Συνέντευξη με την ΜΑΡΙΑ ΛΙΑΣΚΑ - ΜΑΥΡΑΚΗ - Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

Μαρία Λιάσκα - Μαυράκη

         Η πρώτη αναγνωστική μου επαφή με το συγγραφικό έργο της αγαπητής Μαρίας Λιάσκα – Μαυράκη έγινε μέσα από το πρώτο μυθιστόρημά της «Μη Μου Πεις Το Τέλος», πριν από δύο περίπου χρόνια. Γνωρίζοντας ότι επρόκειτο για το πρώτο της βιβλίο, εντυπωσιάστηκα διαβάζοντας ένα άρτιο ιστορικό μυθιστόρημα, μεστό και καλογραμμένο, με εξαίρετα συνδυασμένη την Ιστορία με την μυθοπλασία. Έναν περίπου χρόνο αργότερα έρχεται το δεύτερο βιβλίο της ταλαντούχας συγγραφέως να επαληθεύσει εκείνες τις πρώτες εξαιρετικές εντυπώσεις μου με τον καλύτερο και πιο αδιαμφισβήτητο τρόπο. Το δεύτερο ιστορικό μυθιστόρημα της κ. Μαυράκη με τίτλο «Ο Κύκλος Με Τη Θάλασσα» επιβεβαιώνει το συγγραφικό της τάλαντο και προσφέρει ένα ανάγνωσμα συνταρακτικό που συνδυάζει γεγονότα ιστορικά που στιγμάτισαν την Κύπρο, την Ιρλανδία και την Μεγάλη Βρετανία με μία ευρηματική μυθοπλασία που αφήνει ικανοποιημένο και τον πιο απαιτητικό αναγνώστη. Με αφορμή, λοιπόν, αυτά τα δύο εξαιρετικά μυθιστορήματα της αγαπητής συγγραφέως, που κυκλοφορούν από την Άνεμος Εκδοτική, την ευχαριστώ για το χρόνο που διέθεσε απαντώντας το ερωτηματολόγιο των «Φίλων Της Λογοτεχνίας», της εύχομαι ολόψυχα καλή επιτυχία σε κάθε συγγραφικό της πόνημα και σας προσκαλώ να διαβάσετε τις απαντήσεις της, ώστε να γνωρίσετε κι εσείς λίγο καλύτερα την εξαίρετη Μαρία Λιάσκα – Μαυράκη!

1) Αγαπητή κ. Λιάσκα, μας έχετε ήδη χαρίσει δύο εξαιρετικά βιβλία, με πιο πρόσφατο το ιστορικό σας μυθιστόρημα που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άνεμος με τίτλο «Ο Κύκλος Με Τη Θάλασσα».  Ποιό ήταν το έναυσμα για την ενασχόλησή σας με τον κόσμο της λογοτεχνίας και το αντικείμενο της συγγραφής;

Ο  κόσμος της λογοτεχνίας με είχε συνεπάρει από πολύ μικρή ηλικία… ίσως γιατί έβγαινα από τα σύνορα που ζούσα και μπορούσα να ζω και αλλού. Το γιατί ασχολήθηκα με τη συγγραφή δεν το έχω απαντήσει απόλυτα, ίσως επειδή είναι έτσι φτιαγμένη η ψυχολογία μου ώστε να μεταβολίζει οτιδήποτε σε λέξεις, σε γραφή. Το έναυσμα ήρθε πηγαία όταν ήμουν πολύ μικρή σχεδόν ασυνείδητα. Το πιο οργανωμένο έναυσμα και περισσότερο αποτελεσματικό ήταν πριν 3 χρόνια και ήταν μια παρότρυνση από κάποιον πολύ σπουδαίο άνθρωπο και συγγραφέα.

2) Από πού αντλείτε την έμπνευση για κάθε έργο σας και κάθε χαρακτήρα και πόσο δύσκολο είναι να  συγκεντρώσετε τις απαραίτητες πληροφορίες, όταν αυτές απαιτούνται, ώστε να συνδυάσετε τυχόν πραγματικά γεγονότα, τόπους και μυθοπλασία στα βιβλία σας;

Οτιδήποτε μπορεί να είναι ή να μην είναι πηγή έμπνευσης. Η ματιά του καθενός βλέπει διαφορετικά. Η ψυχή "διαβάζει" με άλλο τρόπο. Μπορεί να δω μια θάλασσα και να μην σκεφτώ κάτι άλλο -αν και λίγο δύσκολο- μπορεί να δω έναν άνθρωπο και να έχω φτιάξει μια ιστορία. Ένας άνθρωπος για μένα παύει να είναι μόνο ένας άνθρωπος γιατί σκέφτομαι μια ιστορία. Όσο για τη συγκέντρωση των στοιχείων σήμερα, είναι εύκολο να ντύσεις τη μυθοπλασία με πραγματικά γεγονότα.  Το δύσκολο είναι  να βρεθεί ο απαραίτητος χρόνος που απαιτείται.

3) Συνήθως, οι περισσότεροι συγγραφείς είτε έχουν σπουδάσει κάποιο αντικείμενο, είτε ασκούν ως επάγγελμα κάτι εντελώς διαφορετικό από την συγγραφική τους ιδιότητα, αλλά και τις σπουδές τους. Θα θέλατε να μας μιλήσετε σχετικά με αυτό και να μας πείτε πόσο αρμονικός είναι ο συνδυασμός όλων αυτών και κατά πόσο αλληλοεπηρεάζονται οι επιμέρους ιδιότητές σας;

Νομίζω, πως όνειρο του κάθε συγγραφέα θα ήταν να μπορεί να ζει μόνο από τα γραπτά του. Στην πραγματικότητα όμως οι περισσότεροι συνδυάζουν τη συγγραφή με κάτι άλλο. Δεν είναι αρμονικός συνδυασμός, όπως και κάθε συνδυασμός του φανταστικού με την πραγματικότητα δεν μπορεί να είναι αρμονικός. Εμείς τον κάνουμε να είναι "αρμονικός" διαφορετικά θα ήμασταν όλοι στο ψυχιατρείο. Η δυσκολία έγκειται περισσότερο στο "μπες" "βγες" από τον έναν κόσμο στον άλλον. Όσο πιο βαθιά μπαίνεις μέσα στον κόσμο όταν γράφεις τόσο πιο επικίνδυνο είναι.

4) Έχετε συμπεριλάβει ποτέ στα βιβλία σας κάποια προσωπικά σας βιώματα; Πόσο εύκολο, ή επώδυνο ήταν αυτό και πόσο εφικτή ήταν η αντικειμενική προσέγγισή τους συγγραφικά;

Αποφεύγω τα προσωπικά βιώματα στα βιβλία μου και γενικά στα γραπτά μου. Παρόλα αυτά σίγουρα περνούν κάποια. Δεν υπάρχει αντικειμενικότητα στη συγγραφή. Ακόμη και στα ιστορικά μυθιστορήματα, εκεί που οφείλεις πρώτα να έχεις μελετήσει την ιστορία από όλες τις πλευρές, θα βγει -έστω μέσω ενός ήρωα- η προσωπική σου ματιά.

5) Στα βιβλία σας έχετε καταπιαστεί με ιστορικά κυρίως θέματα, κάτι που μας προϊδεάζει πως κυρίαρχο ρόλο στην επιλογή των θεμάτων σας παίζει η Ιστορική πραγματικότητα ή μήπως κάνω λάθος; Θεωρείτε, ίσως, ότι η Ιστορία αποτελεί μια σημαντική και ανεξάντλητη "πηγή ιδεών" για έναν συγγραφέα;

Σίγουρα η Ιστορία αποτελεί πηγή ιδεών. Τα θέματα δεν έρχονται μόνο από το ιστορικό γεγονός. Αυτό υπάρχει. Την πλοκή, όμως, την φτιάχνουν οι ήρωες. Οι ήρωες πρέπει να βρεθούν για να φτιάξουν την ιστορία. Όπως και στη ζωή. Οι άνθρωποι φτιάχνουν την ιστορία τους και την Ιστορία τους.

6) Πιστεύετε πως το επιστημονικό υπόβαθρο είναι απαραίτητο για τη συγγραφή ενός βιβλίου, ή αρκεί το έμφυτο συγγραφικό ταλέντο, η φαντασία και οι εμπειρίες του συγγραφέα;

Είναι το ίδιο σαν να ρωτάμε ποιος είναι περισσότερο μορφωμένος αυτός που τέλειωσε το Πανεπιστήμιο ή εκείνος που έζησε, διάβασε, ταξίδεψε… Δεν είμαι σίγουρη. Παλιότερα ήμουν περισσότερο απόλυτη. Τώρα πιστεύω πως το έργο του καθενός μιλάει για αυτόν. Έχω δει εξαίσια ποιήματα από ψαράδες του τόπου μου αλλά και από ανθρώπους με υψηλή μόρφωση.  Σίγουρα μια δεξιότητα που θα κατευθύνει την έμπνευση -ας το πούμε έτσι- είναι σημαντική βοήθεια. Οι προσλαμβάνουσες από τη λογοτεχνία, τη μουσική, τις τέχνες και τις επιστήμες γενικά παίζουν σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της γραφής. Από την άλλη σε περιπτώσεις εξαιρετικής ευφυΐας μπορεί όλα αυτά να είναι και περιττά.

7) Υπάρχει κάποιο μοτίβο ως προς το πότε σας "επισκέπτεται" η συγγραφική σας  έμπνευση; Υπάρχει κάποια συγκεκριμένη ώρα, διάθεση, ή τόπος ίσως, που να σας προδιαθέτει να γράψετε, ή είναι κάτι που "ρέει" αβίαστα από μέσα σας συνέχεια;

Όσο ψάχνω για το μοτίβο περνά η μέρα, ο μήνας, ο χρόνος, η ζωή. Η συγγραφή θέλει μεθοδικότητα, πειθαρχεία, αποφασιστικότητα και πολύ "καρέκλα".  Είναι γεγονός πως όταν έχεις μια ευχέρεια με τον γραπτό λόγο ξεγελάς ακόμη και τον εαυτό σου ως προς τη "δουλειά" που πρέπει να κάνεις πάνω στη γραφή. Η έμπνευση όμως θέλει την ανατροφοδότησή της. Προσπαθώ να τηρώ ένα πρόγραμμα, για να "είμαι εκεί όταν με επισκεφτεί η έμπνευση". Καμιά φορά βέβαια η παρουσία ή, ακόμη καλύτερα, η απουσία κάποιου μπορεί να πυροδοτήσει την "έμπνευση". Πρέπει όμως να έχεις και το κουράγιο να μετουσιώσεις την έμπνευση αυτήν σε δουλειά, σε γραφή.   Όταν είπε ο Γιάννης Καλπούζος πως εργάζεται 15 ώρες τη μέρα -για τα βιβλία του- καταλαβαίνουμε πως ο συγγραφέας δεν είναι ο τεμπέλης της τέχνης, ούτε κάθεται και περιμένει να του έρθει η έμπνευση. Ο Ρίτσος κλεινόταν στο γραφείο του ατέλειωτες ώρες. Βέβαια ο καθένας έχει το στυλ του όπως και στη ζωή. Είπαμε, το έργο μιλάει για τον άνθρωπο.

8) Όταν ολοκληρώνετε ένα νέο μυθιστόρημά σας αρκείστε στη δική σας μόνο γνώμη και αξιολόγηση, πριν προχωρήσετε στην έκδοσή του, ή αναζητάτε πρώτα την άποψη κάποιου οικείου σας προσώπου του οποίου την κρίση εμπιστεύεστε;

Ποτέ δεν αρκούμαι στη δική μου γνώμη. Από την άλλη τα οικεία πρόσωπα δεν μπορεί να είναι αντικειμενικά. Ο Εκδότης σου, ο επιμελητής ή κάποιος άλλος συγγραφέας μπορεί να βοηθήσει περισσότερο.

9) Από τα μυθιστορήματά σας  υπάρχει κάποιο το οποίο ξεχωρίζετε, στο οποίο ίσως έχετε μεγαλύτερη αδυναμία και γιατί; Θα θέλατε να μας πείτε λίγα λόγια για το κάθε βιβλίο σας και, γιατί όχι, την ιστορία "πίσω από την ιστορία" του καθενός;

Το κάθε βιβλίο έχει τη δική του ιστορία για το πώς και γιατί γράφτηκε. Ίσως γράψω κάποτε ένα βιβλίο που θα μιλεί για αυτό. Προσωπικά δεν ξεχωρίζω κάποιο ιδιαίτερα αλλά το πρώτο βιβλίο είναι σαν την πρώτη αγάπη γιατί με αυτό συστήθηκα στον κόσμο κι άνοιξε ένα πολύ φωτεινό παράθυρο στη ζωή μου.

10) Η συγγραφέας  Μαρία Λιάσκα  βρίσκει το χρόνο να διαβάζει και για δική της ευχαρίστηση και όχι μόνο για έρευνα πάνω σε κάποιο μελλοντικό βιβλίο της; Εφόσον συμβαίνει αυτό, ποιό είδος λογοτεχνίας προτιμάτε περισσότερο ως αναγνώστρια και γιατί;

Είμαι περισσότερο αναγνώστρια και λιγότερο συγγραφέας. Διαβάζω σίγουρα τους νέους συγγραφείς και ποιητές, τους περισσότερους Έλληνες αλλά και κάποιους ξένους. Δεν προτιμώ συγκεκριμένο είδος αλλά σίγουρα ξεχωρίζω γραφές.

11) Ποιά είναι τα αγαπημένα σας βιβλία και συγγραφείς; Θεωρείτε ότι έχετε δεχθεί επιρροές από κάποιους ομότεχνούς σας, έλληνες ή ξένους, σύγχρονους ή κλασσικούς, στο δικό σας τρόπο γραφής, ύφους ή θεματολογίας;

Κατά καιρούς αλλάζουν τα αγαπημένα μου βιβλία, είναι όπως τα αγαπημένα μας τραγούδια. Δεν μπορώ να απαντήσω με σιγουριά. Το πρώτο βιβλίο που με σημάδεψε ήταν το «Μιλώντας Στα Παιδιά Για Την Αδικία». Το διάβασα πολύ μικρή, κάπου στις μικρές τάξεις του δημοτικού, ενώ δεν είναι απόλυτα παιδικό βιβλίο αλλά πολιτικό κείμενο. Δεν ήξερα τι είναι. Το είχα βρει στη βιβλιοθήκη του μπαμπά μου και από τον τίτλο νόμιζα πως ήταν για παιδιά. Αυτό το βιβλίο διαμόρφωσε τον χαρακτήρα μου αρκετά, όχι το στυλ της γραφής μου. Πιθανόν ο τρόπος γραφής μου συνειδητά να έχει επηρεαστεί από τους λογοτέχνες που αγαπούσα πολύ στη δεκαετία του ‘90 και ασυνείδητα από τους κλασσικούς Έλληνες και ξένους -Ρώσους, Γάλλους- που διάβαζα μικρότερη.

12) Από την ελληνική και παγκόσμια λογοτεχνία υπάρχει κάποιο βιβλίο το οποίο έχετε λατρέψει,  το οποίο "ζηλεύετε" ως λογοτεχνικό έργο και θα θέλατε, ή ονειρεύεστε να έχετε συγγράψει εσείς;

Πολλά βιβλία, μυθιστορήματα, ποιήματα θα ήθελα να έχω γράψει εγώ. Ή να μπορώ κάποτε να τα γράψω κι εγώ. «Το Σπίτι Των Πνευμάτων», το «100 Χρόνια Μοναξιά», «Πέτρα και μέλι», το «Άξιον Εστί». Να γράφω με την μελωδικότητα  της κυρίας Πριοβόλου, με την αμεσότητα του Ξανθούλη, την αφηγηματικότητα ή την πλοκή του Καλπούζου. Ναι, το ξέρω, είναι ψηλά ο πήχης.

13) Πιστεύετε πως ο συγγραφέας πρέπει να ταξιδεύει ώστε να έχει κάποια βιώματα από τις χώρες και τις τοποθεσίες τις οποίες, τυχόν, περιγράφει στα βιβλία του και πόσο εφικτό είναι αυτό στην πράξη κατά τη γνώμη σας; Είναι απαραίτητο κάτι τέτοιο, απλά και μόνο, για την "διεύρυνση των οριζόντων" του;

Αυτό με τη "διεύρυνση των οριζόντων" μου αρέσει που είναι σε εισαγωγικά γιατί έτσι τα υπονοεί και τα υπογραμμίζει όλα! Όλα βοηθάνε. Δεν είναι κακό. Διάβασα κάπου πως ο Ιούλιος Βερν δεν είχε αφήσει το σπίτι του, την περιοχή του μέχρι μεγάλη ηλικία!  Έπειτα, εμένα με ενδιαφέρει περισσότερο η διαδρομή της ψυχής τους άνθρωπου, το εσωτερικό και όχι η λεπτομέρεια της διαδρομής Πειραιά - Κηφισιά για παράδειγμα.

14) Θεωρείτε ότι ο συγγραφέας θα πρέπει να ασχολείται με διαφορετικά είδη λογοτεχνίας και να "πειραματίζεται" θεματολογικά, ρισκάροντας το υπάρχον αναγνωστικό του κοινό, ή θα όφειλε να εμμένει στο είδος που τον έχει καθιερώσει;

Ο συγγραφέας ιδανικά γράφει για αυτό που αγαπά. Δεν μπαίνει σε "κουτάκια" που καθορίζονται από την εμπορική επιτυχία ή την μόδα της εποχής. Το κοινό δεν είναι υποχρεωμένο να σε διαβάζει. Αν το κίνητρο όταν ξεκινήσεις να γράφεις είναι τι θα αρέσει στον κόσμο…. δεν έχεις κάνει καλή αρχή. 

15) Πιστεύετε πως οι συγγραφείς οφείλουν να προβληματίζουν τους αναγνώστες "κεντρίζοντας" τη σκέψη τους, ή ο σκοπός των βιβλίων τους θα έπρεπε να είναι καθαρά και μόνο ψυχαγωγικός; Εσείς, ποιά μηνύματα επιδιώκετε να "περάσετε" στους αναγνώστες σας και σε ποιό είδος αναγνωστικού κοινού, συνήθως, απευθύνεστε μέσα από το συγγραφικό έργο σας;

Σε συνέχεια της παραπάνω απάντησης οι συγγράφεις δεν οφείλουν κάτι. Η Τέχνη γενικά καυτηριάζει, αναδεικνύει, διασκεδάζει. Σε εφοδιάζει με πολεμοφόδια. Τι θα πει καθαρά και μόνο ψυχαγωγία; Αυτό δεν είναι η αγωγή της ψυχής; Αυτό είναι και το δυσκολότερο…

Κάθε βιβλίο μπορεί να έχει πολλές αναγνώσεις. Άλλος αναγνώστης βρίσκει τα κρυμμένα μηνύματα, άλλος ταυτίζεται διαφορετικά. Αυτή είναι και η μαγεία. Σε κάθε ανάγνωση το βιβλίο ξαναγράφεται . Έχουν έρθει άνθρωποι και μου είπαν πράγματα για το «Μη Μου Πεις Το Τέλος» για παράδειγμα που δεν τα  είχα σκεφτεί. Τρελάθηκα. Είχαν δίκιο. Θυμάμαι στο λύκειο κάναμε κάτι αναλύσεις ποιημάτων και συνήθως υπήρχε η ερώτηση "Τί θέλει να πει ο ποιητής"... που έγινε και σλόγκαν…! Κανείς δεν ξέρει ακριβώς τί ήθελε να πει ο ποιητής… κι ο  ίδιος μπορεί να το σκέφτηκε όταν το έγραφε. Το αν θα ταυτιστείς μαζί του, αν θα ανοίξεις ένα παράθυρο, αν θα αλλάξει ο τρόπος σκέψης σου εξαρτάται κι από άλλες συνθήκες. Η ποίηση και η λογοτεχνία μπορεί να είναι αναγκαίες συνθήκες αλλά δεν είναι και ικανές. Εννοείται πως είχα πάρει αποβολή για αυτήν την απάντηση!

16) Θεωρείτε πως η σύγχρονη πραγματικότητα μπορεί να αποτελέσει  πηγή έμπνευσης για ένα συγγραφέα και, ειδικότερα, οι τόσο δύσκολες καταστάσεις που βιώνουμε τελευταία στην πατρίδα μας; Ή μήπως το ζητούμενο από τους αναγνώστες είναι ακριβώς η "φυγή" από αυτήν την ζοφερή πραγματικότητα;

Και τα δύο ισχύουν. Κάθε εποχή έχει τις δικές της δυσκολίες. Όλη μας η κουλτούρα και το life style των τελευταίων ετών πάνω σε αυτήν την φυγή στηρίχθηκαν. Φυγή με τα ψώνια, τη μόδα, τη κατανάλωση, τα χαζά αστεία, τις κακές τηλεοπτικές εκπομπές, τα τραγούδια που δεν έχουν καμιά σχέση με την παράδοση και τη μουσική. Φυγή με τα χρήματα, τις ουσίες, την "δηθενιά". Δεν είμαι υπέρ της φυγής πια γιατί όσες φορές το έκανα δεν μπόρεσα να φύγω πραγματικά, γιατί αυτό το οποίο αποφεύγεις το έχεις μέσα σου. Για να πετύχει η απόδραση πρέπει το μέσο να είναι ικανό να σε πάει κάπου καλύτερα και με διάρκεια. Ο εαυτός σου είναι το μέσο αυτό τελικά. Ο εαυτός μας. Αν θέλουμε να δραπετεύουμε πρέπει να τον δυναμώσουμε. Αν θέλουμε να δραπετεύουμε ακόμη κι από αυτόν… ίσως να τον αλλάξουμε.  Πρέπει να σκεφτείς, λοιπόν, άλλον τρόπο να  νικήσεις αυτό που σου προκαλεί την τάση φυγής ή να συμφιλιωθείς μαζί του. Τόσα χρόνια δεν έπιασε αυτός ο τρόπος που είχαμε… ούτε σε ατομικό επίπεδο ούτε σαν λαός το καταφέραμε. Είναι τουλάχιστον βλακεία να το συνεχίζουμε. Θα είναι καλό να επιλέξουμε να δούμε την αλήθεια ακόμη και σαν αναγνώστες.

17) Είχατε κάποιους "ενδοιασμούς" όταν αποφασίσατε να δώσετε το πρώτο σας βιβλίο προς έκδοση; Αγωνιούσατε ως προς την αποδοχή που θα τύχαινε από το αναγνωστικό κοινό; Η θεματολογία των περισσοτέρων βιβλίων σας, πιστεύετε πως παίζει τον δικό της ρόλο στην αποδοχή αυτή;

Είμαι ανασφαλής και πάντα έχω ενδοιασμούς. Αυτό είναι κάτι που με την εμπειρία το τιθασεύεις καλύτερα. Δεν μπορείς να πιάσεις έτσι εύκολα το "τί" θέλει το κοινό επιλέγοντας τη θεματολογία… Το κοινό είμαι κι εγώ. Ο συγγραφέας είναι και αναγνώστης. Με το μέτρο αυτό δεν είναι θέμα θεματολογίας το αν μου αρέσει κάτι αλλά θέμα τρόπου γραφής περισσότερο.

18) Εσείς, με  την έως τώρα πείρα σας στον χώρο της συγγραφής, τί θα συμβουλεύατε όλους τους νέους επίδοξους συγγραφείς, που ονειρεύονται να δουν κάποτε ένα βιβλίο τους στις προθήκες των βιβλιοπωλείων και, ιδιαίτερα, εν μέσω αυτής της δύσκολης οικονομικής συγκυρίας;

Δεν είμαι σε θέση να δίνω συμβουλές. Το μόνο που έχω να πω σε όποιον θέλει να γράφει είναι  ακριβώς αυτό, να  γράφει!

Και να διαβάζει όσο περισσότερο μπορεί. Να δεις το βιβλίο σου στα ράφια του βιβλιοπωλείου δεν είναι δύσκολο… να το δεις στα μάτια και στις καρδιές των αναγνωστών είναι το στοίχημα.

19) Κλείνοντας και, αφού σας ευχαριστήσω θερμά για την τιμή της παραχώρησης  αυτής της συνέντευξης, θα ήθελα να σας ευχηθώ ολόψυχα καλή επιτυχία σε όλα σας τα βιβλία αλλά, ειδικότερα, στο νέο  μυθιστόρημά σας «Ο Κύκλος Με Τη Θάλασσα», και να σας ρωτήσω για τα άμεσα συγγραφικά σας σχέδια. Τί να περιμένουμε από εσάς στο μέλλον;

Το νέο μου βιβλίο που είναι μια ιστορία αγάπης. Ή καλύτερα είναι μια ιστορία για την αγάπη. Αυτήν την αγάπη που οι άνθρωποι ονειρεύονται πως υπάρχει. Και που τελικά είναι τόσο δίπλα μας. Μια ιστορία και για τη  φιλία, τον έρωτα αλλά και τις ενοχές και πόσο αυτές επηρεάζουν τις επιλογές μας. Σας ευχαριστώ πολύ.

Βιογραφία Μαρίας Λιάσκα – Μαυράκη:

Η Μαρία Λιάσκα – Μαυράκη γεννήθηκε στην Αθήνα. Μεγάλωσε με την πεποίθηση πως θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία. Σπούδασε οικονομικά, ενώ από πολύ μικρή ασχολήθηκε με την τέχνη της συγγραφής. Έζησε στο εξωτερικό, στην Αγγλία και τη Γαλλία. Τα τελευταία χρόνια τολμάει να ζει με την οικογένειά της στο αγαπημένο της νησί του βορείου Αιγαίου, τη Λήμνο. Κυκλοφορούν δύο βιβλία της από την Άνεμος Εκδοτική, το «Μη Μου Πεις Το Τέλος» (2014) και «Ο Κύκλος Με Τη Θάλασσα» (2015).

Για περισσότερες πληροφορίες και επικοινωνία με τη συγγραφέα μπορείτε να περιηγηθείτε στους ακόλουθους συνδέσμους:

http://www.marialiaska.gr/

http://www.anemosekdotiki.gr/syggrafeis/pezografia/maria-liaska.html

Βιβλιογραφία Μαρίας Λιάσκα – Μαυράκη:

«Ο ΚΥΚΛΟΣ ΜΕ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ»

Εκδόσεις: Άνεμος (2015)

Σελίδες: 416

Τιμή: 13,90 €

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Αν χαράξεις έναν κύκλο από την Κύπρο μέχρι πάνω στον Βορρά, στα αγριεμένα κύματα της Μεγάλης Βρετανίας, αλλά και στα βαθιά ιρλανδέζικα νερά, θα κλείσεις μέσα του την ίδια θάλασσα.

Όταν η παρέα ξεκίνησε για διακοπές στην Κύπρο, τίποτα δεν είχε προαναγγείλει την εξαφάνιση του καλύτερού τους φίλου, του Άντι, στα βασανισμένα νερά της Αμμοχώστου. Ο Γρηγόρης και η Δήμητρα γυρίζουν πίσω στα μέρη που έζησε ο φίλος τους. Όσα συναντούν τούς φέρνουν πιο κοντά στο τέλος. Όσα μαθαίνουν τούς οδηγούν σε ασυνήθιστα μονοπάτια. Ο Άντι από την Κύπρο έχει μεγαλώσει στη Βόρεια Ιρλανδία. Έχει άραγε ξεχάσει;

Στον άγνωστο αέρα του Μπέλφαστ, στα φαντάσματα των εκρήξεων του ΙΡΑ, των αδικιών και των απεργών πείνας, υψώνονται γνώριμες φωνές που φυσάνε τον άνεμο της ελευθερίας στα τείχη της πόλης. Έρωτας, επανάσταση, προδοσία. Τώρα. Τότε. Πάντα.

Τι καθορίζει τη διαδρομή μας περισσότερο; Ποιοι αναπάντεχοι δρόμοι οδηγούν από τη ζωή προς τον θάνατο και από τον θάνατο προς τη ζωή;

Ένα ταξίδι από την Κύπρο στη Βόρεια Ιρλανδία και τη Μεγάλη Βρετανία, βαδίζοντας στα ματωμένα χνάρια της Ιστορίας, λαχταρώντας τη δικαίωση για τους λαούς που, όσο μακριά κι αν είναι, όσο διαφορετικοί κι αν φαίνονται, είναι ίδιοι απέναντι στην αδικία.

Μια διαδρομή στο εσωτερικό του ανθρώπου που έρχεται αντιμέτωπος με την προσωπική του χίμαιρα και την αποτυχία.»

Διαβάστε ολόκληρη την κριτική για το βιβλίο «Ο Κύκλος Με Τη Θάλασσα» στον ακόλουθο σύνδεσμο: http://filoithslogotexnias.blogspot.gr/2015/11/blog-post_30.html

«ΜΗ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ»

Εκδόσεις: Άνεμος (2014)

Σελίδες: 416

Τιμή: 13,90 €

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Σε όλους εμάς που μεγαλώσαμε στα χρόνια της μεταπολίτευσης η πύλη του Παραδείσου έμοιαζε πολύ κοντά. Δεν μας έλειψε τίποτα, τα είχαμε όλα: ένας μύθος που στραγγάλισε τις αληθινές δυνατότητες και άφησε μια ολόκληρη γενιά στον πάγκο.

Άννα Περίδη, Αλεξάνδρα Μελά. Δύο γυναίκες. Γιαγιά κι εγγονή. Διασχίζουν τον εικοστό αιώνα. Τον ξεπερνούν. Η πρώτη διηγείται την ιστορία της μέσα από τις σελίδες του ημερολογίου της, το οποίο διαβάζει η δεύτερη. Από τα αρώματα των μενεξέδων της Κηφισιάς ως τις χιονισμένες βουνοκορφές του Γράμμου, η ζωή της καταγράφει τις περιπέτειες του τόπου μας, τις προδοσίες, τους πολέμους, τα γραμμένα και τ’ άγραφα μυστικά.

Στροβιλιζόμαστε γύρω της, όλοι εμείς στην Ελλάδα και στις αδικημένες μητροπόλεις του περασμένου αιώνα, από τα ερείπια της ισπανικής Γκουέρνικα και τις αλλόφρονες αποφάσεις του Φράνκο μέχρι τους χρυσαφένιους τρούλους της παγωμένης σταλινικής Μόσχας. Με οδύνη και ελπίδα, αντέχουμε από το ιδιώνυμο και τις εξορίες μέχρι τη σημερινή κατ’ επίφαση δημοκρατία, την κρίση, τις αυτοκτονίες. Φταίμε άραγε όλοι;

Μέσα από τις συμπληγάδες των αγώνων για κοινωνική δικαιοσύνη, η Άννα μάς μαθαίνει από την αρχή τι σημαίνει όνειρο, φιλία, οικογένεια και φυσικά έρωτας. Και μας προκαλεί να γράψουμε εμείς το τέλος της ιστορίας...»

Διαβάστε ολόκληρη την κριτική για το βιβλίο «Μη Μου Πεις Το Τέλος» στον ακόλουθο σύνδεσμο: http://filoithslogotexnias.blogspot.gr/2014/09/blog-post_28.html

«ΜΟΙΡΑ ΜΟΥ… Σα Ματωμένο Παραμύθι», της Ελένης Λύτρα – Χαραρά – Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

«ΜΟΙΡΑ ΜΟΥ… Σα Ματωμένο Παραμύθι», της Ελένης Λύτρα – Χαραρά – Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

Εκδόσεις: Χρήστος Ε. Δαρδανός

Σελίδες: 108

Τιμή: 9 €

            Οι σοφοί αρχαίοι ημών πρόγονοι έλεγαν το εξής σωστό: "οὐκ ἐν τῷ πολλῷ τὸ εὖ, ἀλλ᾿ ἐν τῷ εὖ τὸ πολύ ", δηλαδή – εν ολίγοις – δεν έχει σημασία η ποσότητα αλλά η ποιότητα, καθώς δεν βρίσκεται πάντα το καλό στο πολύ. Διαβάζοντας αυτό το νέο εξαιρετικό βιβλίο της αγαπητής Ελένης Λύτρα – Χαραρά διαπιστώνω για μία ακόμα φορά ότι οι πρόγονοί μας ήταν πάνσοφοι και είχαν συλλάβει το πραγματικό νόημα της ζωής. Αυτό το ολιγοσέλιδο μυθιστόρημα, ή νουβέλα καλύτερα, μια και δεν χωρίζεται σε κεφάλαια αλλά αποτελείται από ένα ενιαίο κείμενο χωρισμένο σε παραγράφους – ενότητες, αποτελεί χωρίς υπερβολή ένα μικρό, ανεκτίμητο, λογοτεχνικό διαμάντι! Η πρώτη φορά που το διάβασα ήταν μόλις το πήρα στα χέρια μου. Το διάβασα απνευστί, καθώς δεν μπορούσα να το σταματήσω αφού με είχε κυριολεκτικά συνεπάρει. Και καθώς οι μέρες πέρασαν, και αναπόφευκτα αναγκαστικές και μη υποχρεώσεις απομάκρυναν τη σκέψη μου από αυτό, θέλοντας να μοιραστώ τις εντυπώσεις μου μαζί σας, αποφάσισα να το ξαναδιαβάσω για δεύτερη φορά και πρέπει να ομολογήσω ότι το απόλαυσα ακόμα περισσότερο.

Από τον υπέροχο και αλληγορικό τίτλο του, το όμορφο, αλλοτινών καιρών, εξώφυλλό του μέχρι την λυρική, ποιητική γραφή της συγγραφέως, αυτό το βιβλίο με ξετρέλανε πραγματικά! Όχι τόσο το κυρίως θέμα του που είναι λίγο πολύ γνωστό, αυτό των χαμένων και αλησμόνητων πατρίδων της Μικράς Ασίας και τον ξεριζωμό των ελλήνων Μικρασιατών και της αναγκαστικής προσφυγιάς στην οποία αυτοί κατέφυγαν, όσο ο υπέροχος τρόπος με τον οποίο η συγγραφέας ύφανε την ιστορία της ηρωίδας της,  της εκατοντάχρονης Αθηνάς Καραμάνου. Όλα ξεκινούν την ημέρα που τελειώνει ένας χρόνος, ένας αιώνας και μία χιλιετία, στις 31 Δεκεμβρίου του 1999. Η γηραιά ηρωίδα μας περιμένει με το γύρισμα του χρόνου να γιορτάσει τα εκατοστά της γενέθλια, κοντά στην αγαπημένη της εγγονή, την Θάλεια και την οικογένεια και τους φίλους της. Η γιαγιά είναι Μικρασιάτισσα, γεννημένη στο τέλος του προηγούμενου αιώνα στο περίφημο Αϊβαλί ή αρχαιότερα τις Κυδωνιές, που βρίσκεται ακριβώς απέναντι από την Θερμή της Λέσβου. Οι δύο περιοχές βρίσκονται σε τέτοια εγγύτητα γεωγραφικά που μπορεί κανείς να πάει ακόμα και κολυμπώντας, ενώ όσοι στέκονται στην παραλία μπορούν να διακρίνουν τα φώτα, τα σπίτια και τα αυτοκίνητα ακόμα που διασχίζουν τους παραλιακούς δρόμους εκατέρωθεν. Φυσικό λοιπόν, ήταν η νεαρή τότε Αθηνά μαζί με την οικογένειά της να καταφύγει εκεί δύο φορές, ως πρόσφυγας, την πρώτη για λίγα χρόνια και την δεύτερη φορά μόνιμα και αμετάκλητα, με την Ανταλλαγή των πληθυσμών και την καταστροφή της Σμύρνης και τον αντίκτυπο αυτής σε όλους τους Έλληνες της Μικράς Ασίας.

Η αιωνόβια Αθηνά, έχοντας δίπλα της την εγγονή της Θάλεια και όλους τους συγγενείς, τα δισέγγονα και τους φίλους τους κάνει μια αναδρομή στο παρελθόν της, την ιστορία της οικογένειάς της και της ιδιαίτερης πατρίδας της, στον διπλό ξεριζωμό που αναγκάστηκαν να υποστούν, κατόπιν εντολών των ισχυρών της εποχής και στην προσπάθεια να ριζώσει η ίδια, η κόρη της, ο άντρας της και όλοι οι υπόλοιποι πρόσφυγες σε μία νέα φιλόξενη αλλά ξένη πατρίδα. Οι καιροί δύσκολοι και ταραγμένοι, πόλεμοι παγκόσμιοι και εμφύλιοι, καταστροφές οικονομικές και μη, εξορίες, ξενιτιά, όλα τα δεινά τα οποία υπέστη ο ελληνισμός κατά τη νεώτερη Ιστορία του καταφέρνουν να απεικονιστούν στα λόγια και την σπασμένη φωνή της ηλικιωμένης Αθηνάς. Η συγκίνηση, ο πόνος, η αγάπη, ο έρωτας, η απώλεια, η νοσταλγία, η απόγνωση, η γιατρειά και η επούλωση περνούν μπροστά από τα μάτια μας, ολοζώντανα και μας κατακλύζουν τα αντίστοιχα συναισθήματα τα οποία μας διοχετεύει η χαρισματική συγγραφέας μέσω της συναρπαστικής γραφής της.

Μέσα από τις ολοζώντανες και μοναδικά δοσμένες μνήμες της εκατοντάχρονης Αθηνάς η συγγραφέας κατορθώνει να αναπλάσει με αξιοσημείωτη ικανότητα παραστατικότατες εικόνες ενός σχεδόν αιώνα, με μία λυρικότητα μοναδική και με έντονη την συγκινησιακή φόρτιση της αφηγήτριας σε κάθε αράδα, σε κάθε γεγονός, σε κάθε θύμηση "...για να ξυπνήσει η μνήμη, μη και χαθούν με το πέρασμα του χρόνου γεγονότα μικρά και μεγάλα...", όπως γράφει και στο οπισθόφυλλο. Ένα βιβλίο που αξίζει πραγματικά να διαβάσετε και να φυλάξετε στην καρδιά σας σαν πολύτιμη μνήμη και για το οποίο αξίζουν θερμά συγχαρητήρια στην αγαπητή συγγραφέα!

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«"...Για να ξυπνήσει η μνήμη, μη και χαθούν με το πέρασμα του χρόνου γεγονότα μικρά και μεγάλα..."
Η εκατόχρονη γιαγιά από το Αϊβαλί αναπολεί κι εξιστορεί στα εγγόνια της την ιστορία της μακράς και πολυτάραχης ζωής της, η οποία ταυτίζεται με την ιστορία της Ελλάδας του 20ού αιώνα. Κυριαρχεί η εξιστόρηση της ευτυχισμένης ζωής πριν από τη Μικρασιατική Καταστροφή, αλλά και μετά, ο ξεριζωμός απ' το γενέθλιο τόπο και η επώδυνη προσπάθεια εγκατάστασης και προσαρμογής στον ελλαδικό χώρο. Αποτυπώνεται ο πόνος του ξεριζωμού των προσφύγων του 1922 από την περιοχή της Μ. Ασίας, αλλά και η φιλική και ειρηνική συνύπαρξη Ελλήνων και Τούρκων στην προ της Καταστροφής περίοδο, με λυρική και νοσταλγική ανάπλαση της καθημερινής ζωής στην "αλησμόνητη πατρίδα".»

(Από την επιτροπή του Λ' Λογοτεχνικού διαγωνισμού 2012 του Φιλολογικού Συλλόγου ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ)

Συνέντευξη με τον ΦΩΤΗ ΚΑΤΣΙΜΠΟΥΡΗ - Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

Φώτης Κατσιμπούρης

       Η πρώτη μου αναγνωστική επαφή με τον εξαίρετο Φώτη Κατσιμπούρη έγινε μέσα από το μυθιστόρημά του «Ο Όρκος», ένα μυθιστόρημα φαντασίας με πολλά ιστορικά στοιχεία του Βυζαντίου και όχι μόνο, που έχει χαραχτεί για πάντα στη μνήμη μου! Η προσοχή μου, λοιπόν, στράφηκε από τότε στο έργο του χαρισματικού συγγραφέα διακρίνοντας ένα ξεχωριστό συγγραφικό ταλέντο και το πρόσφατο μυθιστόρημά του «Μάργω Φως & Φωτιά» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος ήρθε για να με δικαιώσει! Ένα πολύ πρωτότυπο, συναρπαστικό μυθιστόρημα του αγαπητού συγγραφέα το οποίο, αν και φαντασίας, έχει πάρα πολλές φιλοσοφικές, ανθρωπολογικές, θρησκευτικές και ιστορικές προεκτάσεις. Ένα βιβλίο που διάβασα απνευστί και με αφορμή την έκδοσή του ο κ. Κατσιμπούρης μου παραχώρησε μία συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης. Τον ευχαριστώ θερμά για τον χρόνο που διέθεσε, του εύχομαι κάθε επιτυχία στο αξιόλογο νέο μυθιστόρημά του και σας προσκαλώ να διαβάσετε τις απαντήσεις του ώστε να γνωρίσετε κι εσείς λίγο καλύτερα τον αγαπητό συγγραφέα!

1) Αγαπητέ κ. Κατσιμπούρη, μας έχετε ήδη χαρίσει τέσσερα εξαιρετικά μυθιστορήματα, με πιο πρόσφατο το βιβλίο σας που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος με τίτλο «Μάργω Φως και Φωτιά.  Ποιό ήταν το έναυσμα για την ενασχόλησή σας με τον κόσμο της λογοτεχνίας και το αντικείμενο της συγγραφής;

Η αφορμή προήλθε από βιβλία λογοτεχνίας του φανταστικού, μυστηρίου και θρίλερ τα οποία με τραβούσαν ως αναγνώστη. Κάποια στιγμή γεννήθηκε η επιθυμία και η ανάγκη να δημιουργήσω ο ίδιος τέτοιες ιστορίες, να βιώσω την περιπέτεια της γραφής, το ταξίδι και το παιχνίδι των λέξεων, των εικόνων και των συναισθημάτων που οι λέξεις κλείνουν μέσα τους. Έτσι δημιουργήθηκαν κάποια διηγήματα και τελικά το πρώτο μυθιστόρημα.

2) Από πού αντλείτε την έμπνευση για κάθε έργο σας και κάθε χαρακτήρα και πόσο δύσκολο είναι να  συγκεντρώσετε τις απαραίτητες πληροφορίες, όταν αυτές απαιτούνται, ώστε να συνδυάσετε τυχόν ιστορικά γεγονότα, τόπους και μυθοπλασία στα βιβλία σας;

Οτιδήποτε είναι ντυμένο στην γοητευτική ομίχλη του μυστηριακού και του φανταστικού είναι πηγή έμπνευσης. Επειδή κάθε βιβλίο είναι μια ολοκαίνουρια περιπέτεια που απαιτεί αφιέρωση, επιμονή και δημιουργική φαντασία, η έμπνευση είναι η κινητήριος δύναμη που σε βάζει στη διαδικασία της συγγραφής και σε ακολουθεί. Νομίζω πως αν επιχειρούσα να δώσω ένα πρόσωπο στην λέξη έμπνευση θα την όριζα ως μια πολύ γοητευτική γυναίκα που εμφανίζεται με κάποια αφορμή την κατάλληλη στιγμή, σε παίρνει από το χέρι και σε συντροφεύει σε όλη την πορεία της συγγραφής ενός νέου βιβλίου, με διαλείμματα βέβαια και ξαφνικές απουσίες από μέρους της, πολύ συχνά.

Οι χαρακτήρες είναι παιδιά της έμπνευσης. Γρήγορα αυτονομούνται και δημιουργούν αυτοί τις συμπεριφορές και τις δράσεις τους. Η έμπνευση, με μια άλλη προσέγγιση, είναι το όχημα των χαρακτήρων ενός βιβλίου που όμως το οδηγούν αυτοί από ένα σημείο και μετά.

Η έρευνα είναι μια δύσκολη και συχνά χρονοβόρα φάση της συγγραφής, ιδιαίτερα όταν πρέπει να συνδυαστούν ιστορικά, λαογραφικά, γεωγραφικά στοιχεία, ένα σωρό πραγματολογικά δεδομένα και λεπτομέρειες. Ωστόσο, αν και κουραστική, παρουσιάζει πάντα μεγάλο ενδιαφέρον και ποτέ δεν είναι μια βαρετή διαδικασία.

3) Συνήθως, οι περισσότεροι συγγραφείς είτε έχουν σπουδάσει κάποιο αντικείμενο, είτε ασκούν ως επάγγελμα κάτι εντελώς διαφορετικό από την συγγραφική τους ιδιότητα, αλλά και τις σπουδές τους. Θα θέλατε να μας μιλήσετε σχετικά με αυτό και να μας πείτε πόσο αρμονικός είναι ο συνδυασμός όλων αυτών και κατά πόσο αλληλοεπηρεάζονται οι επιμέρους ιδιότητές σας;

Οι σπουδές και το επάγγελμα είναι απαραίτητα για το βιοπορισμό και ολοκληρώνουν την προσωπικότητα του καθενός από εμάς. Στην περίπτωση των συγγραφέων άλλοτε συνιστούν έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο από εκείνον που ορίζουν το πληκτρολόγιο, οι λέξεις και λευκές σελίδες και άλλοτε, το επάγγελμα και οι σπουδές, έρχονται και συμπληρώνουν αρμονικά τη συγγραφική ιδιότητα. Είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις πότε συμβαίνει το ένα και πότε άλλο. Συχνά συνυπάρχουν και εναλλάσσονται και τα δύο, δηλαδή και η αντίφαση και η συμπλήρωση. Το σίγουρο είναι πως για να μεταπηδήσεις από τον όποιον άλλον επαγγελματικό ρόλο στον συγγραφέα, χρειάζεσαι κάποιον απαραίτητο χρόνο, μια δυο ώρες ίσως, μέχρι να κάνει την εμφάνισή της η κυρία που ανέφερα πριν, η έμπνευση, και να σε κάνει συγγραφέα και μόνον.

4) Έχετε συμπεριλάβει ποτέ στα βιβλία σας κάποια προσωπικά σας βιώματα; Πόσο εύκολο, ή επώδυνο ήταν αυτό και πόσο εφικτή ήταν η αντικειμενική προσέγγισή τους συγγραφικά;

Θεωρώ πως είναι ζήτημα αρχής για έναν συγγραφέα της λογοτεχνίας του φανταστικού να αποφύγει να συμπεριλάβει προσωπικά βιώματα ή βιώματα άλλων. Η δημιουργική φαντασία έχει τον πρώτο και το τελευταίο λόγο και εκεί θα ήταν υποτιμητικό, ενσυνείδητα να τρυπώσει μια ιστορία από κείνες που έζησε ή άκουσε. Έτσι, μπορώ να πω με σχετική βεβαιότητα πως δεν έχω συμπεριλάβει στα βιβλία μου προσωπικά βιώματα, τουλάχιστον με τρόπο άμεσο και οφθαλμοφανή σε μένα. Οπωσδήποτε, όμως, η προσωπική στάση ζωής, οι αντιλήψεις και ο τρόπος που βλέπεις και αναλύεις τα πράγματα, οι αναζητήσεις, οι ανησυχίες και ο ψυχισμός, όπως διαμορφώθηκε με βάση τα προσωπικά βιώματα, επηρεάζουν συχνά την θεματολογία, την οπτική, ακόμα και τον τρόπο γραφής. Τώρα επώδυνη μπορεί να γίνεται η εξιστόρηση σε κάθε περίπτωση, είτε είναι προσωπικό το βίωμα που αναπαράγεις είτε όχι, γιατί ζεις αυτό που αφηγείσαι, για όσους βέβαια σημαίνει κάτι τέτοιο η συγγραφή, για κείνους τους συγγραφείς που, όπως λέει και ο συγγραφέας Στέφανος Αργυρός στη «Μάργω», η συγγραφή είναι μια διαδικασία ηδονής και οδύνης, μια πορεία πάθους και αυτοεξόντωσης.

5) Στα βιβλία σας έχετε καταπιαστεί με πολλά και διαφορετικά θέματα ενώ κυρίαρχο ρόλο στο έργο σας παίζει η ιστορική πραγματικότητα συνδυασμένη με την φαντασία. Θεωρείτε, ίσως, ότι η Ιστορία αποτελεί μια σημαντική "πηγή ιδεών" για έναν συγγραφέα;

Η Ιστορία αποτελεί μια αρκετά ενδιαφέρουσα βοηθητική πηγή ιδεών. Αναπόφευκτα, όταν στη μυθοπλασία υπάρχουν αναδρομές στο παρελθόν και διαγράφονται αιτιώδεις σχέσεις γεγονότων, που έλαβαν χώρα πριν αιώνες ή χρόνια, με τη ροή του μύθου στον τρέχοντα χρόνο, η Ιστορία βοηθά να οικοδομηθεί το αναγκαίο πλαίσιο, κοινωνικό, πολιτικό, οικονομικό, πολιτιστικό, τεχνολογικό… της εποχής στην οποία γίνεται η αναφορά. Στη λογοτεχνία του φανταστικού βοηθά να στηθεί αξιόπιστα ο καμβάς για εκείνο το πολύ σπουδαίο "κάποτε...". Επειδή όμως σε αυτό το λογοτεχνικό είδος μπλέκονται έντονα το υπερφυσικό και θεωρήσεις μιας εναλλακτικής πραγματικότητας, ο ρόλος της Ιστορίας στη συγγραφή τέτοιων βιβλίων σταματά και περιορίζεται εκεί. Δεν μιλάμε άλλωστε σε καμία περίπτωση για αυστηρά ιστορικό μυθιστόρημα γιατί τότε δεν θα ήταν μυθιστόρημα λογοτεχνίας του φανταστικού. Στα δικά μου βιβλία το ιστορικό στοιχείο υπάρχει στο βαθμό που χρειάζεται, είναι αισθητό και έντονα δοσμένο από την αρχή, αλλά σιγά σιγά υποχωρεί και δίνει τη θέση του στο φανταστικό που είναι και το κυρίαρχο.

6) Πιστεύετε πως το επιστημονικό υπόβαθρο είναι απαραίτητο για τη συγγραφή ενός βιβλίου, ή αρκεί το έμφυτο συγγραφικό ταλέντο, η φαντασία και οι εμπειρίες του συγγραφέα;

Όταν δεν υπάρχει επιστημονικό υπόβαθρο καλό είναι να αφιερώνεται επαρκής χρόνος στην στοχευμένη έρευνα. Άλλωστε, ο συγγραφέας δεν μπορεί  να είναι ένα είδος πανεπιστήμονα, να γνωρίζει με επάρκεια και εις βάθος στοιχεία όλων των επιστημών, πέρα από την επιστήμη που ενδεχομένως έχει σπουδάσει. Καλό λοιπόν είναι να "σπουδάζει" το ίδιο το θέμα για το οποίο ενδιαφέρεται κάθε φορά να γράψει συλλέγοντας πληροφορίες, απόψεις και προσεγγίσεις, όσες περισσότερες γίνεται. Έτσι, το αποτέλεσμα είναι ο λόγος του να εκφράζεται με εγκυρότητα και κυρίως να μεταφέρει μια κατά προσέγγιση αλήθεια ή μια αξιοσημείωτη εκδοχή της.

7) Υπάρχει κάποιο μοτίβο ως προς το πότε σας "επισκέπτεται" η συγγραφική σας  έμπνευση; Υπάρχει κάποια συγκεκριμένη ώρα, διάθεση, ή τόπος ίσως, που να σας προδιαθέτει να γράψετε, ή είναι κάτι που "ρέει" αβίαστα από μέσα σας συνέχεια;

Έχω εντοπίσει κάποια ερεθίσματα τα οποία υποκινούν την έμπνευση. Μια μουσική, ο ήχος μιας αστραπής που σβήνεται στον θολό ορίζοντα, ένα ιδιαίτερο νυχτερινό τοπίο, ένας βραδινός περίπατος σε ερημικά και ήσυχα μέρη, μια τυχαία συνάντηση με ένα πρόσωπο γνωστό ή άγνωστο και πολλά άλλα τέτοια, συνηθισμένα ή παράξενα, μπορούν να πυροδοτήσουν την έμπνευση. Αυτό όμως θα συμβεί στην αρχή. Όπως και να το κάνουμε, και επειδή ζούμε σε πόλεις και γειτονιές που ζει όλος ο υπόλοιπος κόσμος και όχι σε κάποιο λογοτεχνικό ξενώνα σε ένα ειδυλλιακό μέρος στο βουνό ή στη θάλασσα, η ανάπτυξη και η πρόοδος της μυθοπλασίας απαιτεί και αυτοπειθαρχία και πολλές φορές να ξεκινήσεις να γράφεις και να σβήνεις, χωρίς η έμπνευση, σαν κάτι το συναρπαστικό ή μεταφυσικό από μόνο του, να έχει κάνει ιδιαίτερα αισθητή την παρουσία της.

8) Όταν ολοκληρώνετε ένα νέο μυθιστόρημά σας αρκείστε στη δική σας μόνο γνώμη και αξιολόγηση, πριν προχωρήσετε στην έκδοσή του, ή αναζητάτε πρώτα την άποψη κάποιου οικείου σας προσώπου του οποίου την κρίση εμπιστεύεστε;

Αυτό συνέβη στην αρχή, στο πρώτο μυθιστόρημα. Είναι η ανασφάλεια και η ανάγκη για επιβεβαίωση. Στα επόμενα, το να πάω σε κάποιον δικό μου και να του διαβάσω κάποιο απόσπασμα ή να του δώσω όλο το βιβλίο να το διαβάσει, το θεώρησα ηλίθιο, παιδιάστικο και κατά βάθος εγωπαθές και ναρκισσιστικό. Αν με ρωτήσουν οι δικοί μου άνθρωποι πως πάω, λέω καλά ή αλλάζω θέμα. Όταν το τελειώσω απλά τους το αναφέρω. Από εκεί και μετά αν έχω αμφιβολίες για σημεία του περιεχομένου ζητάω τη γνώμη άλλων συγγραφέων των οποίων την άποψη και την κρίση σέβομαι και θεωρώ έγκυρη.

9) Από τα μυθιστορήματά σας  υπάρχει κάποιο το οποίο ξεχωρίζετε, στο οποίο ίσως έχετε μεγαλύτερη αδυναμία και γιατί; Θα θέλατε να μας πείτε λίγα λόγια για το κάθε βιβλίο σας και, γιατί όχι, την ιστορία "πίσω από την ιστορία" του καθενός;

Αυτήν την εποχή ξεχωρίζω τη «Μάργω», ίσως επειδή έχει εκδοθεί πρόσφατα, ίσως επειδή είναι ιδιαίτερη από μόνη της ως ηρωίδα. Δεν ξέρω πόσο θα διαρκέσει αυτή η παραπανίσια συμπάθεια. Μπορεί, όταν κυκλοφορήσει το επόμενο, τα δεδομένα να αλλάξουν. Κάποτε, όταν θα έχω εκδώσει κι άλλα βιβλία, ίσως να επιστρέψω σε κάποιο και να πω "να, αυτό πραγματικά έκλεισε μέσα του ένα μεγαλύτερο κομμάτι της ψυχής μου". Ακόμα όμως δεν μπορώ να το πω με βεβαιότητα για κανένα. Σχετικά τώρα με τα εκδομένα βιβλία μου. «Ο Σκιοφύλακας», το πρώτο μου βιβλίο, ουσιαστικά προβάλλει την υπόθεση ενός εναλλακτικού κόσμου στο επέκεινα, που όμως δεν έχει καμιά σχέση με γνωστές θεωρίες διαφόρων θρησκειών. Ο Σκιόκοσμος δεν είναι ούτε κόλαση ούτε παράδεισος. Είναι ο κόσμος όπου απλώς εξημερώνονται κάπως οι σκιές που έμειναν με αναπάντητα τα γιατί του κόσμου που ξέρουμε, βιώνοντας με ένταση την απορία τους τη στιγμή του τέλους. «Ο Όρκος» πάλι είναι επίσης ένα μυθιστόρημα του φανταστικού, στο οποίο η ιστορία του Νεκρού Αδερφού ξαναγράφεται σε κάποια από τα βασικά της σημεία και πλαισιώνεται από μυθοπλασία που βασίζεται σε θρύλους και δοξασίες του Μεσαίωνα αλλά και προεκτείνεται στο τι απέγινε ο Νεκρός Αδερφός, πράγμα που ήταν και το βασικό μου ερώτημα όταν ξεκίνησα να το γράφω. Το «Ανάμεσα σε δυο Αγγέλους» αναφέρεται στην εποχή της κρίσης και σε οντότητες που επιστρέφουν ως ενσώματοι άγγελοι. Κι αυτό μια υπόθεση – επιθυμία μου είναι, γιατί άραγε να μην υπάρχουν και άγγελοι και η δυνατότητα σύγκλισης ή συνάντησης των δύο κόσμων. Για τη «Μάργω» δεν θα πω πολλά καθώς θέλω να μπει στη διαδικασία ο αναγνώστης να την αναζητήσει. Και όπως είχε πει και η φίλη μου συγγραφέας Μαίρη Γεωργιοπούλου στην παρουσίαση, να την αναζητήσει "σε βουνά, σε ξέφωτα, και σε βιβλιοπωλεία από τις Εκδόσεις Κλειδάριθμος".

10) Ο συγγραφέας  Φώτης Κατσιμπούρης  βρίσκει το χρόνο να διαβάζει και για δική του ευχαρίστηση και όχι μόνο για έρευνα πάνω σε κάποιο μελλοντικό βιβλίο του; Εφόσον συμβαίνει αυτό, ποιό είδος λογοτεχνίας προτιμάτε περισσότερο ως αναγνώστης και γιατί;

Διαβάζω βιβλία από κάθε λογοτεχνικό είδος με κάποιες εξαιρέσεις που δεν θέλω να αναφέρω. Προτιμώ βέβαια λογοτεχνία του φανταστικού, μυστηρίου, τρόμου, ιστορικό, πολιτικό, και κοινωνικό μυθιστόρημα. Η σειρά προτίμησης είναι όπως ακριβώς σας την δίνω, με εξαίρεση μεγάλα έργα σπουδαίων συγγραφέων κάθε είδους, οπότε δεν ισχύει καμία σειρά προτίμησης γιατί όλα αυτά είναι στην κορυφή της προσωπικής μου κατάταξης. Στην κατηγορία κοινωνικό μυθιστόρημα κρατάω "μικρό καλάθι" καθώς κάθε πονεμένη ιστορία ή η ιστορία της κάθε πονεμένης της διπλανής πόρτας, σε δυο και τρεις γενιές να επαναλαμβάνεται σαν παράξενη μοίρα, με λίγο από ήθη και χρώμα εποχής μαζί με άρωμα κανέλας, εύκολα βαφτίζεται κοινωνικό μυθιστόρημα.

11) Ποιά είναι τα αγαπημένα σας βιβλία και συγγραφείς; Θεωρείτε ότι έχετε δεχθεί επιρροές από κάποιους ομότεχνούς σας, έλληνες ή ξένους, σύγχρονους ή κλασσικούς, στο δικό σας τρόπο γραφής, ύφους ή θεματολογίας;

Τα αγαπημένα βιβλία και οι συγγραφείς αλλάζουν από ηλικία σε ηλικία. Θα μπορούσα όμως να αναφέρω ξένους και Έλληνες μεγάλους κλασικούς συγγραφείς, Ντοστογιέφσκι, Χέμινγουεϊ, Παπαδιαμάντη και να καταλήξω σε συγγραφείς των ειδών που προτιμώ όπως Τόλκιν, Στόκερ, Κινγκ και Πόε. Στη θεματολογία και στον τρόπο προσέγγισης και ανάπτυξης της μυθοπλασίας από κάποιους από αυτούς έχω επηρεαστεί, υποθέτω.

12) Από την ελληνική και παγκόσμια λογοτεχνία υπάρχει κάποιο βιβλίο το οποίο έχετε λατρέψει,  το οποίο "ζηλεύετε" ως λογοτεχνικό έργο και θα θέλατε, ή ονειρεύεστε να έχετε συγγράψει εσείς;

Είναι πολλά τέτοια έργα. Ποιος δεν θα ’θελε να έχει επινοήσει για παράδειγμα τον Ρασκόλνικοφ και να έχει γράψει το «Έγκλημα και Τιμωρία» ή να έχει περιγράψει χαρακτήρες όπως η Φραγκογιαννού του Παπαδιαμάντη. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο έργο. Είναι αυτονόητο πως θα ήθελα έστω ένα, έστω ένα από τα έργα αυτών των συγγραφέων που δεν είναι πολύ γνωστά, έστω ένα από εκείνα που δεν θεωρούνται τα πλέον σημαντικά τους.

13) Πιστεύετε πως ο συγγραφέας πρέπει να ταξιδεύει ώστε να έχει κάποια βιώματα από τις χώρες και τις τοποθεσίες τις οποίες, τυχόν, περιγράφει στα βιβλία του και πόσο εφικτό είναι αυτό στην πράξη κατά τη γνώμη σας; Είναι απαραίτητο κάτι τέτοιο, απλά και μόνο, για την "διεύρυνση των οριζόντων" του;

Αν έχει την δυνατότητα, καλό είναι να ταξιδεύει στα μέρη και στους πολιτισμούς που περιγράφει, διαφορετικά θα πρέπει να αφιερώσει πολύ χρόνο στην έρευνα μέσω βιβλίων και διαδικτύου. Βέβαια, και για κείνους που ταξιδεύουν είτε ευκαιριακά είτε λόγω επαγγέλματος, τίθεται και το ερώτημα τί έχουν καταλάβει από όσα είδαν. Συχνά βλέπουμε όσα επιτρέπουμε στον εαυτό μας να δει και συχνά μεταφέρουμε όπου και να βρεθούμε τον στενό και περιορισμένης οπτικής κόσμο μας. Οπότε οι ορίζοντες μας διευρύνονται όταν είμαστε ήδη έτοιμοι για αυτό. Και αυτό είναι κάτι που αντανακλάται και σε όσα γράφουμε ή προσπαθούμε να πούμε μέσα από τα βιβλία μας. Το να ταξιδεύεις ή να έχεις ταξιδέψει παντού δεν σε κάνει καλό συγγραφέα από μόνο του ή μόνον αυτό δεν σε κάνει να γράφεις καλύτερα από άλλους ή το ίδιο καλά με αυτούς.

14) Θεωρείτε ότι ο συγγραφέας θα πρέπει να ασχολείται με διαφορετικά είδη λογοτεχνίας και να "πειραματίζεται" θεματολογικά, ρισκάροντας το υπάρχον αναγνωστικό του κοινό, ή θα όφειλε να εμμένει στο είδος που τον έχει καθιερώσει;

To θέμα δεν είναι αν πρέπει ή δεν πρέπει, αλλά αν πραγματικά μπορεί. Η λαϊκή ρήση "όλα τα σφάζω όλα τα μαχαιρώνω" δεν νομίζω ότι μπορεί να βρει εφαρμογή με άξια λόγου αποτελέσματα στη συγγραφή. Είναι και θέμα πόσο σέβεσαι τον εαυτό σου, τους αναγνώστες και αυτό που ονομάζεται λογοτεχνία. Πόσο σέβεσαι το κάθε αυτοτελές λογοτεχνικό είδος, ως ξεχωριστό τομέα καλλιτεχνικής έκφρασης και δημιουργίας με όλες τις ιδιαιτερότητες και τις δυσκολίες που μπορεί να παρουσιάζει, τις οποίες πρέπει να γνωρίζει και να συνεκτιμά ένας σοβαρός συγγραφέας. Φυσικά μπορείς να πειραματιστείς, αλλά καλό είναι να περιοριστείς σε όμορα λογοτεχνικά είδη. Βέβαια, έχουμε δει διάφορα παράξενα στα οποία εκτελέστηκε επακριβώς το περιεχόμενο της φράσης "όλα τα σφάζω όλα τα μαχαιρώνω", αλλά δεν έχει σημασία. Είναι ένα από τα συμπτώματα της εποχής μας.

15) Πιστεύετε πως οι συγγραφείς οφείλουν να προβληματίζουν τους αναγνώστες "κεντρίζοντας" τη σκέψη τους, ή ο σκοπός των βιβλίων τους θα έπρεπε να είναι καθαρά και μόνο ψυχαγωγικός; Εσείς, ποιά μηνύματα επιδιώκετε να "περάσετε" στους αναγνώστες σας και σε ποιό είδος αναγνωστικού κοινού, συνήθως, απευθύνεστε μέσα από το συγγραφικό έργο σας;

Ο διδακτικισμός στη λογοτεχνία έχει παρέλθει. Ο καθένας γράφει ό,τι θεωρεί πως τον εκφράζει. Ωστόσο, από τους συγγραφείς θα περίμενε κανείς να καταθέτουν έστω τον προβληματισμό, την απορία ή και την προοπτική οράματος για τον κόσμο, το δικό τους όνειρο για το πώς θα μπορούσε να γίνει ο κόσμος καλύτερος. Κάποιοι το κάνουν, αλλά οι περισσότεροι κάνουν αυτό που λέμε έμμεση αυτοψυχανάλυση ή απλά γράφουν για πράγματα που περιέχουν έναν ανεκτό, στυλιζαρισμένο και κατά βάθος ευκταίο πόνο που είναι και σίγουρο πως μεταφράζεται σε πωλήσεις. Στο δικά μου έργα δεν ξέρω αν εκφράζεται ένα ξεκάθαρο μήνυμα, πάντως σίγουρα αποτυπώνεται σε αυτά ο προβληματισμός και η ανησυχία μου. Ο αναγνώστης που θα πάρει τη «Μάργω» θα καταλάβει τι εννοώ. 

16) Θεωρείτε πως η σύγχρονη πραγματικότητα μπορεί να αποτελέσει  πηγή έμπνευσης για ένα συγγραφέα και, ειδικότερα, οι τόσο δύσκολες καταστάσεις που βιώνουμε τελευταία στην πατρίδα μας; Ή μήπως το ζητούμενο από τους αναγνώστες είναι ακριβώς η "φυγή" από αυτήν την ζοφερή πραγματικότητα;

Και βέβαια μπορεί αλλά είναι κάτι που οι περισσότεροι το αποφεύγουν. Αλλά ακόμα και να αποτελέσει πηγή έμπνευσης για κάποιον, δεν θα βρεθεί εκδότης που να του το εκδώσει, με δυο τρεις εξαιρέσεις ήδη γνωστών συγγραφέων, που έχουν το κοινό τους που τους ακολουθεί σταθερά. Το ζητούμενο από τους αναγνώστες μπορεί όντως να είναι η φυγή, αλλά και πόσες φυγές θα αντέξει αυτή η χώρα; Λέμε πώς η μέτρια τηλεόραση είναι φυγή και παυσίπονο, οπότε μεσημεριανάδικα και πρωινάδικα επιτελούν λειτούργημα. Το ίδιο καταλήξαμε να λέμε και για το βιβλίο, φυγή και ανάσες χαλάρωσης και αυτό. Μήπως το έχουμε παρακάνει με τα κάθε είδους παυσίπονα; Ας το σκεφτούμε λίγο. Είναι σίγουρο πώς και τα παυσίπονα προκαλούν παρενέργειες, εξαρτήσεις… και η ανάγκη για τη χρήση τους προϋποθέτει μορφές νοσηρότητας.

17) Είχατε κάποιους "ενδοιασμούς" όταν αποφασίσατε να δώσετε το πρώτο σας βιβλίο προς έκδοση; Αγωνιούσατε ως προς την αποδοχή που θα τύχαινε από το αναγνωστικό κοινό; Η θεματολογία των περισσοτέρων βιβλίων σας, πιστεύετε πως παίζει τον δικό της ρόλο στην αποδοχή αυτή;

Ενδοιασμούς για το αν θα έπρεπε να το υποβάλλω δεν είχα. Δεν ήμουν όμως σίγουρος αν θα καταλάβαιναν το θέμα για το οποίο μιλούσα, στις λεπτομέρειές του και σε όλη του την έκταση, τον τρόπο γραφής και τελικά αν θα αποδέχονταν το είδος στο οποίο ανήκε το βιβλίο μου, καθώς ήξερα πώς ήταν ένα βιβλίο εντελώς διαφορετικό σε σχέση με τα βιβλία που κυκλοφορούν, τουλάχιστον σε σχέση με τα περισσότερα από αυτά. Αγωνιούσα για το αν θα έβρισκε το κοινό του, το οποίο το βρήκε και αυτό με τη σειρά του ανταποκρίθηκε θερμά. Ακόμα και σήμερα παίρνω μηνύματα στα οποία φίλοι αναγνώστες ρωτούν για την πιθανότητα επανέκδοσης του πρώτου εκείνου βιβλίου. Τους ευχαριστώ θερμά, όπως ευχαριστώ και όλους τους αναγνώστες που με ακολουθούν, οι οποίοι δεν συγκαταλέγονται όλοι τους στους λάτρεις της λογοτεχνίας του φανταστικού ή του τρόμου και αυτό με τιμά ιδιαίτερα.

18) Εσείς, με  την έως τώρα πείρα σας στον χώρο της συγγραφής, τί θα συμβουλεύατε όλους τους νέους επίδοξους συγγραφείς, που ονειρεύονται να δουν κάποτε ένα βιβλίο τους στις προθήκες των βιβλιοπωλείων και, ιδιαίτερα, εν μέσω αυτής της δύσκολης οικονομικής συγκυρίας;

Να μην χάνουν το θάρρος τους, να κυνηγούν υπομονετικά το όνειρό τους με πείσμα και επιμονή και να συνεχίζουν να γράφουν.

19) Κλείνοντας και, αφού σας ευχαριστήσω θερμά για την τιμή της παραχώρησης  αυτής της συνέντευξης, θα ήθελα να σας ευχηθώ ολόψυχα καλή επιτυχία σε όλα σας τα βιβλία αλλά, ειδικότερα, στο νέο  μυθιστόρημά σας «Μάργω Φως και Φωτιά», και να σας ρωτήσω για τα άμεσα συγγραφικά σας σχέδια. Τί να περιμένουμε από εσάς στο μέλλον;

Σας ευχαριστώ από καρδιάς κυρία Τσαλαπάτη για την τιμή αυτής της συνέντευξης.  Έχω υποβάλλει ένα μυθιστόρημα μου στις Εκδόσεις Κλειδάριθμος και περιμένω. Επίσης γράφω και ένα καινούριο. Το ένα κινείται στη σφαίρα των θεωριών του γνωστικισμού και του απόκρυφου χριστιανισμού των πρώτων αιώνων και το άλλο είναι μια ιστορία τρόμου. Το δεύτερο ευελπιστώ να ολοκληρώσω μέχρι το τέλος αυτής της χρονιάς.

Βιογραφία Φώτη Κατσιμπούρη:

Ο Φώτης Κατσιμπούρης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Καλαμάτα. Η λογοτεχνία τού φανταστικού τον ελκύει ως συγγραφέα και αναγνώστη, και γι’ αυτόν η συγγραφή κάθε νέου βιβλίου είναι ένα συναρπαστικό ταξίδι που αρχίζει με τη γοητευτική φάση της έρευνας –ιστορικής, γεωγραφικής, λαογραφικής– η οποία συνεχίζεται και κορυφώνεται με την απρόβλεπτη, ακόμα και για τον ίδιο, ανάπτυξη της μυθοπλασίας. Έχουν εκδοθεί τα μυθιστορήματά του «Ο Σκιοφύλακας» (Διόπτρα, 2005), «Ο Όρκος» (Ωκεανός, 2011), μια μυθιστορηματική αναδημιουργία της παραλογής του Νεκρού Αδερφού, «Ανάμεσα σε δυο Αγγέλους» (Ωκεανός, 2012) και «Μάργω Φως και Φωτιά» (Κλειδάριθμος 2015) τα οποία απέσπασαν εξαιρετικές κριτικές από αναγνώστες και συγγραφείς.

Βιβλιογραφία Φώτη Κατσιμπούρη:

«ΜΑΡΓΩ Φως και Φωτιά»

Εκδόσεις: Κλειδάριθμος (2015)

Σελίδες: 432

Τιμή: 13,50 €

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

Ένα ερωτικό και μυστηριακό μυθιστόρημα τρόμου και φαντασίας, που θα σας συναρπάσει…

«Φθινόπωρο… Ενώ κάνει τον βραδινό του περίπατο σ’ ένα τοπίο χαμένο στην καταχνιά, ο Στέφανος συναντά απρόσμενα τη Μάργω, μια μυστηριώδη γυναίκα που διεγείρει νου και σώμα πέρα από τα όρια. Θύμα της ανδρικής βίας σε χρόνους χαμένους στη λήθη –αλλά και ιδανική ερωμένη, πριν από αιώνες, ενός νεαρού μοναχού με τον οποίο γνώρισε τον αληθινό έρωτα– η Μάργω ακολουθεί μια παράξενη μοίρα που ορίζει τον ρόλο της στον κόσμο.

Ποια είναι στ’ αλήθεια; Νύμφη του βουνού; Μάγισσα των σκοτεινών χρόνων; Ή μήπως μια απολύτως πραγματική γυναίκα που ζει ανυπόταχτη, έξω από τις συμβάσεις κάθε εποχής; Ίσως ένα υψηλό πρότυπο, το ιερό θηλυκό, πανίσχυρο, ελεύθερο και συγχρόνως μητρικό και τρυφερό, Φως και Φωτιά του κόσμου προσωποποιημένη.

Η σύγκρουση με μια σκοτεινή σέχτα που θέλει να εξοντώσει τη Μάργω είναι αναπόφευκτη… Η εμπλοκή του Στέφανου, όπως και άλλων ανθρώπων που μοιάζουν αθώοι, θα οδηγήσει όλους τους ήρωες σε μια αναμέτρηση μπροστά στην πανάρχαια Δρυ. Άραγε, το παρελθόν επαναλαμβάνεται στο παρόν; Και πόσο επιθυμητό είναι να στοιχειώσει το μέλλον;

Ένα πρωτότυπο μυθιστόρημα, με ανθρωπολογικές και φιλοσοφικές προεκτάσεις, στο οποίο το φυσικό και το μεταφυσικό εμπλέκονται αλλόκοτα κάτω από τη μαγική παρουσία και την επιρροή της Μάργως.»

Διαβάστε ολόκληρη την κριτική για το βιβλίο «ΜΑΡΓΩ Φως και Φωτιά» στον ακόλουθο σύνδεσμο:

http://filoithslogotexnias.blogspot.gr/2016/03/blog-post_26.html

«ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΔΥΟ ΑΓΓΕΛΟΥΣ»

Εκδόσεις: Ωκεανός (2012)

Σελίδες: 400

Τιμή: 11,76 €

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Στη ζωή της Μελτίνης εισβάλλει απροσδόκητα ένας καινούριος καθηλωτικός έρωτας. Η γνωριμία της μέσω του facebook με τον "Μοναχικό Άγγελο", την ανομολόγητη προσωποποίηση του ιδανικού εραστή για την ίδια και για πολλές γυναίκες πριν από αυτήν, κλονίζει συθέμελα τον κόσμο της. Η σχέση της με το Γιώργο, τον πρώτο εφηβικό έρωτά της και σύζυγό της, δοκιμάζεται σοβαρά μέχρι τη στιγμή που ένα τραγικό γεγονός θα ανατρέψει τα πάντα. Ο χρόνος την πιέζει και θα πρέπει να πάρει σημαντικές αποφάσεις. Για χάρη της 9χρονης κόρης της, αλλά και του Γιώργου που με έναν παράδοξο τρόπο παραμένει παρών... θα πρέπει να ξαναδεί τη ζωή της από την αρχή, να αναθεωρήσει ό,τι γνωρίζει σχετικά με τον εαυτό της και τον κόσμο. Η αναζήτηση της αλήθειας ενός έρωτα ή του αληθινού έρωτα περνάει μέσα από την αναζήτηση της αλήθειας της Ζωής. Τελικά θα πρέπει να διαλέξει ξανά, ανάμεσα στον ουτοπικό εραστή της εφηβείας της και στο "Μοναχικό Άγγελο". Να διαλέξει ανάμεσα σε δυο Αγγέλους. Ένα μυθιστόρημα για την εποχή της πολλαπλής κρίσης των ανθρώπινων αξιών, την αναζήτηση της αγάπης, τη αλήθεια και το ψέμα, τη αξία και την απαξία, με αφηγητή τον Αρχάγγελο, ένα πλάσμα που έρχεται από μια αχωροχρονική πραγματικότητα, τη μόνη αληθινή.»

«Ο ΟΡΚΟΣ»

Εκδόσεις: Ωκεανός (2011)

Σελίδες: 432

Τιμή: 12,60 €

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Η Αρετή και ο Κωσταντής, ονειρεύονται να χτίσουν τους δικούς τους κόσμους πάνω στη γοητευτική ομίχλη των παραμυθιών της γιαγιάς τους. Η περίοδος όμως της αθωότητας τελειώνει. Η Αρετή θα ερωτευθεί έναν ξένο, και ο μόνος από την οικογένεια που θα υποστηρίξει τον έρωτά της, θα είναι ο αδερφός της, ο Κωσταντής. Εκείνη θα ακολουθήσει τον αγαπημένο της στην πατρίδα του και θα ζήσει μαζί του την απόλυτη ευτυχία, ενώ ο Κωσταντής θα δώσει όρκο στη μητέρα τους ότι αν ποτέ τη χρειαστεί, θα πάει να τη φέρει από τα ξένα...

Στους δίσεκτους καιρούς που θα ακολουθήσουν, ο Κωσταντής θα κληθεί να εκπληρώσει την υπόσχεση που έδωσε στη μητέρα τους.... Κι έτσι θα ξεκινήσει ένα ταξίδι για τον παγωμένο βορρά...»

Διαβάστε ολόκληρη την κριτική για το βιβλίο  «Ο Όρκος» στον ακόλουθο σύνδεσμο:

http://filoithslogotexnias.blogspot.gr/2014/02/blog-post_9065.html

«Ο ΣΚΙΟΦΥΛΑΚΑΣ»

Εκδόσεις: Διόπτρα (2005)

Σελίδες: 403

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Από την πρώτη στιγμή που αντίκρισε το κάστρο ένοιωσε δέος και λαχτάρα να ανοίξει τη μεγάλη πύλη του...
Ένα κάστρο ξέρει να κρύβει καλά τις φωνές και τις σκιές που του έδιναν κάποτε ζωή μέσα στις βαριές πέτρες και στα σκοτεινά δωμάτια του. Ο Σκιοφύλακάς του θα παραμείνει αιώνιος προστάτης των σκιών, μέχρι τη στιγμή που κάποιος θα ξεκλειδώσει τη βαριά πύλη του.
Στον Σκιοφύλακα, η πολυτάραχη για τον ελληνισμό ιστορία του 15ου αιώνα αποτέλεσε το πλαίσιο στο οποίο οι ιστορίες ανώνυμων ανθρώπων δημιούργησαν τη σύνδεση της Ιστορίας με το θρύλο, του πραγματικού με το φανταστικό.

Ένα μυθιστόρημα που εκτυλίσσεται στη μυστηριακή Μάνη και κρατάει την αγωνία μας στα ύψη ώς την τελευταία σελίδα...»