πρέβεζα 1767

Η Σαπφώ γνωρίζει την Κασσάνδρα, την Κόρη του Δάσους, που τη σώζει από βέβαιο θάνατο και μεταξύ τους αναπτύσσεται μια βαθιά φιλία. Καθώς τα χρόνια περνούν, οι δυο γυναίκες εξελίσσονται σε μεγάλες θεραπεύτριες και δίνουν ανακούφιση σε κάθε ανθρώπινο πόνο και αρρώστια. Ταυτόχρονα είναι οι μόνες που τολμούν να αντισταθούν στη φριχτή πραγματικότητα που έχει υφάνει η σκοτεινή προσωπικότητα του Αλή Πασά Τεπελενλή στην Ήπειρο, αλλά και στην τρομοκρατία του συνεργάτη του, Κωσταντή Σπαθιά. Ώσπου ένα φοβερό φονικό διαλύει τις ευαίσθητες ισορροπίες και τα πάντα ανατρέπονται…  

Αθήνα 2008

Η Έλενα Βενιέρη καταλήγει στη φυλακή μετά από μια σειρά ανεξήγητων αποτρόπαιων δολοφονιών. Εκεί τη γνωρίζει και την ερωτεύεται παράφορα ο γνωστός δημοσιογράφος Άρης Κομνηνός, που θα κάνει τα πάντα για να αποδείξει την αθωότητά της. Είναι στ’ αλήθεια η Έλενα θύμα των περιστάσεων ή είναι όντως μια σατανική δολοφόνος, που έχει παρασύρει τον Άρη στα δίχτυα της; 
Ο Άρης μπλέκεται σε ένα τρελό γαϊτανάκι μυστηρίου και υποψιών, προσπαθώντας να εξακριβώσει αν οι φόνοι έχουν τη ρίζα τους στο παρελθόν που εκδικείται ή στο παρόν που στιγματίζεται από τη ζοφερή δράση του υπόκοσμου.»

«ΖΩΗ ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ», του Κώστα Βελούτσου - Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

«ΖΩΗ ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ», του Κώστα Βελούτσου - Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

Ιδιωτική έκδοση

Σελίδες: 194

Τιμή: 8 €

Ο Κώστας Βελούτσος είναι ένας συγγραφέας με ήθος και ποιοτική, μεστή και κατανοητή γραφή που εκτιμώ πολύ. 

Το συγκεκριμένο βιβλίο του είναι το τρίτο του μυθιστόρημα που κυκλοφορεί. 

Έχω διαβάσει και τα δύο του μυθιστορήματα, "Σεργιάνι Στη Ζωή" και "Τελευταία Φορά" και με ενθουσίασαν! Με γραφή μεστή, ζωντανούς διαλόγους, όμορφες και παραστατικές περιγραφές, και τα δύο του βιβλία μου κράτησαν το ενδιαφέρον αμείωτο από την αρχή έως το τέλος.
            Δεν περίμενα λοιπόν τίποτα λιγότερο από το συγγραφέα, όταν πήρα στα χέρια μου το νέο βιβλίο του με τίτλο "Ζωή Από Το Θάνατο". 

Πρόκειται για ένα μεταφυσικό μυθιστόρημα, τόσο αληθινό όσο η ίδια η Ζωή και ο Θάνατος. Αλληλένδετα μεταξύ τους τα δύο και η συνύπαρξή τους αέναη και δεδομένη. Όμως κάποιες φορές εκεί που νομίζουμε πως η Ζωή έχει τελειώσει, με την όποια τραγική και επώδυνη κατάληξή της, μια και ο Θάνατος πάντα είναι τραγικός και επώδυνος, όσο αντίστοιχα είναι δεδομένος και επερχόμενος από τη στιγμή ακόμα της γέννησής μας, μπορεί να φανεί μια μικρή αχτίδα Ζωής, η οποία να μας δώσει ελπίδα για να προχωρήσουμε, ελπίδα για να συνεχίσουμε να ζούμε.

Ο συγγραφέας χειρίζεται με λεπτότητα το θέμα αυτό που απασχολεί κάθε άνθρωπο και για το οποίο σίγουρα όλοι μας αναζητούμε κατά καιρούς απαντήσεις. Όποιος δεν το παραδέχεται, απλά εθελοτυφλεί. Όλοι μας θέλουμε να μάθουμε τι γίνεται μετά θάνατον, Υπάρχουν άραγε ψυχές, υπάρχει η μετενσάρκωση, μπορεί μια ψυχή που δεν έχει ολοκληρώσει την πορεία της στη διάρκεια της ζωής ενός ανθρώπου να επιστρέψει στα ίδια μέρη και στους ίδιους ανθρώπους ώστε να ολοκληρώσει τον προκαθορισμένο κύκλο της; 

Ένας άνθρωπος γεννιέται και φέρνει ανείπωτη χαρά στην οικογένειά του, ένας άλλος πεθαίνει πρόωρα και οι άνθρωποι γύρω του διαλύονται, χάνουν την επαφή με το περιβάλλον τους, απορούν για την τροπή που πήρε η ζωή τους που τόσο καλά είχαν σχεδιάσει και υλοποιήσει. Αρκεί μια στιγμή, μία μόνο «αναποδιά», ένας λάθος χειρισμός, μια αξεπέραστη και αναπάντεχη αντιξοότητα της φύσης για να γυρίσει ο κόσμος του κάθε ανθρώπου ανάποδα και να χαθεί κάθε ελπίδα από τη ζωή του. Ο Θάνατος μπορεί να εισβάλλει ξαφνικά και απρόσμενα στο σπίτι, στο μυαλό και στην καρδιά κάθε ανθρώπου παίρνοντας μακριά ένα αγαπημένο του πρόσωπο. Όμως η Ζωή έχει το χάρισμα και την ικανότητα να ξαναφέρνει την ελπίδα εκεί που το «έδαφος» ήταν μέχρι πρότινος άγονο και να χαρίζει πάλι το χαμόγελο στα πρόσωπα και τις ψυχές εκείνες που άγγιξε ο αιώνιος και μοιραίος σύντροφός της, ο Θάνατος. Ακόμα και αν οι άνθρωποι δεν αναγνωρίζονται μεταξύ τους οι ψυχές τους, που κάποτε συντρόφευαν η μία την άλλη, έχουν την ικανότητα να αναγνωρίζονται και να έρχονται κοντά.

Ο Κώστας Βελούτσος συνέγραψε ένα πολύ διαφορετικό, συγκινητικό, βαθυστόχαστο και ενδιαφέρον μυθιστόρημα όπου, πέρα από την όμορφα σμιλεμένη πλοκή, προσπαθεί να δώσει στον αναγνώστη ερεθίσματα να προβληματιστεί για τα Αιώνια της σύντομης ζωής μας και μας δίνει, ίσως, κάποιες απαντήσεις στα ερωτήματα που προβληματίζουν όλους μας κατά καιρούς. Πολλά συγχαρητήρια στο συγγραφέα για το νέο του πόνημα και αν θέλετε να διαβάσετε κάτι διαφορετικό που θα σας κινητοποιήσει σκέψεις και συναισθήματα, σας το προτείνω Φίλοι μου!

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

"Ομολογείται άρα ημίν και ταύτη τους ζώντας εκ των τεθνεώτων γεγονέναι ουδέν ήττον ή τους τεθνεώτας εκ των ζώντων"
Πλάτωνας, 427-347 π.Χ. Φιλόσοφος.
Μετάφραση: "Συμφωνούμε λοιπόν, ότι οι ζωντανοί από αυτούς που έχουν πεθάνει έχουν προέλθει, όπως και αυτοί που έχουν πεθάνει από τους ζωντανούς."

Τί είναι ο θάνατος; Για πολλούς η αφετηρία για μια άλλη ζωή. Μεγάλοι φιλόσοφοι στην αρχαία Ελλάδα, όπως ο Σωκράτης, ο Πλάτωνας και άλλοι, πίστευαν πως το σώμα είναι υλικό και φθείρεται, αντίθετα με την ψυχή που ζει και αναπνέει για πάντα. Το ίδιο κηρύττουν στο σύνολό τους ανατολικές θρησκείες και αιρέσεις. Πεθαίνει κάποιος όταν δεν υπάρχει πια μέσα στη σκέψη μας και τα όνειρά μας δεν έχουν εκείνον πρωταγωνιστή. Έτσι ήταν και ο Δημήτρης Σταυρόπουλος για τη μητέρα του την Πέρσα. Ο απόλυτος κυρίαρχος στον κόσμο της φαντασίας της. Από τη στιγμή που έφυγε από την ζωή ήταν μέσα στο μυαλό της και, πολύ περισσότερο, ζούσε στα δικά της όνειρα που γι' αυτήν ήταν πέρα για πέρα αληθινά, αφού τά' βλεπε με τα μάτια της ψυχής της.

            Η μεγάλη αγάπη και η πίστη πως ο Δημήτρης υπάρχει, θα οδηγήσει την Πέρσα από τα πιο σκοτεινά μονοπάτια του θανάτου, σ' εκείνα τα λαμπερά και της ζωής "ξαναβρίσκοντας" τον δικό της Δημήτρη."

«ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΨΙΘΥΡΟΙ», της Κωνσταντίνας Καντζιού - ΓΡΑΦΕΙ Ο ΣΑΒΒΑΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ

«ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΨΙΘΥΡΟΙ», της Κωνσταντίνας Καντζιού

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΣΑΒΒΑΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ

Εκδόσεις: Πανέκτυπον

Σελίδες: 104

Τιμή: 9 €

Το «Σκέψεις και ψίθυροι» είναι ένα βιβλίο της Κωνσταντίνας Καντζιού η οποία, όταν εκδόθηκε, ήταν 16,5 χρόνων. Αποτελείται από τρεις ιστορίες που βραβεύτηκαν σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και οι οποίες είναι τόσο ίδιες μεταξύ τους όσο και διαφορετικές. Είναι τρεις ιστορίες όπου στην θέση των πρωταγωνιστών θα μπορούσε να ήταν ο καθένας μας.

Η πρώτη ιστορία «Το ταξίδι της χρυσαφένιας πεταλούδας» μας μιλάει για μια έφηβη ψυχή. Η Ναταλία προσπαθώντας να λυτρωθεί από την πραγματικότητα και από όλα όσα τις φέρνουν πόνο, καταφεύγει στο όνειρο και ενώ βρίσκεται μεταξύ συνειδητού και ασυνείδητου θέτει κάποιους στόχους ελπίζοντας πως φτάνοντας στον προορισμό της, θα απαλλαγεί από την ρουτίνα της πραγματικότητας. Έτσι ξεκινάει το ταξίδι για το κυνήγι της χρυσαφένιας πεταλούδας. Συνταξιδιώτης της ο Αμβρόσιος, ένας νέος λακωνικός που μιλάει συνέχεια με αινίγματα και γρίφους. Θα καταφέρει η Ναταλία να φτάσει στον προορισμό της και να απαλλαγεί από όλα όσα βαραίνουν την ψυχή της; Τι ρόλο θα παίξει ο Αμβρόσιος που ώρες - ώρες αντί να βοηθάει την Ναταλία την μπερδεύει ακόμη περισσότερο;

Πρόκειται για ένα πολύ δυνατό σε εικόνες και συναισθήματα διήγημα, το οποίο περνάει πολλά μηνύματα στον αναγνώστη, και τον βάζει στην διαδικασία να σκεφτεί αν τελικά αυτό που μετράει τόσο πολύ στην ζωή μας, είναι το ταξίδι ή ο προορισμός.

Η δεύτερη ιστορία «Η τσιμεντένια ζούγκλα» μας μιλάει για την  Έλλη, μια έφηβη κοπέλα που ενώ είχε μια ήρεμη και όπως επιθυμούσε ζωή, κάποια μέρα χάνεται ο κόσμος κάτω από τα πόδια της από την φυγή του πατέρα της και τότε έρχονται τα πάνω κάτω στην ζωή της. Βιώνει την απέχθεια των συνομήλικων της και όντας ένα δακτυλοδεικτούμενο και μη αποδεκτό από την κοινωνία παιδί, καταφεύγει να βρει απάγκιο σε λάθος παρέες οι οποίες θα την οδηγήσουν στην χρήση των ναρκωτικών. Η Έλλη θα περάσει από πολλά στάδια και θα πρέπει να παλέψει πολύ για να ξεφύγει από τον εθισμό που προκαλούν τα ναρκωτικά. Θα καταφέρει στο τέλος να απεξαρτητοποιηθεί ; Θα μπορέσει να σταθεί και πάλι στα πόδια της και με ποιον τρόπο;

Το δεύτερο διήγημα της Κωνσταντίνας μας μιλάει για την μάστιγα του αιώνα που δεν είναι άλλη από τα ναρκωτικά και για το πόσο εύκολα μπορεί κάποιος να βρεθεί αντιμέτωπος με όλες αυτές τις δυσάρεστες καταστάσεις που μας αφηγείται η συγγραφέας, αν δεν έχει δίπλα του την απαραίτητη στήριξη από το οικογενειακό του περιβάλλον. Πρόκειται για ένα διήγημα που θα μας προβληματίσει έντονα μιας και η «τσιμεντένια ζούγκλα» είναι μια ιστορία της καθημερινότητας που τείνει να καταντήσει ρουτίνα, όπου πρωταγωνιστές θα μπορούσαν να είναι άνθρωποι της διπλανής μας πόρτας.

Το τρίτο και τελευταίο διήγημα «Ένα όνειρο ιστορίας» είναι μια φανταστική απόδοση της καταστροφής της Σμύρνης. Η μικρή και περίεργη Φαίδρα προσπαθεί να μάθει τον λόγο που θρηνούν οι δικοί της για κάτι που έγινε πριν πολλά χρόνια. Τέλος στις απορίες της θα δώσει ένας ταπεινός καλόγερος ο οποίος μέσα από το όνειρο θα την σεργιανίσει στα μέρη όπου χάθηκε η γιαγιά της και επέζησε η μητέρα της. Η Φαίδρα θα δει κατάματα την καταστροφή της Σμύρνης και όλα όσα διαδραματίστηκαν εκείνα τα χρόνια. Στο τέλος του ονείρου θα συνειδητοποιήσει ότι ο ταπεινός καλόγερος που την πήρε χέρι - χέρι στο όνειρο για να της δώσει τις απαντήσεις που έψαχνε, δεν είναι άλλος από τον μαρτυρικά αποθανών μητροπολίτη Σμύρνης, Χρυσόστομο.

Θέλοντας να εκφράσω μια αντικειμενική άποψη για το έργο της Κωνσταντίνας Καντζιού, έσκυψα επάνω στο έργο της και το διάβασα με πολύ αφοσίωση. Η αλήθεια είναι ότι δεν μου έφτασε μια φορά και αυτό όχι επειδή είναι δυσνόητο αλλά γιατί ήθελα να το διαβάσω ξανά και ξανά. Η γραφή της πολύ ώριμη παρά το νεαρό της ηλικίας της. Γράφει με έναν τρόπο μοναδικό που σε καθηλώνει και σου ρουφάει όλη την ενέργεια. Μέσα από τις τρεις ιστορίες οι οποίες δεν μιλάνε για αγάπες και έρωτες, καταφέρνει να περάσει πολλά μηνύματα στον αναγνώστη θέτοντας κάποια ερωτήματα και βάζοντάς τον στην διαδικασία της αναζήτησης.

Έχω διαβάσει πολλά κείμενα της Κωνσταντίνας ωστόσο ήταν η πρώτη φορά που είχα στα χέρια μου ένα ολοκληρωμένο έργο της. Η Κωνσταντίνα είναι μια έφηβη η οποία θα φτάσει πολύ ψηλά. Έχει ένα πολύ λαμπρό μέλλον μπροστά της και επειδή είναι ένα παιδί με ταλέντο και ήθος, είμαι σίγουρος πως σε λίγα χρόνια τα βιβλία της θα διαβάζονται από χιλιάδες αναγνώστες. Οι σκέψεις της που έγιναν ψίθυροι και ευτυχώς για εμάς, κατάφερε μέσω αυτού του βιβλίου να τις μοιραστεί μαζί μας, είναι μόνο η αρχή!  

Σάββας Τριανταφυλλίδης

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Συλλογή διηγημάτων της Κωνσταντίνας Καντζιού, μιας από τις τρεις νικήτριες του Διαγωνισμού Συγγραφής Διηγήματος 2013, των Εκδόσεων Πανέκτυπον.

        Με ύφος λιτό και εξαιρετικά περιεκτικό, εμμένοντας στην ουσία χωρίς όμως να αποφεύγει και τη λεπτομέρεια όταν αυτή έχει ουσιαστικό λόγο ύπαρξης, ο λόγος της καθηλώνει τον αναγνώστη, δημιουργώντας εύλογες απορίες για τον τρόπο και το βάθος της σκέψης ενός δεκαεξάχρονου παιδιού που συμπλέκει αριστοτεχνικά τη ζωή με τον θάνατο, σε ένα ταξίδι αμφισβήτησης και επαναπροσδιορισμού του χαμένου νοήματος. Πρόκειται για τη μεγάλη ανακάλυψη του Διαγωνισμού μας, το "παιδί-θαύμα" όπως εύλογα θα την χαρακτηρίσει εκείνος που θα σκύψει επάνω στο έργο της.
        Η πρώτη ιστορία είναι το ψυχογράφημα μίας απεγνωσμένης εφηβικής ψυχής. Η Ναταλία καταφεύγει στο όνειρο για να ξεφύγει από την πραγματικότητα. Ο ύπνος είναι για αυτή λυτρωτικός και πιο αληθινός από την ίδια την ζωή. Και κάπου εκεί που νομίζει πως έχει βρει έναν καινούριο στόχο έρχεται να της τα ανατρέψει όλα ένας μυστήριος νέος, ο Αμβρόσιος. Τι είναι η θύμηση; Τι η αγάπη; Τι ο θάνατος και οι αναμνήσεις; Μήπως όλα είναι παιχνίδια του μυαλού για να μας ταλανίζουν και να ξεχνούμε;
       Η δεύτερη ιστορία κρατάει βαθιά μέσα της την αβεβαιότητα, ενώ η πρωταγωνίστριά της, η Έλλη, παλεύει με τη βαρύγδουπη μάστιγα των ναρκωτικών. Τα λάθος άτομα, η λάθος στιγμή, η λάθος επιλογή, ο εθισμός, ο ξεπεσμός και η απεχθής, πληγωμένη συνειδητοποίηση είναι χαρακτηριστικά των ψυχικών μεταπτώσεων που βιώνει η επίσης έφηβη Έλλη. Όταν η ίδια της η οικογένεια διαλύεται, γίνεται το δακτυλοδεικτούμενο αποπαίδι της κοινωνίας που στη δύσκολη περίοδο της εφηβείας, βρίσκεται μπροστά στον μεγάλο κίνδυνο των ουσιών. Πως τελικά θα ξεφύγει; Και εν κατακλείδι ποιος εαυτός θα υπερισχύσει μέσα της; "Η τσιμεντένια ζούγκλα" της πόλης και της εσωτερίκευσης.
       Η τρίτη και τελευταία ιστορία είναι μια φανταστική απόδοση της καταστροφής της Σμύρνης το 1922. Ένα μικρό, περίεργο κοριτσάκι, η Φαίδρα, προσπαθεί ενώ ζει στην Νέα Σμύρνη της Αθήνας να μεταφράσει τον βουβό θρήνο των δικών της για κάποια παλιά, μα όχι ξεχασμένη καταστροφή. Μέσα από πολλαπλές μεταβάσεις στο παρελθόν και το μέλλον, αξίζει να μείνουμε στη μεταφυσική εκμυστήρευση του μεγάλου μυστικού που τόσα χρόνια κρατούσε η μητέρα της κρυφό από αυτήν. Στο "όνειρο ιστορίας" εμφανίζεται ο μαρτυρικά αποθανών μητροπολίτης Σμύρνης, Χρυσόστομος. Στην αρχή ως ένας ταπεινός καλόγερος τη σεργιανά στο παρελθόν της εκλιπούσας γιαγιάς και της επιζήσασας μητέρας της και έπειτα ως τρανός μητροπολίτης βιώνει μπροστά στα μάτια της την ολοκληρωτική ταπείνωση.»

«ΜΠΟΥΣΙΝΤΟ – Ο Κώδικας Των Σαμουράι», του Ιναζό Νιτόμπε - Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

«ΜΠΟΥΣΙΝΤΟ – Ο Κώδικας Των Σαμουράι», του Ιναζό Νιτόμπε - Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

Εκδόσεις: Καστανιώτη (1995)

Σελίδες: 192 – Μετάφραση: Βύρωνα Γ. Πολύδωρα

Το βιβλίο αυτό ήρθε, μάλλον, μόνο του και με βρήκε, την πρώτη φορά που το διάβασα… Μου το έφερε μια συνάδελφος, την οποία θα ευγνωμονώ για πάντα, η οποία το δανείστηκε από το φίλο της που μάθαινε πολεμικές τέχνες, συγκεκριμένα «αϊκίντο», και ο οποίος το είχε αγοράσει κατόπιν σύστασης του Ιάπωνα δασκάλου τους, ώστε να μάθουν κάποια πράγματα για τον Ιαπωνικό τρόπο σκέψης. Η συνάδελφός μου, γνωρίζοντας την αγάπη μου για κάθε τι ασιατικό, και ιδιαίτερα Ιαπωνικό, πήρε την πρωτοβουλία να μου το δώσει για να το διαβάσω, γιατί ήταν βέβαιη πως θα το έβρισκα ενδιαφέρον. Λοιπόν, αγαπημένη μου Γωγώ, όχι μόνο το βρήκα ενδιαφέρον, αλλά το λάτρεψα και το έχω, όσο αυτό είναι εφικτό, ως ‘οδηγό’ στη ζωή μου.

Φυσικά, όταν τελείωσα την ανάγνωση του καταπληκτικού αυτού βιβλίου, σχεδόν είκοσι χρόνια πριν, το επέστρεψα στον κάτοχό του και δεν μπήκα στον κόπο να το αναζητήσω άμεσα για να το αγοράσω, ώστε να το έχω στη βιβλιοθήκη μου. Μέγα σφάλμα, διότι όταν πέρυσι συνειδητοποίησα το μεγαλείο αυτού του βιβλίου και το λάθος μου που δεν το είχα αποκτήσει, είχε παρέλθει σχεδόν μια εικοσαετία από την έκδοσή του και πλέον μπορούσα να το αναζητήσω μόνο ως ‘σπάνιο βιβλίο’, με ότι αυτό συνεπάγεται σχετικά με την τιμή του… Το αναζήτησα μέσω διαδικτύου και βρήκα ένα καινούργιο αντίτυπο πολυκαιρισμένο και ξεχασμένο σε ένα βιβλιοπωλείο σπάνιων βιβλίων, σε αντίτιμο που ντρέπομαι να ομολογήσω ότι κατέβαλα.... Όμως, δε μετάνιωσα στιγμή για την δαπάνη μου αυτή. Άξιζε κάθε ευρώ και παραπάνω!!!

Πρόκειται για ένα βιβλίο το οποίο περιγράφει των Κώδικα Τιμής των γενναίων αυτών Ιαπώνων ιπποτών-πολεμιστών την εποχή της φεουδαρχίας στη μακρινή χώρα του ανατέλλοντος ηλίου. Το «Μπουσίντο» περιγράφει τα ήθη τους, τα έθιμά τους, τη ζωή τους μέσα και έξω από τον πόλεμο, τη μόρφωσή τους, τη στάση τους απέναντι στον εαυτό τους, στην οικογένειά τους και στον φεουδάρχη για τον οποίο πολεμούσαν, την αντιμετώπιση της ζωής και του θανάτου με βάση τα ιδανικά τους και τα πιστεύω τους.

Έμαθα πράγματα που εάν δεν τα διάβαζα δε θα τα πίστευα ποτέ. Ένα μόνο παράδειγμα: όταν ο εκάστοτε Σαμουράι έφευγε για τον πόλεμο συνοδεύοντας το φεουδάρχη στον οποίο ανήκε "ψυχή τε και σώματι", άφηνε στο "πόδι του" τη γυναίκα του. Την άφηνε όμως κυριολεκτικά στο πόδι του: να υπερασπίζεται το σπίτι του από εχθρούς, να το συντηρεί, να διδάσκει στα παιδιά τους (αγόρια και κορίτσια εξίσου) τα πάντα, μέχρι και πολεμικές τέχνες τις οποίες γνώριζε στην εντέλεια. Όταν εκείνος επέστρεφε η γυναίκα του αποτραβιόταν πάλι στα "παρασκήνια", χωρίς όμως να υστερεί από αυτόν ούτε στο παραμικρό! Αυτό είναι ουσιαστική ισότητα μεταξύ των δύο φύλων και ας φαινόταν το αντίθετο προς τα έξω...

Με το βιβλίο αυτό, ο εξαιρετικός του συγγραφέας Ιναζό Νιτόμπε προσπάθησε να παρουσιάσει τις βασικές αρχές της συμπεριφοράς των προγόνων του, με τις οποίες γαλουχήθηκαν γενιές ολόκληρες, για πολλές εκατοντάδες χρόνια. Κύριος σκοπός του ήταν να δημιουργήσει μια ‘γέφυρα’ μεταξύ του Δυτικού και του Ανατολικού πολιτισμού. Καθηγητής ο ίδιος και ακαδημαϊκός, είχε μέλημά του να παρουσιάσει στους Δυτικούς τη φιλοσοφία και την ηθική των Ιαπώνων, καθώς και να εξηγήσει πολλά από τα «φαινομενικά» ανεξήγητα και παράλογα έθιμά τους, όπως το "χαρακίρι"»…

Ο αναγνώστης, μέσα από αυτό το βιβλίο μπορεί να πάρει πολλά ‘διδάγματα’ και πολλά παραδείγματα που, αν τα εφαρμόσει στην καθημερινή ζωή του, ίσως βρει περισσότερη γαλήνη, ηρεμία, ανεκτικότητα, ισότητα, ήθος, τιμή, φιλευσπλαχνία, ανδρεία και μεγαλοσύνη, συνειδητοποιώντας ότι δεν πρέπει πάντα να υπερισχύει το ‘εγώ’, αλλά και το ‘εσύ’ και το ‘εμείς’.

Εάν το βρείτε και σας ενδιαφέρει Φίλοι μου, μη διστάσετε να το πάρετε. ΑΞΙΖΕΙ!!!

Βιογραφία Ιναζό Νιτόμπε:

Ο Ιναζό Νιτόμπε γεννήθηκε το 1862 και πέθανε το 1933. Υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους διανοητές της Ιαπωνίας. Συγγραφέας, εκπαιδευτικός, πανεπιστημιακός δάσκαλος, πολιτισμικός μελετητής και ανώτατος αξιωματούχος.

Ενώ εντρυφούσε στην πολιτική και στη διοίκηση της Ιαπωνίας, ο Νιτόμπε παράλληλα διατηρούσε τη γεωργική οικογενειακή του παράδοση μαζί με τα έντονα ενδιαφέροντά του για την ηθική διδασκαλία και τους ειρηνιστικούς προσανατολισμούς του, ζητήματα μέσα από τα οποία γνώρισε την παγκόσμια φήμη και εκτίμηση.

Σπούδασε Αγροτική Οικονομία, Αγγλική Φιλολογία και Στατιστική στην Ιαπωνία, στις ΗΠΑ και στη Γερμανία. Κάτοχος πέντε διδακτορικών, δίδαξε σε πανεπιστήμια και μετείχε, το 1919, στη Διάσκεψη Ειρήνης των Βερσαλλιών.

Διετέλεσε αναπληρωτής γενικός γραμματέας της Κοινωνίας των Εθνών στη Γενεύη.

Πολυγραφότατος –τα άπαντά του αποτελούν 6 τόμους– κατέστη ευρύτατα γνωστός στη Δύση. Πέραν των τεχνοκρατικών έργων του έγραψε για την ατομική και την κοινωνική ηθική καλλιέργεια του ανθρώπου. Υπήρξε γέφυρα μεταξύ Ανατολής και Δύσεως με το έργο του «Μπουσίντο, ο Κώδικας των Σαμουράι».

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Ο Βύρων Γ. Πολύδωρας μας εισάγει για πρώτη φορά στην Ελλάδα στο θέμα του Μπουσίντο. Το Μπουσίντο (η Οδός του Σαμουράι) ως άγραφος κώδικας της ηθικής και της εκπαίδευσης των μπουσί (πολεμιστών) αναπτύχθηκε την εποχή του φεουδαλισμού στην Ιαπωνία ενώ μαίνονταν οι πόλεμοι ανάμεσα στου ισχυρούς φεουδάρχες, οι οποίοι είχαν την εξουσία των επαρχιών της χώρας. Είναι έντονα διαποτισμένο από την αυστηρή ηθική διδασκαλία του Κομφούκιου και το πνεύμα του Ζεν, γι’ αυτό και περιλαμβάνει έννοιες όπως: η ανδρεία, η ευγένεια, η τιμή, η φιλαλήθεια, η φιλευσπλαχνία, η αυτοθυσία, η αφοβία απέναντι στο θάνατο.»

«ΤΟ ΜΕΛΙ ΤΟ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟ», της Μαίρης Κόντζογλου - Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

«ΤΟ ΜΕΛΙ ΤΟ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟ», της Μαίρης Κόντζογλου - Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

Εκδόσεις: Λιβάνη

Σελίδες: 568

Τιμή: 6,93€

Τα λόγια ίσως είναι φτωχά για να περιγράψω τα συναισθήματα που μου γέννησε αυτό το βιβλίο... Δε μπορώ καν να φανταστώ πόσο δύσκολο είναι μια ενήλικη συγγραφέας να μπαίνει στη θέση, στη ψυχολογία, στην οπτική και στις αντιδράσεις ενός χαριτωμένου και χαρισματικού κοριτσιού, ηλικίας δέκα ετών... Κι όμως, η Μαίρη Κόντζογλου το κατάφερε! Και μάλιστα τόσο επιτυχημένα που καθ' όλη τη διάρκεια της ανάγνωσής του πίστευα ότι είχα μπροστά μου τη μικρή ηρωΐδα του βιβλίου, τη Δήμητρα!

Ένα κορίτσι δέκα χρόνων, με τον δίδυμο αδερφό του τον Μάριο (από διαφορετικό όμως σάκκο!) περνάει ένα Πάσχα στο χωριό του πατέρα του, τελείως αλλιώτικο από όλα τα προηγούμενα που έχει περάσει! Οι καταστάσεις που θα ζήσει αυτή τη φορά θα της αποκαλύψουν αλήθειες βαθιά κρυμμένες, γεγονότα που πολλοί από τους ενήλικες συγγενείς της αγνοούσαν και σχέσεις που θα αλλάξουν για πάντα τις καλά διατηρημένες  επί δεκαετίες, ισορροπίες στην οικογένειά τους!

Η μικρή Δήμητρα μαθαίνει τα πάντα από πρώτο χέρι, καθώς η αγαπημένη συνήθειά της είναι το "κρυφακούειν"!!! Τίποτα δεν αφήνει να της ξεφεύγει και τίποτα δεν αφήνει να πάει χαμένο! Τα βλέπει όλα μέσα από το πρίσμα της παιδικής αφέλειας και αθωότητας, αλλά είναι και ένας αδέκαστος και οξυδερκής κριτής που βάζει τους πάντες και τα πάντα στη σωστή θέση τους!

Πανέξυπνο βιβλίο στη σύλληψή του, απίστευτα κωμικοτραγικές καταστάσεις και ο ξεναγός σε όλη αυτή την υπέροχη περιπέτεια η δεκάχρονη Δήμητρα, την οποία πραγματικά αγάπησα!!! Οφείλω στην αγαπημένη συγγραφέα ένα ακόμα τεράστιο ευχαριστώ και τα θερμά μου συγχαρητήρια για αυτό το καταπληκτικό βιβλίο!!! Όσοι δεν το έχετε διαβάσει κάντε το και θα ξαναθυμηθείτε πώς αισθάνεται κάποιος όταν είναι παιδί!!!

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Η Δήμητρα, η μικρή αφηγήτρια της ιστορίας, ζωηρή, ατίθαση, αισιόδοξη, πεισματάρα, επίσης «έξυπνη και αδύνατη», όπως λέει και ο μπαμπάς της, κατά τη διάρκεια των διακοπών του Πάσχα θα βιώσει πρωτόγνωρες καταστάσεις, θα επιδιώξει να μάθει τα πάντα πριν από τους μεγάλους, θα επέμβει στα γεγονότα και θα εμπνευστεί από την Ελευθερία, συμπρωταγωνίστρια σαν φυσικό άτομο αλλά και σαν ιδέα, που θα γίνει σημαία και σκοπός της.
Και οι μεγάλοι, ο ένας μετά τον άλλο, θα αναγκαστούν να παραδεχτούν ότι η σπουδαιότερη γνώση είναι η συνειδητοποίηση της αδυναμίας μας και ότι η ισχυρότερη δύναμη είναι η Αγάπη.
Η Αγάπη, που είναι κυρίαρχο στοιχείο της ιστορίας και που θα αποδειχτεί ο καταλύτης.
Η Δήμητρα θα αγωνιστεί με νύχια και με δόντια και θα προσπαθήσει να δώσει το τέλος που θέλει αυτή, σε συνειδητό και σε ασυνείδητο επίπεδο.
Ένα τέλος που υπαγορεύεται από την αισιόδοξη παιδική ψυχή, την ψυχή που ακόμα δεν αγγίχτηκε από τον κόσμο των μεγάλων.»

Μικρό Απόσπασμα (Σάββατο του Λαζάρου):

«“Πάτερ, ευχαριστώ σοι ότι ήκουσάς μου. Εγώ δε ήδειν ότι πάντοτε μου ακούεις. Αλλά δια τον όχλον τον περιεστώτα είπον, ίνα πιστεύσωσιν ότι συ με απέστειλας» (Προσευχή του Χριστούν πριν την Ανάσταση του Λαζάρου)

         Το αυτοκίνητο σταμάτησε μπροστά στο σπίτι. Η καρδιά μου ήταν βαριά και δεν ήθελα να βγω. Το καθυστέρησα όσο μπορούσα, ώσπου ο μπαμπάς γελώντας μου είπε: «Δήμητρα, δεύρο έξω!». Η μαμά γέλασε με το πετυχημένο αστείο του άντρα της, αφού ήταν το Σάββατο του Λαζάρου.
         Βρήκαμε τις λεμονιές ανθισμένες, το σπίτι βαμμένο, τις τριανταφυλλιές μπουμπουκιασμένες, τα παγκάκια λουστραρισμένα, τον παππού φρεσκοκουρεμένο, τη γιαγιά με καινούρια περμανάντ και τη θεία Αργυρή –τι άλλο;- να κλαίει. Ακόμα και το χαζο-Λενιώ ήταν ανανεωμένο. Φορούσε μια καινούρια κίτρινη ποδιά πάνω από την παλιά λουλουδάτη ρόμπα της και ήταν πολύ χαρούμενη γι’ αυτό. Τόσο χαρούμενη, που είχε ξεχάσει να αλληθωρίσει.
         Φαίνεται ότι η κομμώτρια έριξε πολλή δουλειά γιατί και ο Έκτωρ είχε κουρευτεί, και ας μην ήταν ακόμα η εποχή που τον κούρευαν! Ή μήπως τον Έκτορα τον κούρευαν αλλού; Ποτέ δεν το είχα σκεφτεί αυτό…
         Το στομάχι μου με ενοχλούσε για κάποιον λόγο –ήμουν και νηστική βέβαια, και άνετα θα έμπηγα τα κλάματα σαν τη θεία Αργυρή. Και μόνο όμως αυτό, δηλαδή το «σαν τη θεία Αργυρή», με έκανε να συγκρατηθώ. Τους φίλησα όλους μηχανικά και ούτε άκουγα τι μου έλεγαν για «όμορφο παρανυφάκι» και κουραφέξαλα. Έψαχνα με αγωνία την Τετερία.
Πού ήταν η θεία μου; Γιατί δε με υποδέχτηκε όπως πάντα; Πού είχε κρυφτεί και ντρεπόταν να με αντικρίσει εξαιτίας της προδοσίας της; Πού ήταν η αγαπημένη μου, με τα τραγούδια μας και τους λεμονανθούς μας;
         Όταν μπήκαμε στο σπίτι, την άκουσα να έρχεται από το πάνω πάτωμα. Την είδα να κατεβαίνει ντροπαλή, χλομή και συννεφιασμένη. Την κοιτούσα επιφυλακτικά και δεν ήξερα αν έπρεπε να τρέξω κοντά της όπως πάντα ή να την περιμένω να κατέβει. Τελικά έκανα το δεύτερο, και για πρώτη φορά στα δέκα χρόνια της ζωής μου και στα εννιά που περπατούσα άφησα δυο πολύτιμα λεπτά με την Τετερία μου να πάνε χαμένα. Δεν όρμησα, όπως συνήθως, να την αγκαλιάσω βιαστικά πάνω στη σκάλα, με κίνδυνο να κατρακυλήσουμε και οι δύο. Με αγκάλιασε σφιχτά και με φίλησε. Μοσχοβολούσε όπως πάντα.»

«ΑΚΡΟΒΑΤΩΝΤΑΣ ΣΤΗ ΣΙΩΠΗ», του Όμηρου Αβραμίδη - Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

«ΑΚΡΟΒΑΤΩΝΤΑΣ ΣΤΗ ΣΙΩΠΗ», του Όμηρου Αβραμίδη - Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

Εκδόσεις: Ωκεανός

Σελίδες: 336

Τιμή: 11,66 €

Ο Όμηρος Αβραμίδης είναι ένας συγγραφέας που εκτιμώ βαθύτατα. Αυτό είναι το τρίτο του βιβλίο που διαβάζω, από τα συνολικά 16 μυθιστορήματά του. Σε κάθε βιβλίο του αποτυπώνει κι ένα διαφορετικό θέμα με ευαισθησία, με όμορφη προσιτή γραφή, με την ικανότητα να κρατάει ζωηρό το ενδιαφέρον του αναγνώστη από την πρώτη έως την τελευταία σελίδα.

Έτσι, ξεκινώντας την ανάγνωση και αυτού του βιβλίου του δεν μπόρεσα εύκολα να το σταματήσω, παρά μόνο μετά από μιάμιση μέρα, αφότου και την ολοκλήρωσα. Ένα υπέροχο, πολύ ενδιαφέρον μυθιστόρημα που συνδυάζει πολλά στοιχεία, όπως το ρομαντισμό, την περιπέτεια, τη νοσταλγία, την εκδίκηση, την εξιλέωση, την κοινωνική κατακραυγή, την αγάπη, τη μνησικακία, την πίστη, τη γενναιοδωρία και την αναγνώριση.

Το «Ακροβατώντας Στη Σιωπή» είναι ένα μυθιστόρημα πολυπρόσωπο, που μας ταξιδεύει από την Αυστραλία και τον αγώνα των μεταναστών, Ελλήνων και ξένων, για μια καλύτερη ζωή και την εξασφάλιση του μέλλοντός τους, μακριά από τις πληγές και τη μιζέρια των πατρίδων τους, μέχρι την Ελλάδα και την «αυτοκαταστροφική» της τάση να κατακρημνίζει τα πιο ικανά «παιδιά» της, εάν αυτά δεν επιδεικνύουν την αναμενόμενη διαλλακτικότητα σε εκβιασμούς και συμμαχίες, μέσα στην πολιτική αρένα.

Πέρα από την πλοκή αυτή καθ'εαυτή του μυθιστορήματος, που είναι άρτια δομημένη και ευφάνταστη, ο συγγραφέας μας θέτει πολλά και ενδιαφέροντα ερωτήματα και προβληματισμούς, μέσα από τις πράξεις και τις αποφάσεις των ηρώων του. Τι θα κάναμε εμείς εάν βρισκόμασταν στη θέση τους και πώς θα αντιδρούσαμε στις συγκεκριμένες περιστάσεις... 

Θα επιλέγαμε να πιστέψουμε αυτό που υποστηρίζουν οι περισσότεροι, καθώς είναι το οφθαλμοφανές και λογικό, ή θα δίναμε το πλεονέκτημα της αμφιβολίας στον «κατηγορούμενο», καθώς τα πράγματα δεν είναι πάντοτε αυτά που φαίνονται; Θα μέναμε πιστοί σε έναν άνθρωπο που μας έχει φερθεί υπέροχα όταν όλοι οι υπόλοιποι τον κατηγορούν βασισμένοι σε συκοφαντίες, οι οποίες πάντα γίνονται πιο πιστευτές από τα εγκώμια, ή  η εμπιστοσύνη μας σε αυτόν θα κλυδωνιζόταν ανεπανόρθωτα; Εάν τυχόν ευεργετούσαμε κάποιον, θα το κάναμε  «ακροβατώντας στη σιωπή», χωρίς τυμπανοκρουσίες και μεγάλα, βαρύγδουπα λόγια, μόνο επειδή θα θέλαμε να ανταποδώσουμε την καλοσύνη που έδειξαν κάποτε και σε εμάς, ή θα το διατυμπανίζαμε προσπαθώντας να κερδίσουμε την αναγνώριση και τη συμπάθεια των άλλων; Εάν αισθανόμασταν πως μας αδικούν θα περνούσαμε στην αντεπίθεση, μέσω βίαιων αντιδράσεων, με κίνδυνο να πληγούν και αθώοι; Θα παίρναμε το νόμο στα χέρια μας, θεωρώντας πως εμείς είμαστε οι «αναμάρτητοι» και άρα έχουμε το δικαίωμα να ρίξουμε πρώτοι το λίθο ή όχι;

Πολλά τα ερωτήματα και οι προβληματισμοί που εγείρει ο συγγραφέας στον αναγνώστη και πολλές οι απαντήσεις που δίνει αντίστοιχα, μέσα από την πλοκή του μυθιστορήματός του και από τις επιλογές και τις πράξεις των ηρώων του. Ο Όμηρος Αβραμίδης, ένας πολυγραφότατος συγγραφέας, μας δίνει ένα ακόμα εξαιρετικό, πρωτότυπο και συγκινητικό βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί!

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Ανεμομαζώματα - ανεμοσκορπίσματα οι ζωές των ανθρώπων... Ο ένας είναι από το Λίβανο. Ο άλλος από την Ελλάδα. Η ανάγκη οδηγεί τα βήματα και των δύο στη μακρινή Αυστραλία. Εκεί θα παλέψουν για να επιβιώσουν. Ο πρώτος, ο Φουάτ, τα έχει ήδη καταφέρει οικονομικά, όταν δέχεται ένα δυνατό κτύπημα της μοίρας. Ο δεύτερος, ο Γκρέκο, παλεύει ακόμα για την επιβίωση όταν ο δρόμος του τον φέρνει πρόσωπο με πρόσωπο με τον πλούσιο, αλλά δυστυχισμένο Φουάτ. Η συμπόνια και η καλοσύνη που δείχνει ο Έλληνας μετανάστης στον Λιβανέζο, θα του φέρει μια ανέλπιστη τύχη.
Ο Βλάσης Βλασόπουλος είναι ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας, το αγαπημένο πρόσωπο των μίντια και της πολιτικής τάξης. Κάποια στιγμή μπαίνει στο στόχαστρο αόρατων εχθρών που είναι αποφασισμένοι ν' ανατρέψουν τη ζωή του, να τον εξολοθρεύσουν. Οι ασκοί του Αιόλου έχουν ανοίξει, ο περίγυρός του τον αμφισβητεί, όλοι τον κοιτάζουν καχύποπτα. . . Όλοι εκτός από τη Λένα που θα μείνει μέχρι το τέλος στο πλευρό του και θα ρισκάρει για χάρη του ακόμα και τη ζωή της. Ποιός είναι όμως ο Βλάσης Βλασόπουλος; Άνθρωπος της διαπλοκής και της ίντριγκας ή ένας εκλεκτός της τύχης; Μόνο ένας ξέρει την Αλήθεια. Ο Γκρέκο. . .»

«ΥΠΑΤΙΑ», του Δημήτρη Βαρβαρήγου - Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

«ΥΠΑΤΙΑ», του Δημήτρη Βαρβαρήγου - Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

Εκδόσεις: Σ. & Ν. Μπατσιούλα

Σελίδες: 462

Τιμή: 14,94€

            Η Υπατία ήταν μια χαρισματική, εμβληματική μορφή, πρωτοπόρος στην εποχή της, αλλά και στους μετέπειτα αιώνες, μέχρι να καταστεί δυνατό να ακολουθήσουν και άλλες άξιες γυναίκες τον δρόμο που εκείνη χάραξε. Μία γυναίκα ξεχωριστή, τόσο εμφανισιακά όσο και ψυχικά, μία γυναίκα φιλόσοφος, αστρονόμος και μαθηματικός σε μία απόλυτα ανδροκρατούμενη κοινωνία, μία γνήσια Ελληνίδα· η Υπατία δυστυχώς έζησε σε μία ασυμβίβαστη με τα χαρίσματά της εποχή.

            Στην εποχή εκείνη, του τέλους του 4^ου και αρχών του 5^ου μ.Χ. αιώνα, ο Χριστιανισμός εδραιωνόταν ως επίσημη θρησκεία της βυζαντινής αυτοκρατορίας. Για να επιτευχθεί αυτό έπρεπε να καταστραφεί οτιδήποτε μη χριστιανικό και να ξεριζωθεί οποιοσδήποτε ελληνικός θεσμός και δημιούργημα, όπως τα αρχαιοελληνικά και ρωμαϊκά έργα τέχνης, οι επιστήμες και οι εκπρόσωποί τους.

            Η νεοπλατωνική φιλόσοφος και επιστήμονας Υπατία ήταν τόσο ξεχωριστή και αταίριαστη με τον υπόλοιπο γυναικείο πληθυσμό, που μόνο να προκαλέσει μπορούσε… Κάποιους, τους περισσότερους, να τη λατρέψουν και να την ακολουθούν σε κάθε βήμα της και άλλους να τη μισήσουν και να αποφασίσουν να την κάνουν να σιωπήσει μια για πάντα. Δυστυχώς για εκείνην –και για τον ελληνικό πολιτισμό της Αλεξάνδρειας, αλλά και για όσες εκπροσώπους του φύλου της ήθελαν να ακολουθήσουν το φωτεινό της παράδειγμα–, υπερίσχυσαν οι δεύτεροι με ολέθρια αποτελέσματα για την ίδια.

            Ο εκπρόσωπος της σχετικά νεοσύστατης εκκλησίας και του χριστιανισμού της Αλεξάνδρειας, ο Κύριλλος, ήταν ο κύριος υπεύθυνος για τη δίωξη και τον μαρτυρικό της θάνατο, καθώς θεωρούσε πως ασκούσε κακή επιρροή στον χριστιανό έπαρχο και διοικητή της πόλης, τον Ορέστη, αφού εκείνη απέτρεπε κάθε προσπάθεια χειραγώγησής του από τον ίδιο. Έτσι κατάφερε, με πολλές δολοπλοκίες, συνωμοσίες και αφέσεις αμαρτιών, να κατευθύνει τον όχλο ενάντια στην Υπατία, με αποκορύφωση την αιχμαλωσία της από τις ομάδες κρούσης, αποτελούμενες από φανατικούς χριστιανούς, τους «παραβολάνους», και στη συνέχεια τον μαρτυρικό θάνατο, τον αποκεφαλισμό και τον διαμελισμό της το 415 μ.Χ.

            Η ιστορική αναφορά του συγγραφέα που σας παραθέτω πιο κάτω θα σας ενημερώσει αναλυτικότερα για το ιστορικό υπόβαθρο του εκπληκτικού αυτού μυθιστορήματος. Εγώ θα ήθελα να σταθώ περισσότερο στην αίσθηση που μου προκάλεσε αυτό το βιβλίο, καθώς το θεωρώ πλέον ένα από τα κορυφαία όλης της ελληνικής λογοτεχνίας.

            Η «Υπατία» αποτελεί τον καρπό μιας πενταετούς συγγραφικής προσπάθειας του Δημήτρη Βαρβαρήγου, ενώ –όπως είπε ο ίδιος, σε πρόσφατη παρουσίαση της 9^ης έκδοσης του βιβλίου του– στηρίχτηκε πάνω στην ενδελεχή μελέτη τουλάχιστον 60 βιβλίων. Το αποτέλεσμα, κατά τη γνώμη μου, δικαιώνει αυτή την τεράστια προσπάθεια του συγγραφέα, καθώς μας δίνει ένα ιστορικό μυθιστόρημα αξεπέραστης αξίας, το οποίο θα έπρεπε να διαβαστεί από κάθε αναγνώστη.

            Η αναπαράσταση της εποχής, των συνθηκών που επικρατούσαν, του ιστορικού, κοινωνικού, θρησκευτικού και πολιτικού υπόβαθρου της Αλεξάνδρειας των αρχών του 5^ου αιώνα μ.Χ. είναι αξεπέραστη και ολοζώντανη. Ο αναγνώστης ταξιδεύει νοερά στο λιμάνι, στα απομεινάρια του περίφημου Φάρου της Αλεξάνδρειας, στην ξακουστή και κακοποιημένη βιβλιοθήκη της, στα στενοσόκακα με τα ταβερνεία και τους οίκους ανοχής, στο Πανεπιστήμιο αλλά και τα περίχωρα της πόλης όπου δίδασκε η Υπατία. Ταυτόχρονα, γινόμαστε μάρτυρες πολύ προσωπικών στιγμών και στοχασμών της ηρωίδας, όπως πιθανότατα θα είχαν συμβεί, ενώ παρακολουθούμε τις εξελίξεις και τις αιτίες κάθε επιμέρους παράγοντα που οδήγησε στο τραγικό τέλος της.

            Ο Δημήτρης Βαρβαρήγος κατόρθωσε να αναπαραστήσει μια ολόκληρη εποχή, όχι μόνο σαν εικόνες, τοποθεσίες και ιστορικά γεγονότα, αλλά και ως συναισθήματα, απόψεις, σκέψεις, αιτίες και αποτελέσματα. Μας απεικονίζει την προσωπικότητα αυτής της χαρισματικής, μοναδικής γυναίκας και όλων όσων την πλαισίωναν, φίλων κι εχθρών της, με εξαιρετική ακρίβεια, καλώντας μας να δούμε πίσω από τα γεγονότα και να συναισθανθούμε την αδικαιολόγητη αδικία της δολοφονίας της –ένα έγκλημα ειδεχθές, τόσο στην εκτέλεσή του όσο και στη σύλληψή του– και την απώλεια ενός λαμπρού πνεύματος που σπάνια υπήρξε στην παγκόσμια Ιστορία.

            Προσωπικά, θεωρώ τιμή μου το γεγονός ότι υπήρξε μία τέτοια εκπρόσωπος του φύλου μας και της φυλής μας κι αισθάνομαι οργή και ντροπή που ο αφανισμός της οφείλεται αποκλειστικά σε φανατισμένους και στενόμυαλους εκπροσώπους μιας θρησκείας την οποία ασπάζομαι και θεωρώ την απόλυτη έκφραση της αγάπης και της ανεκτικότητας. Πιστεύω πως για το συγκεκριμένο βιβλίο δεν αρκούν όσα συγχαρητήρια και να δώσω στον εξαίρετο και αγαπημένο συγγραφέα, όπως επίσης πιστεύω πως θα έπρεπε η «Υπατία» να διαβαστεί από όλους τους Έλληνες, και όχι μόνο, και να κατανοηθεί σε βάθος! Διαβάστε το, Φίλοι μου!

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΦΟΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ  

     Η Υπατία έζησε στη δύσκολή και σκοτεινή ιστορική περίοδο του 4ου και 5ου αιώνα μ.Χ, όπου ο χριστιανισμός από δόγμα αναγορεύτηκε από τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο ως η επίσημη θρησκεία της Βυζαντινής αυτοκρατορίας και ουσιαστικά κηρυσσόταν παράνομη η ελληνική φιλοσοφία.

      Είχε φτάσει πλέον η περίοδος κατά την οποία η παλαιά ιδιοφυής ελληνική κληρονομιά ξέπεφτε και μια νέα θρησκεία, ο χριστιανισμός, απλωνόταν στις τάξεις του κόσμου σαν κύρια ανάγκη για ισότητα και φιλαλληλία.

       Η εκκλησία αναλαμβάνει να παίξει σημαντικό ρόλο στην πολιτική της βυζαντινής αυτοκρατορίας σηματοδοτώντας την μετέπειτα πορεία της. Εποχή έξαρσης κι άγριου θρησκευτικού φανατισμού η οποία ενέτεινε τα πάθη των αντίθετων θρησκευτικών ιδεολογιών. Στην Αλεξάνδρεια, ομάδες κρούσεις ορμητικών χριστιανών {Παραβολάνοι}, για να εγκαθιδρύσουν το χριστιανισμό έναντι των πνευματικών κι αισθητικών καταβολών του ελληνισμού, ξεκινούν καταστροφές παγανιστικών ναών, διωγμούς εθνικών και εβραίων. Οι κλοπές, οι λεηλασίες περιουσιών, οι δίκες, τα συνωμοτικά σχέδια, οι δολοφονίες γίνονται πλέον καθημερινό φαινόμενο στη ζωή της πόλης.

         Η Υπατία, ως η τελευταία εκπρόσωπος του φθίνοντος ελληνικού πολιτισμού ανθίσταται με τόλμη μέσω των γνώσεων και της σωφροσύνης της. Με το σθένος μιας άμετρης γυναικείας υπευθυνότητας σηκώνει στις πλάτες της, όσο αντέχει, την προσπάθεια να διατηρήσει και ίσως να αναδείξει πάλι το ελληνικό πνεύμα. Αρετές που εκτιμήθηκαν απ’ όλες τις κοινωνικές τάξεις και ιδιαίτερα από πλήθη θαυμαστών που κατέκτησε με τη διδασκαλία της είτε σε ανοιχτούς χώρους, είτε στο πανεπιστήμιο και στο σπίτι της. Δημιουργεί έναν ευρύ πνευματικό κύκλο από την ανώτερη κυρίως τάξη και διδάσκει μαθηματικά, αστρονομία και την φιλοσοφική σκέψη του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη.

          Η διατήρηση στενών διαπροσωπικών δεσμών με τον αυτοκρατορικό έπαρχο Ορέστη, προκαλούν ανησυχίες στον κλήρο από το μεγάλο ενδιαφέρον που δείχνει εκείνη για τις κρατικές υποθέσεις. Οι μεγάλης οξυδέρκειας συμβουλευτικές εισηγήσεις στα τρέχοντα θέματα διοίκησης φαίνεται πως ασκούν έντονη επιρροή στον έπαρχο, καθώς οι αποφάσεις του δεν ταυτίζονται με αυτές της χριστιανικής κοινότητας.

          Το όραμα του Κύριλλου για μια οικουμενική θρησκεία η οποία θα βασιζόταν στη διοικητική και νομοθετική στήριξη της βυζαντινής αυτοκρατορίας έχει, μετά το διωγμό των εβραίων, ένα εμπόδιο που λέγεται νεοπλατωνισμός. Καθώς η Υπατία ασπαζόταν και δίδασκε τον ελληνικό επιστημονικό ορθολογισμό και σαν σημαντικό πολιτικό πρόσωπο βρέθηκε σε πολύ επικίνδυνη θέση μέσα σε μια πόλη που γινόταν ολοένα και πιο χριστιανική. Ανεξίθρησκη η Υπατία και με απόλυτο σεβασμό στους πιστούς άλλων θρησκειών και στην κάθε θρησκεία, δεν καταφέρνει να δεχτεί την ίδια αποδοχή και για τη δική της πίστη από τη χριστιανική κοινότητα. Έτσι ο Κύριλλος την κατηγορεί ως ειδωλολάτρισσα και την καθιστά εχθρό του. Τις κατάλληλες χρονικά στιγμές, δεν αργεί να της προσάψει κατηγορίες ως υποκινήτριας εχθρικών ενεργειών στο θεόπνευστο έργο του, θεωρώντας την βασική υπαίτιο που δεν καταφέρνει να μεταστρέψει το ενδιαφέρον του αυτοκρατορικού έπαρχου υπέρ τη κοινότητος του, ώστε η εκκλησία να αναμιχθεί ενεργά στις εξουσίες της δημόσιας διοίκησης της Αλεξάνδρειας.

        Το μίσος των χριστιανών εναντίον της, συνετέλεσαν και οι δοξασίες του συντηρητισμού, η εμμονή στα παραδεδομένα της εποχής, σύμφωνα με τις οποίες όσοι ασχολούνταν με τα μαθηματικά και την αστρονομία ήσαν μάγοι. Χρησιμοποιώντας την ως εξιλαστήριο θύμα για τον διωγμό των ειδωλολατρών διαδίδονται φήμες, πως είναι παγανίστρια, γυναίκα του διαβόλου που διαφθείρει τους νέους και καταστρώνει υπονομευτικά σχέδια εναντίον του χριστιανισμού.

        Κάτω λοιπόν από αυτές τις δύσκολα διαμορφωμένες καταστάσεις μεταξύ των αντιμαχομένων θρησκευτικών παρατάξεων, έφτασε το έτος 415 όπου ένας φανατισμένος όχλος οργισμένων παραβολάνων με αρχηγό τον Αναγνώστη Πέτρο και με την καθοδήγηση του επισκόπου Αλεξανδρείας Κύριλλου, τη συλλαμβάνουν, τη σέρνουν στους δρόμους μέχρι την εκκλησία Καισάρειο και την διαμελίζουν με κοφτερές αχιβάδες. Κατόπιν περιέφεραν επιδεικτικά στους δρόμους της πόλης τα λείψανα της όπου κι έκαψαν σε ένα προάστιο της Αλεξάνδρειας, το Κίναρον.

        Τη στιγμή ακριβώς που ένα ύψιστο σωματικό και ψυχικό δημιούργημα του θεού χανόταν, η καταγραφή στην ιστορία μιας μάρτυρος του ελληνικού πολιτισμού, μόλις άρχιζε. Η ζωντανή θυσία μιας γυναίκας. Το ολοκαύτωμα μιας ψυχικής ύπαρξης, δεν ήταν άλλα από το θάνατο του θεού στο ανθρώπινο σώμα.

         Η σύγκρουση του χριστιανισμού με το αρχαίο πνεύμα είχε πια φτάσει στο πιο βίαιο κορύφωμά της. Μετά το θάνατο της Υπατίας ακολούθησε η φυγή πολλών λογίων και η αρχή του μαρασμού της Αλεξάνδρειας, ως σημαντικού κέντρου μάθησης, ήταν πλέον γεγονός."

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

‘Η συγκλονιστική ιστορία της γυναίκας που δίδασκε παντού το ελληνικό πνεύμα, συγκρούστηκε με τον κλήρο και κατηγορήθηκε ως μάγισσα.’

«4ος – 5ος αιώνας μ. Χ. Η φημισμένη Αλεξάνδρεια πνίγεται στο κρασί των καπηλειών, στις ηδονές των γυναικών του δρόμου, στις δεισιδαιμονίες, στις φιλοσοφικές διαφορές και διαμάχες των θρησκευτικών φανατισμών με τους φονικούς διωγμούς.

Μέσα σε αυτή τη διαφθορά, μια γυναίκα αφοσιωμένη στα ελληνικά ιδεώδη διδάσκει στο πανεπιστήμιο, στους δρόμους και στο σπίτι της το αστείρευτο ελληνικό πνεύμα. Αυτή η σοβαρή ευθύνη δεν της στερεί το γυναικείο ένστικτο και στο πρόσωπο του χριστιανού έπαρχου βρίσκει τον έμπιστο φίλο και άντρα.

Η φιλία και ο πλατωνικός δεσμός που αναπτύσσεται ανάμεσά τους ενοχλεί τον κλήρο που δεν αργεί να στραφεί εναντίον της και να της προσάψει κατηγορίες ως μάγισσας και υποκινήτριας εχθρικών ενεργειών εναντίον του…

Δύο άνθρωποι γεμάτοι ηθικό χρέος απέναντι στις ηγετικές θέσεις που κατέχουν και στις κοινωνικές συνθήκες της θρησκόληπτης φανατικής εποχής, ζουν κρυφά ανομολόγητες στιγμές αγάπης χωρίς ποτέ…»

‘Πετυχημένη τοιχογραφία μιας ολόκληρης εποχής με επίκεντρο μια αξιόλογη γυναίκα που πλήρωσε με τη ζωή της τις αρετές του φύλου της, καθώς βρέθηκε στο μεταίχμιο της ιστορίας, από το λυκόφως του νεοπλατωνισμού στους πρώτους σκοτεινούς αιώνες του Χριστιανισμού.

Μυθιστορηματική βιογραφία που κυλάει αβίαστα, με φανταστικούς διαλόγους και εικόνες, γύρω όμως από πραγματικά πρόσωπα και γεγονότα τα οποία ο συγγραφέας αναπαριστά πειστικά, μετά από ενδελεχή έρευνα...

Αλεξάνδρα Δήμου’