«ΠΟΤΕ ΜΗ ΛΕΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ», της Αναστασίας Κορινθίου – Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

«ΠΟΤΕ ΜΗ ΛΕΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ», της Αναστασίας Κορινθίου – Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

Εκδόσεις: Άνεμος

Σελίδες: 224

Τιμή: 11,97 €

            Αυτό είναι το δεύτερο βιβλίο της Αναστασίας Κορινθίου που διαβάζω. Το πρώτο ήταν το εξαιρετικό «Για Την Καρδιά Ενός Αγγέλου», το οποίο είχα διαβάσει και λατρέψει όταν είχε πρωτοεκδωθεί, ενώ αργότερα μεταφέρθηκε και στην τηλεόραση ως εξίσου αξιόλογη σειρά. Λόγω του ότι πέρασαν πολλά χρόνια από τότε, ενώ θυμόμουν πως εκείνο το βιβλίο με είχε συγκλονίσει με το εξαιρετικά πρωτότυπο και τραγικό θέμα του, δεν μπορούσα να θυμηθώ για ποιόν επιπλέον λόγο είχε μείνει τόσο βαθιά χαραγμένο μέσα μου… Διαβάζοντας το νέο υπέροχο βιβλίο της συγγραφέως με τίτλο «Ποτέ Μη Λες Για Πάντα» συνειδητοποίησα πως αυτό που με είχε ενθουσιάσει, πέρα από την πλοκή, ήταν ο τρόπος γραφής της. Μοναδικός, ολοζώντανος, συγκλονιστικός, μεστός, λυρικός και τόσα άλλα επίθετα που θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω, αλλά πολύ φοβάμαι πως δεν επαρκούν για να αποδώσουν την αξεπέραστη γραφή της συγγραφέως. Μόνο αν το διαβάσετε θα καταλάβετε τι ακριβώς εννοώ…  

            Το πρώτο που με κέρδισε στο βιβλίο αυτό ήταν το υπέροχο εξώφυλλό του, δημιουργία του Νικόλα Τελλίδη, το οποίο παραπέμπει κατευθείαν στη γενέτειρά μου τη Ρόδο, καθώς απεικονίζει τον Έλαφο και την Ελαφίνα, που δεσπόζουν στην είσοδο του παλιού λιμανιού του νησιού, εκεί που κάποτε φημολογείται ότι στεκόταν ο Κολοσσός της Ρόδου! Στο βάθος φαίνεται το γραφικό ενετικό φρούριο του Αγ. Νικολάου, ενώ το ειδυλλιακό ηλιοβασίλεμα γαληνεύει την ψυχή και ξεκουράζει το βλέμμα. Ξεκίνησα λοιπόν την ανάγνωση με ιδιαίτερη ανυπομονησία και περιέργεια, καθώς ήμουν βέβαιη πως τουλάχιστον τα μέρη και οι τοποθεσίες της Ρόδου που θα αναφέρονταν από τη συγγραφέα, θα μου ήταν οικεία, πιθανότατα και αγαπημένα.

Αποδείχτηκε πως μαζί με τους ήρωες όχι μόνο ξαναταξίδεψα στα μέρη που γυρνούσα ως παιδί, έφηβη και φοιτήτρια στο αγαπημένο μου νησί τα καλοκαίρια, αλλά πως «βούτηξα» στα βάθη των αναμνήσεών μου για να αναβιώσω όμορφες και αξέχαστες εμπειρίες. Ποτά στα γραφικά και ατμοσφαιρικά μπαράκια του Μόντε Σμιθ, ολοήμερα πικνίκ και κολύμπι στις ατέλειωτες παραλίες, χαλαρά και δροσερά σαββατοκύριακα στον Προφήτη Ηλία και στο ξενοδοχείο Έλαφος, που παραπέμπει στα πανέμορφα ελβετικά σαλέ, μέσα σε μια οργιάζουσα φύση γεμάτη από ελαφάκια και πολλά ακόμα ζώα, ενίοτε και νυχτερίδες…! Όμως, το ταξίδι δεν σταματά μόνο στην πανέμορφη «Κόρη του Ήλιου», τη Ρόδο, αλλά συνεχίζεται στη μαγευτική Βενετία με τα στενά κανάλια και τις ρομαντικές γόνδολες, αλλά και στην εξωτική Κωνσταντινούπολη και την γεμάτη αρώματα Σμύρνη.

            Οι ιστορίες αγάπης έχουν την τάση να είναι διαχρονικές, πανανθρώπινες και να μιλούν στη ψυχή και την καρδιά των ανθρώπων απανταχού, έστω και αν οι πολιτισμοί, οι εθνικότητες και οι γλώσσες τους διαφέρουν. Η συγγραφέας λοιπόν, στο «Ποτέ Μη Λες Για Πάντα», υφαίνει μια εξαιρετική, συγκινητική ιστορία αγάπης με πολλές και μεταφυσικές προεκτάσεις, η οποία κρατά τον αναγνώστη ‘δέσμιό’ της από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα. Οι ήρωές μας, ο Φίλιππος, η Μαίρη, η Τζένη, η Γκιουλ, η Εμινέ, ο Κεμ, ο Αμίρ και η Μάγισσα, συμμετέχουν σε ένα παιχνίδι της Μοίρας που στήνεται εν αγνοία τους, αλλά μέλλει να ενώσει τις πορείες τους με απρόσμενο τρόπο. Η ζωή μπλέκεται με το θάνατο σε ένα παιχνίδι που συχνά δεν είναι ξεκάθαρο ποιος βγαίνει νικητής, όμως η αγάπη, η διαίσθηση, το ένστικτο, η πίστη στις αόρατες, αλλά τόσο υπαρκτές, δυνάμεις που καθορίζουν την ύπαρξή μας και η θέληση και αποφασιστικότητα να αγνοήσεις την πραγματικότητα και να ακολουθήσεις αυτό που σε προστάζει η καρδιά σου, συχνά μπορούν να ξεπεράσουν κάθε εμπόδιο, όσο ανυπέρβλητο και οριστικό κι αν φαίνεται.

            Η Αναστασία Κορινθίου μας αποκαλύπτει βήμα βήμα την τόσο μοναδική ιστορία της, παρουσιάζοντάς μας κάθε φορά ένα μικρό κομμάτι  της πρωτότυπης πλοκής του μυθιστορήματός της. Σταδιακά και με περισσή μαεστρία και ευρηματικότητα τα κομμάτια του παζλ μπαίνουν στη θέση τους, ενώνονται σχηματίζοντας τη γενικότερη εικόνα αποδεικνύοντας πως η ζωή συχνά μπορεί να ξεπεράσει και την πιο οργιώδη φαντασία. Πολλές φορές όσα είναι χαραγμένα στο πεπρωμένο μας παραμένουν απαράλλαχτα, όσο κι αν οι άνθρωποι, οι καταστάσεις, τα γεγονότα, τα μίση και τα πάθη επιδιώκουν να τα αλλοιώσουν. Η Μοίρα θα μας οδηγήσει εκεί που πρέπει να οδηγηθούμε, έστω και αν αργήσουμε να παραδεχτούμε πως ορισμένα πράγματα είναι πάνω από τις δυνάμεις μας.

            Πολλά συγχαρητήρια στη συγγραφέα για ένα εξαιρετικό, μεταφυσικό, περιπετειώδες, ερωτικό, ατμοσφαιρικό μυθιστόρημα που με ‘αιχμαλώτισε’ και χαράχτηκε ανεξίτηλα στη μνήμη μου. Διαβάστε το Φίλοι μου!

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Μια γριά μάγισσα και τα φυλαχτά του έρωτα.

Ζωές ανθρώπων που μπερδεύονται και μπερδεύουν.

Ο Φίλιππος, η Μαίρη και ανάμεσά τους το αύριο να εκδικείται στο χθες!

Όταν ο έρωτας έρχεται αντιμέτωπος με τον ίδιο τον θάνατο, ποιος άραγε βγαίνει νικητής;

Όταν η ζωή ντύνεται μοναξιά, ποιοι αόρατοι φύλακες αρχαίων μυστικών μπορούν να σε βοηθήσουν;

Στη Ρόδο του σήμερα ταξιδεύει μια γόνδολα από τη Βενετία, τραγουδά αμανέδες μια όμορφη Τουρκάλα, κι ένας προδομένος έρωτας γράφει γράμματα που τα κλείνει σε μπουκάλια και τα πετά στη θάλασσα για να τα βρεις εσύ.

Να βρεις εσένα, κάπου στο ψέμα και την αλήθεια των ηρώων αυτού του βιβλίου.

Μια μεταφυσική ιστορία που, όμως, κάποιοι κάπου την έζησαν ή την ζουν ακόμα...»

«ΚΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΒΟΣΠΟΡΟΥ», της Μαίρης Μαγουλά – Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

«ΚΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΒΟΣΠΟΡΟΥ», της Μαίρης Μαγουλά – Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

Εκδόσεις: Μεταίχμιο

Σελίδες: 640

Τιμή: 16,92 €

            Το μυθιστόρημα αυτό με είχε κερδίσει πριν ακόμα διαβάσω οτιδήποτε σχετικό με την υπόθεσή του. Με κέρδισε και με σαγήνευσε από το υπέροχο ‘ταξιδιάρικο’ εξώφυλλό του, που ξεφεύγει από τα συνηθισμένα, αλλά και από τον πολλά υποσχόμενο τίτλο του. Ένα επιπλέον στοιχείο που μου κέντρισε το ενδιαφέρον, και το ξεκίνησα σχεδόν αμέσως αφότου το πήρα στα χέρια μου, ήταν το γεγονός ότι αποτελεί το πρώτο βιβλίο της συγγραφέως και, με απόλυτη βεβαιότητα, πιστεύω πως θα ακολουθήσουν πολλά ακόμα. Η Μαίρη Μαγουλά συνέγραψε ένα εξαίσιο μυθιστόρημα με πολλές ιστορικές αποχρώσεις, το οποίο με μάγεψε, με αιχμαλώτισε στις σελίδες του και, εν τέλει, με άφησε πλουσιότερη σε συναισθήματα, σε εμπειρίες, σε εικόνες και σε μνήμες. Είναι ένα βιβλίο το οποίο οπωσδήποτε θα ξαναδιαβάσω κάποια στιγμή με την ηρεμία και την έλλειψη βιασύνης  που του αξίζει, ούσα βέβαιη πως θα το απολαύσω το ίδιο, αν όχι περισσότερο!

            Η συγγραφέας καταπιάνεται με μια χρονική περίοδο που δεν συνηθίζεται για τα συγγραφικά δεδομένα: την περίοδο 1926 έως 1964, στην Κωνσταντινούπολη και τα περίχωρά της. Τα πολλά και σημαντικά ιστορικά γεγονότα που έλαβαν χώρα σε αυτό το διάστημα, όπως ο απόηχος  της καταστροφής της Σμύρνης, ο Β’ Παγκόσμιος πόλεμος, ο εμφύλιος στην Ελλάδα, τα Σεπτεμβριανά του 1955 και οι απελάσεις του 1964 στην Πόλη, αποτελούν τον λογοτεχνικό καμβά πάνω στον οποίο η συγγραφέας ‘σχεδιάζει’ και δίνει τις δικές της μοναδικές αποχρώσεις στις ζωές των πολυπληθών ηρώων της. Ο αριθμός των ηρώων που εμφανίζονται μέσα στα «Κύματα Του Βοσπόρου» είναι πραγματικά εντυπωσιακός, όπως εξίσου εντυπωσιακή είναι και η ικανότητα, μάλλον η μαεστρία θα έπρεπε να πω, της Μαίρης Μαγουλά να τους χειρίζεται και να τους συνδέει μεταξύ τους μέσα από μια αριστοτεχνικά σχεδιασμένη δαιδαλώδη πλοκή.

            Η υπόθεση αποτελεί ένα υπέροχο, πολύχρωμο μωσαϊκό, όπου τα ανόμοια και ξεχωριστά κομμάτια του ενώνονται για να δημιουργήσουν ένα μαγευτικό σύνολο, εξαίσιο και εντυπωσιακό μέσα στη φαινομενική πολυπλοκότητά του. Όμως, αν και πολυσύνθετο, τίποτα δε μένει ανεξήγητο, αδικαιολόγητο και αταίριαστο μέσα στο εξαίρετο αυτό μυθιστόρημα. Όλα και όλοι βρίσκουν τη θέση και την εξήγησή τους αφήνοντας τον αναγνώστη ικανοποιημένο και δικαιωμένο, παρά τις όποιες ατυχίες και δυστυχίες των ηρώων. Ήρωες που είναι άρτια σκιαγραφημένοι ως προσωπικότητες και ξεχωριστές οντότητες, απ’ όπου και αν προέρχονται. Ήρωες προερχόμενοι από φτωχές και ‘ασήμαντες’ κοινωνικά οικογένειες, όπως η Ευρυδίκη, ο Σταύρακας, η Βασιλική, ο Ευάγγελος και η Ευτυχία θα αποτελέσουν την κινητήρια δύναμη της πλοκής του μυθιστορήματος δίπλα σε άλλους πλουσιότερους και σημαντικότερους ‘κοινωνικά’, όπως ο Φαίδωνας και ο Κίμωνας Καραμάνογλου, ο Πάτροκλος και η Βεατρίκη Μολά, οι Στουπάκηδες, η Ελεονώρα και ο Νεοκλής, αλλά και η Ντενίζ, η Μαρκέλλα, ο Ρωμανός, η Δανάη Σερέτη, η Κασσάνδρα, ο Τζάκος, η Νουράι, το ‘αραπάκι’ – Νεφέλη, η Φιλίτσα, η Ευγενία, ο Κυριάκος, η Ζιζέλ – Νιβέρ, ο Χοσρόφ και τόσοι άλλοι, ‘δευτερεύοντες’ αλλά τόσο ουσιαστικοί και απαραίτητοι, χαρακτήρες για το ‘δέσιμο’ της πλοκής αυτού του αξέχαστου χρονικού – μυθιστορήματος.  

            Είναι πραγματικά αναρίθμητοι οι ήρωες αυτού του βιβλίου, όμως όλοι έχουν τη σημασία και την θέση τους μέσα στο πολύχρωμο ‘μωσαϊκό’ των «Κυμάτων Του Βοσπόρου», που χωρίς αυτούς θα ήταν κατά πολύ φτωχότερο. Όπως η ίδια η Πόλη η οποία αποτελείται από ένα συνοθύλλευμα ανθρώπων, εθνικοτήτων, θρησκευμάτων και πολιτισμών, έτσι και το βιβλίο αποτελείται από ένα μείγμα προσωπικοτήτων, ηθικών, νοοτροπιών, κοινωνικών θέσεων και συμπεριφορών. Κάθε ήρωας ζει και δρα όπως αρμόζει στη δική του θέση, ηθική και νοοτροπία και οι πράξεις του αιτιολογούνται απόλυτα. Η συγγραφέας δεν αφήνει τίποτε στην τύχη, τίποτε ατεκμηρίωτο  και αδικαιολόγητο, αλλά αντίθετα μας αποκαλύπτει τη σημασία και τη σχέση ανθρώπων, γεγονότων και κρυμμένων μυστικών στην κατάλληλη στιγμή, ώστε να μας εμφανιστεί ολόκληρη η αλήθεια.

            Τα «Κύματα Του Βοσπόρου» θα σας ταξιδέψουν με την παλινδρομική τους κίνηση άλλοτε προς το ιστορικό Πέρα (πατρίδα και της συνονόματης γιαγιάς μου), στον Γαλατά, στο Μπεμπέκι και το Νιχώρι, στα Πριγκηπονήσια και τα στενά του Βοσπόρου και άλλοτε στα πιο σικ στέκια της εποχής, όπως το Πέρα Παλλάς, τα αρχοντικά γιαλί, τα θέατρα και σινέ, τις εκκλησίες που σέβονταν Ρωμιοί και Τούρκοι, αλλά και σε ιστορικά ορόσημα, όπως η Μεγάλη του Γένους Σχολή, μέσα από μια πιστή αναπαράσταση του κλίματος της εποχής, της γλώσσας, των εθίμων και της πολυπολιτισμικότητας  της Κωνσταντινούπολης.

Ένα βιβλίο για το οποίο αξίζουν πολλά και θερμά συγχαρητήρια στη Μαίρη Μαγουλά και το οποίο θα μείνει βαθιά χαραγμένο στη μνήμη σας. Διαβάστε το, Φίλοι μου!  

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Ένα μυθιστόρημα-χρονικό για την περίοδο 1926-1964.»

‘Γεννημένη στον Βόσπορο, από γονείς που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Πόλη με τις απελάσεις του 1964, μεγάλωσα μέσα στις μνήμες τους, έφτιαξα εικόνες για τα πρόσωπα των οποίων τις ζωές είχα κάνει με το χρόνο δικές μου. Κάποια στιγμή, ένιωσα τους ήρωες να με πιέζουν για μια «έξοδο» στο χαρτί. Μάζεψα το παρελθόν, τα εξωτερικά και εσωτερικά χαρακτηριστικά τους, τους τοποθέτησα στον χώρο και στον χρόνο που ανήκαν και τους έριξα στην ιστορία… Εκεί, συνάντησαν άλλους, φανταστικούς μα και αναγκαίους για την πλοκή χαρακτήρες. Πραγματικοί και φανταστικοί, συμπορεύτηκαν για να αναπλάσουν την εικόνα της εποχής στον Βόσπορο και το ιστορικό Πέρα.
Μ. Μ.’

«Κωνσταντινούπολη 1926-1964
Η Ευρυδίκη, μια νέα ταλαιπωρημένη κοπέλα, αποφασίζει να φέρει στον κόσμο το εξώγαμο αγόρι της, τον Ευάγγελο, και να κρατήσει μυστική την ταυτότητα του πατέρα. Στην προσπάθειά της να δώσει ένα όνομα στο παιδί και να αποκτήσει μια κανονική οικογένεια, ακολουθεί τον Σταύρακα, συνδέει την τύχη της μαζί του για να βιώσει αργότερα η ίδια και τα παιδιά της τις συνέπειες.
Ο Ευάγγελος ξεπερνά δυσκολίες και κινδύνους, επιβιώνει, δημιουργεί οικογένεια και αναζητά με πείσμα μια πολυπόθητη θέση στην κοινωνία και μια αλήθεια. Μια αλήθεια απ’ τη μάνα του που σέβεται και υπεραγαπά. Θα τη βρει και, αν ναι, πώς θα τη διαχειριστεί;
Και παράλληλα συμπορεύονται: ο Παναγιώτης Στουπάκης, μαθητής της Μεγάλης του Γένους Σχολής, η υπέρκομψη τριαντάρα Ντενίζ στις αποβάθρες του Γαλατά, η Ελεονώρα, το μικρό παράλυτο κορίτσι που ατενίζει τον Βόσπορο από το παράθυρο του αρχοντικού γιαλί, η Λεβαντίνα χήρα Μαρκέλλα, η Σμυρνιά δασκάλα Ευγενία και κάπου ψηλά στον λόφο του Χριστού στο Ορφανοτροφείο της Πριγκήπου, άλλο ένα μικρό παιδί, ο Ρωμανός, που αναζητά τη χαμένη του ταυτότητα.
Ζωές που λες κι επηρεάζονται από τα ιδιόμορφα νερά του Βοσπόρου, άλλοτε γαλήνιες και άλλοτε ταραγμένες, χαράζουν την πορεία τους στον χρόνο, αναπλάθοντας μέσα από την αφήγηση ιδανικά την εικόνα της εποχής.»

Συνέντευξη με τον ΟΜΗΡΟ ΑΒΡΑΜΙΔΗ - Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

            Ο Όμηρος Αβραμίδης είναι ένας συγγραφέας  του οποίου εδώ και πολλά χρόνια γνώριζα το όνομα, όμως δεν είχε τύχει ποτέ να διαβάσω κάποιο βιβλίο. Προ μίας διετίας περίπου, ξεκίνησα να διαβάζω μυθιστορήματά του και, ειλικρινά, ενθουσιάστηκα με την μεστή και περιεκτικότατη γραφή του. Πριν από έναν περίπου χρόνο είχα την ευκαιρία να τον γνωρίσω και από κοντά και η εκτίμησή μου προς το πρόσωπό του αυξήθηκε ακόμα περισσότερο, με την γλυκύτητα, την προσήνεια και την πραότητα που τον χαρακτηρίζει. Ήταν, επομένως, απολύτως φυσιολογικό να του ζητήσω να μου παραχωρήσει λίγο από τον χρόνο του για να απαντήσει στο ερωτηματολόγιό μου για τους «Φίλους Της Λογοτεχνίας».

            Οι απορίες μου πολλές και η εκτίμησή μου για το πολύ σημαντικό και ευρύ έργο του Όμηρου Αβραμίδη στον εκδοτικό χώρο απεριόριστη! Έχοντας διαβάσει τα περισσότερα από τα βιβλία του, με κορυφαίο και πολυαγαπημένο μου την «Κίτρινη Σημαία», μπορώ να πω ότι πρόκειται για έναν συγγραφέα που υμνεί την αγάπη και, ταυτόχρονα, θίγει πολλά κοινωνικά, αλλά και ιστορικά θέματα μέσα από το έργο του. Η ενασχόλησή του με το χώρο της λογοτεχνίας δεν περιορίζεται μόνο στη συγγραφή των δεκαπέντε συνολικά βιβλίων του, αλλά διευρύνεται με εξίσου μεγάλη επιτυχία στο κομμάτι της μετάφρασης, επιμέλειας και έκδοσης λογοτεχνικών έργων.

            Το τελευταίο του μυθιστόρημα κυκλοφόρησε το 2014 από τις εκδόσεις Ωκεανός με τίτλο «Ακροβατώντας Στην Σιωπή» και πρόκειται για ένα εξαιρετικό βιβλίο, άκρως ενδιαφέρον και επίκαιρο. Σε αυτό ο συγγραφέας θίγει πολυάριθμα θέματα, όπως αυτά της μετανάστευσης, της πολιτικής διαφθοράς και των σκανδάλων, της ευεργεσίας χωρίς τυμπανοκρουσίες, της ανταπόδοσης της καλοσύνης, της μάχης για την απόδειξη της αθωότητας με κάθε κόστος και της αλτρουιστικής συμπεριφοράς για το γενικότερο καλό…

            Θέλω λοιπόν, να ευχηθώ στον κ. Αβραμίδη καλή επιτυχία και στο πιο πρόσφατο μυθιστόρημά του, αλλά και σε όλα τα βιβλία του, και να τον ευχαριστήσω για την τιμή που μου έκανε και τον χρόνο που διέθεσε για να απαντήσει στις ερωτήσεις μου! 

1) Αγαπητέ κ. Αβραμίδη, είστε ένας συγγραφέας πολυγραφότατος, με πλούσιο λογοτεχνικό έργο,  δεκαπέντε μυθιστορήματα συνολικά, αλλά ασχοληθήκατε επί σειρά ετών και με μεταφράσεις, επιμέλεια βιβλίων και διεύθυνση εκδόσεων. Ποιό ήταν το έναυσμα για την ενασχόλησή σας με τον κόσμο της λογοτεχνίας;

Η λογοτεχνία μ’ ενδιέφερε πάντα, η επαγγελματική μου όμως ενασχόληση μ’ αυτήν, θα έλεγα πως είναι, ως ένα βαθμό,  αποτέλεσμα τύχης. Και εξηγούμαι: Όταν βρέθηκα στην Αθήνα μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο,  κι άρχισα να ψάχνω για δουλειά, κάποια καλή τύχη με βοήθησε να βρω σαν πρώτη δουλειά, τη μετάφραση βιβλίων από τα αγγλικά και γαλλικά. Κι ένιωσα αμέσως, πως βρέθηκα σ’ ένα κόσμο  συναρπαστικό. Γι’ αυτό κι επέμεινα κι έκανα καριέρα σ’ αυτό το χώρο, δουλεύοντας αρχικά σαν μεταφραστής, μετά σαν επιμελητής και τελικά σαν διευθυντής σύνταξης σε κάποιες εκδοτικές εταιρίες. Στη διάρκεια των είκοσι περίπου ετών  ενασχόλησής μου   με τα έργα ξένων κυρίως συγγραφέων,     πολλές φορές σκέφτηκα να δοκιμάσω να βάλω κι εγώ τα βιώματά μου στο χαρτί, ιδιαίτερα τα τραυματικά μου βιώματα από τις περιπέτειες της ιδιαίτερης πατρίδας μου. Στην αρχή δεν τολμούσα. Μα κάποια στιγμή ήρθε το πλήρωμα του χρόνου κι έγραψα το πρώτο μου βιβλίο που έχει σαν θέμα του τον κυπριακό απελευθερωτικό αγώνα του 1955-59. Ήταν το βάπτισμα του πυρός. Από κει και πέρα, η πόρτα άνοιξε.

2) Από πού αντλείτε την έμπνευση για κάθε έργο σας και πόσο δύσκολο είναι να  συγκεντρώσετε τις απαραίτητες πληροφορίες, ώστε να συνδυάσετε ιστορικά γεγονότα, τόπους και μυθοπλασία;

Η έμπνευση έρχεται από μέσα μας,  είναι το περίσσευμα της καρδιάς μας θα έλεγα. Τα περισσότερα βιβλία μου είναι όπως είπα και πιο πάνω αποτέλεσμα προσωπικών βιωμάτων. Όσο για την άντληση των πληροφοριών, λόγω ακριβώς του ότι συνήθως γράφω από βιώματα, κατά κανόνα δεν αποτελούν για μένα σοβαρό πρόβλημα. Εξάλλου, πέρα από τα έντυπα βιβλία, υπάρχει  σήμερα και το διαδίκτυο  για άντληση πληροφοριών.

3) Πιστεύετε πως ο συγγραφέας πρέπει να ταξιδεύει ώστε να έχει κάποια βιώματα από τις χώρες τις οποίες περιγράφει και πόσο εφικτό είναι αυτό στην πράξη;

Σίγουρα τα ταξίδια βοηθούν πολύ, ιδιαίτερα όταν το μυθιστόρημά σου είναι τοποθετημένο σε άλλη χώρα. Προσωπικά επιδίωξα και πραγματοποίησα ταξίδι στην Αυστραλία πριν γράψω το «Δρόμο Του Φεγγαριού» που ένα  μεγάλο  μέρος του εκτυλίσσεται στο Σύδνεϋ. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Τα ταξίδια σου ανοίγουν παράθυρο  στον κόσμο και σου δίνουν ερεθίσματα και ιδέες. Σ’ ότι αφορά το αν είναι εφικτό, νομίζω πως ναι, αφού ο κόσμος σήμερα έχει γίνει μια γειτονιά.

4) Πόσο εύκολο ή επώδυνο  ήταν να συμπεριλάβετε σε κάποια από τα βιβλία σας τα γεγονότα της τουρκικής εισβολής στη γενέτειρά σας, την Κύπρο; Έπαιξαν ρόλο κάποια προσωπικά σας βιώματα, ίσως, και πόσο εφικτή ήταν η αντικειμενική προσέγγισή τους συγγραφικά;

Θα έλεγα πως ήταν ένα είδος ψυχοθεραπείας για μένα αυτή  η αναβίωση της τόσο τραυματικής μου εμπειρίας. Ξανάζησα την αγωνία εκείνων των ημερών, την ανησυχία για την τύχη του τόπου μας, για τη ζωή και την ύπαρξη τη δική μας και  των γύρω μας, τον πόνο που ακολούθησε για τα θύματα της εισβολής και τον κατατεμαχισμό της πατρίδας μας. Σχετικά με τη δεύτερη ερώτησή σας, στην πραγματικότητα περιέγραψα καταστάσεις και γεγονότα, δεν νομίζω πως παίρνω θέση σε θέματα ουσίας, οπότε δεν είχα να παλέψω με το δίκαιο ή το άδικο της μιας ή της άλλη πλευράς. Εξάλλου, το ότι η Κύπρος ήταν θύμα μιας βάρβαρης εισβολής δεν νομίζω ότι μπορεί να αμφισβητηθεί.  

5) Στα βιβλία σας έχετε καταπιαστεί με ποικίλα θέματα ιστορικού και μη περιεχομένου. Πιστεύετε πως το επιστημονικό υπόβαθρο είναι απαραίτητο για τη συγγραφή ενός βιβλίου, ή αρκεί το έμφυτο συγγραφικό ταλέντο;

Αν γράφεις ιστορικό έργο, σίγουρα χρειάζεται έρευνα. Τα δικά μου, όμως, βιβλία βασίζονται περισσότερο σε  γεγονότα που έζησα και που θυμάμαι και λιγότερο σε έρευνα. Η έρευνα είναι επίσης απαραίτητη όταν  γράφεις κάτι που απαιτεί επιστημονική γνώση.

6) Υπάρχει κάποιο μοτίβο ως προς το πότε σας «επισκέπτεται» η συγγραφική σας  έμπνευση; Υπάρχει κάποια συγκεκριμένη ώρα, διάθεση, ή τόπος ίσως, που να σας προδιαθέτει να γράψετε, ή είναι κάτι που ‘ρέει’ αβίαστα από μέσα σας συνέχεια;

Θα έλεγα πως προσωπικά κινούμαι περισσότερο από ερεθίσματα – αυτά αποτελούν για μένα έμπνευση. Ένα παράδειγμα που έχω αναφέρει πολλές φορές σε παρόμοια ερώτηση, είναι το βιβλίο μου «Με Τα Μάτια Της Ψυχής» όπου η βασική μου ηρωίδα είναι τυφλή. Η αφετηρία ήταν μια τυφλή κοπέλα που μου ζήτησε βοήθεια να διασχίσει το δρόμο. Περπατήσαμε λίγο μαζί και μ’ εντυπωσίασε η όλη προσωπικότητά της. Από κει εμπνεύστηκα αυτό το βιβλίο που είναι ένα από τα πιο δημοφιλή  μου. Όχι, δεν υπάρχει συγκεκριμένος τόπος. Όσο για την ώρα, γενικά είμαι πιο δημιουργικός το πρωί.

7) Όταν ολοκληρώνετε ένα νέο μυθιστόρημά σας αρκείστε στη δική σας μόνο αξιολόγηση, πριν απευθυνθείτε σε έναν εκδοτικό οίκο, ή αναζητάτε πρώτα τη γνώμη κάποιου οικείου σας προσώπου του οποίου την κρίση εμπιστεύεστε;

Όταν ολοκληρώσεις ένα μυθιστόρημα, υπάρχουν δυο τρόποι να το αξιολογήσεις. Ο ένας είναι να το αφήσεις στο «συρτάρι» σου μερικούς μήνες – «για να σιτέψει», όπως έλεγε χαρακτηριστικά μια φίλη μου – και μετά να το ξαναδιαβάσεις. Ο δεύτερος τρόπος είναι να το δώσεις σε κάποιον του οποίου την κρίση εμπιστεύεσαι – έναν συστηματικό αναγνώστη θα έλεγα – για να σου πει τη γνώμη του. Κι εγώ ευτυχώς έχω αυτό τον αναγνώστη δίπλα μου – είναι η γυναίκα μου. Διαβάζει κάθε βιβλίο μου πριν πάει στον εκδότη κι έχει πάντα κάτι εποικοδομητικό να μου πει, βοηθώντας με έτσι στη βελτίωση του.

8) Ο συγγραφέας Όμηρος Αβραμίδης βρίσκει το χρόνο να διαβάζει και για δική του ευχαρίστηση και όχι μόνο για έρευνα πάνω σε κάποιο μελλοντικό βιβλίο του; Όταν συμβαίνει αυτό, ποιό είδος λογοτεχνίας προτιμάτε περισσότερο ως αναγνώστης και γιατί;

Θα έλεγα πως, τελευταία,   διαβάζω πολύ λιγότερο απ’ ότι  παλιά. Επί πολλά χρόνια, ένα μέρος της δουλειάς μου ήταν να επιλέγω βιβλία για έκδοση – αρκεί να αναφέρω πως  όταν ήμουν διευθυντής σύνταξης σε μια πολυεθνική εκδοτική εταιρία, διάβαζα γύρω στα δέκα βιβλία το μήνα. Αλλά και στη συνέχεια, σαν αντιπρόσωπος στην Ελλάδα ξένων εκδοτικών εταιριών συνέχισα να διαβάζω μεγάλο αριθμό ξένων βιβλίων. Ίσως αυτό να μου δημιούργησε ένα είδος κορεσμού, δεν ξέρω, το σίγουρο είναι πως τώρα διαβάζω πολύ λιγότερο. Όσο για το είδος λογοτεχνίας που προτιμώ, θα έλεγα  το μυθιστόρημα κάθε είδους. Ο λόγος,   ίσως να είναι η επαγγελματική διαστροφή.

9) Ποια είναι τα αγαπημένα σας βιβλία και συγγραφείς; Θεωρείτε ότι έχετε δεχθεί επιρροές από κάποιους ομότεχνούς σας, έλληνες ή ξένους, σύγχρονους ή κλασσικούς, στο δικό σας τρόπο γραφής, ύφους ή θεματολογίας;

Τα αγαπημένα μου βιβλία; Δύσκολο ερώτημα. Είναι τόσα πολλά, τόσο από την κλασική όσο και από τη σύγχρονη λογοτεχνία, που θα ήταν δύσκολο να τ’ απαριθμήσω. Όσο για επιρροές, θα έλεγα πως ναι, είμαι  επηρεασμένος, σ’ ότι αφορά τον τρόπο γραφής,  κυρίως από τη σύγχρονη  αμερικανική λογοτεχνία που κυρίως διάβαζα όταν δούλευα σε εκδοτικές εταιρίες.

10) Από την ελληνική και παγκόσμια λογοτεχνία υπάρχει κάποιο βιβλίο το οποίο έχετε λατρέψει και το οποίο «ζηλεύετε» ως λογοτεχνικό έργο και θα θέλατε να έχετε συγγράψει εσείς;

Πολλά αγαπητή Κλειώ. Από πού ν’ αρχίσω και πού να τελειώσω… Από τη γαλλική κλασσική λογοτεχνία, την ρώσικη, τους δικούς μας κλασικούς ; Φοβάμαι πως θα χαθούμε στο δρόμο. Αν όμως επιμένετε ν’ αναφέρω ένα από τα πολλά,  θα έλεγα  «Οι Άθλιοι» του Ουγκώ.

11) Πιστεύετε πως οι συγγραφείς θα έπρεπε να προβληματίζουν τους αναγνώστες "κεντρίζοντας" τη σκέψη τους, ή ο σκοπός των βιβλίων τους θα έπρεπε να είναι καθαρά και μόνο ψυχαγωγικός; Εσείς, ποιά μηνύματα επιδιώκετε να ‘περάσετε’ στους αναγνώστες σας και σε ποιό είδος αναγνωστικού κοινού, συνήθως, απευθύνεστε μέσα από το συγγραφικό έργο σας;

Νομίζω πως και τα δυο έχουν την αξία τους – ο προβληματισμός κι η ψυχαγωγία.  Προσωπικά, νομίζω πως τα βιβλία μου  είναι επικεντρωμένα στον άνθρωπο, στις αρχές και τις αξίες που πρέπει να διέπουν τη ζωή μας, και κυρίως  στην αγάπη προς τον συνάνθρωπο. Αυτά είναι τα κυριότερα μηνύματα που προσπαθώ να περάσω.  Κι απευθύνομαι σε όλο το αναγνωστικό κοινό, όπως νομίζω όλοι οι μυθιστοριογράφοι.

12) Θεωρείτε ότι ο συγγραφέας θα πρέπει να ασχολείται με διαφορετικά είδη λογοτεχνίας και να πειραματίζεται θεματολογικά, ρισκάροντας το υπάρχον αναγνωστικό του κοινό, ή θα πρέπει να εμμένει στο είδος που τον έχει καθιερώσει;

Θα έλεγα πως πρέπει ν’ ασχολείται με κάθε είδος στο οποίο είναι ικανός.  Αν για παράδειγμα, έχει καθιερωθεί σαν συγγραφέας κοινωνικών μυθιστορημάτων, είναι όμως ικανός να γράψει και αστυνομικό, ασφαλώς και πρέπει να το κάνει.

13) Είχατε κάποιους "ενδοιασμούς" όταν αποφασίσατε να δώσετε το πρώτο σας βιβλίο προς έκδοση; Αγωνιούσατε ως προς την αποδοχή που θα τύχαινε από το αναγνωστικό κοινό;

Είχα  πολλούς ενδοιασμούς. Αρκεί να σας πω πως πήγα στην εκδότρια μου και παλιά  μου φίλη, και της έδωσα το βιβλίο λέγοντάς της πως το έγραψε ένας φίλος  μου. Αυτό γιατί δεν ήθελα, αν δεν της άρεσε,  να τη φέρω στη δύσκολη θέση να μου το  πει και να αρνηθεί να το βγάλει – μιας κι ήμαστε χρόνια φίλοι. Αποδείχθηκε πως άδικα ανησυχούσα, γιατί  δυο ώρες αργότερα με πήρε τηλέφωνο για να μου πει πως το βιβλίο ήταν πολύ ωραίο και να πω στο φίλο μου  να’ ρθει. Πήγα αμέσως στο γραφείο της, στάθηκα μπροστά της και της είπα «είμαι ο φίλος του Όμηρου που έγραψε το βιβλίο». Όσο για την ανησυχία αν θα αρέσει το βιβλίο στο αναγνωστικό κοινό, αυτή πάντα υπάρχει, όχι μόνο στο πρώτο.

14) Εσείς, με όλη την πείρα σας στον χώρο των εκδόσεων και της συγγραφής, τί θα συμβουλεύατε όλους τους νέους επίδοξους συγγραφείς, που ονειρεύονται να δουν κάποτε ένα βιβλίο τους στις προθήκες των βιβλιοπωλείων;

Αν πιστεύουν ότι έχουν ταλέντο, να γράψουν και να το παλέψουν. Και κυρίως να μην απογοητεύονται αν κάποιος εκδότης τους το απορρίψει, γιατί δεν είναι λίγα τα βιβλία που απορρίφθηκαν ξανά και ξανά από εκδοτικούς οίκους και τελικά εκδόθηκαν κι έγιναν επιτυχία.

15) Κλείνοντας και, αφού σας ευχαριστήσω πολύ για την τιμή της παραχώρησης  αυτής της συνέντευξης, θα ήθελα να σας ευχηθώ ολόψυχα καλή επιτυχία στο πρόσφατο εξαιρετικό βιβλίο σας και να σας ρωτήσω για τα άμεσα συγγραφικά σας σχέδια. Τι να περιμένουμε από εσάς στο μέλλον;

Εγώ ευχαριστώ για το χρόνο που μου αφιερώσατε. Όσο για συγγραφικά μου σχέδια, πάντα κάτι γυροφέρνει στο μυαλό,  μα ποτέ δεν είναι σίγουρος κανείς αν το σχέδιο  θα γίνει πραγματικότητα.

Βιογραφικό Όμηρου Αβραμίδη:

Ο Όμηρος Aβραμίδης γεννήθηκε στην Kύπρο, σπούδασε ελληνική και γαλλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Aθηνών και εφαρμοσμένη γλωσσολογία στη Σορβόνη και εργάστηκε ως καθηγητής στην κυπριακή μέση εκπαίδευση. Tο 1975 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου εργάστηκε ως μεταφραστής και επιμελητής βιβλίων, ως διευθυντής σύνταξης σε εκδοτικές εταιρείες και ως αντιπρόσωπος ξένων εκδοτικών οίκων στην Ελλάδα. Πρωτοεμφανίστηκε το 1997 με το μυθιστόρημα «H κίτρινη σημαία» και από το 2002 ασχολείται αποκλειστικά με τη συγγραφή.

Βιβλιογραφία Όμηρου Αβραμίδη:

«Η Κίτρινη Σημαία», από εκδόσεις Ωκεανίδα (1997)

«O Δρόμος Του Φεγγαριού», από Eμπειρία Eκδοτική (1999)  

«Με Τα Μάτια Της Ψυχής», από εκδόσεις Ωκεανίδα (2000)

«Ακριβή κληρονομιά», από εκδόσεις Ωκεανίδα (2001)

«Άκου το τραγούδι της βροχής», από εκδόσεις Ωκεανίδα (2002)  

«Γιατί, Αλλάχ;», από εκδόσεις Ωκεανίδα (2004)

«Η αγάπη είναι το μυστικό», από εκδόσεις Ωκεανίδα [συλλογή διηγημάτων] (2004)

«Σαν ανοιξιάτικη μπόρα», από εκδόσεις Ωκεανίδα (2005)

«Με τα φτερά της ελπίδας», από Eμπειρία Eκδοτική (2006)  

«Οι δρόμοι της καρδιάς», από εκδόσεις Ωκεανίδα (2007)  

«Το τρίτο πρόσωπο», από εκδόσεις Ωκεανίδα (2008)

«Ο Δρόμος Του Φεγγαριού», από εκδόσεις Ωκεανίδα (2010)

«Ο Δρόμος Του Φεγγαριού – Audio Book», από Studio Amid (2010)

«Η δροσοσταλίδα της συγγνώμης», από εκδόσεις Ωκεανίδα (2011)  

«Γύρισε σελίδα», από εκδόσεις Διόπτρα (2012),

«Διχασμένη αγάπη», από εκδόσεις Διόπτρα (2013)  

«Ακροβατώντας Στη Σιωπή», από εκδόσεις Ωκεανός (2014). 

«ΑΛΜΥΡΑ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ ΒΛΕΜΜΑΤΑ», της Βάσως Παπαδοπούλου – Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

«ΑΛΜΥΡΑ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ ΒΛΕΜΜΑΤΑ», της Βάσως Παπαδοπούλου – Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

Εκδόσεις: Άνεμος

Σελίδες: 328

Τιμή: 9,90 €

            Αυτό είναι το δεύτερο βιβλίο της Βάσως Παπαδοπούλου που διαβάζω, αλλά το πρώτο της κατά σειρά έκδοσης και ένα θεωρώ, πλέον, βέβαιο: θα την ακολουθώ στη συγγραφική της πορεία πιστά και απαρέγκλιτα! Μπορεί η ίδια να δηλώνει στο «αυτάκι» του πρώτου αυτού βιβλίου της πως ‘παρέδωσε το σωσίβιο του αναγνώστη’, όμως τολμώ να δηλώσω, σύμφωνα πάλι με τα δικά της γραφόμενα, πως το δικό της ‘θράσος να μοιραστεί μαζί μας τη συγγραφική της περιπλάνηση’ έγινε το δικό μας σωσίβιο, μέσα σε μια θάλασσα από πολυδιαφημισμένα, εύπεπτα, ανούσια, ‘δήθεν’ μυθιστορήματα, τα οποία μας κατακλύζουν ανηλεώς…

            Πρόκειται για ένα πανέμορφο ‘νησιώτικο’ μυθιστόρημα που διαδραματίζεται σε κάποιο ελληνικό νησί, του οποίου το όνομα δεν αναφέρεται ρητά. Στην εικόνα του δικού μου μυαλού φωτογραφίστηκε το νησί της Τήνου, όμως μπορεί και να πέφτω έξω… Δεν είναι τόσο αυτό το σημαντικό, όσο η υπόθεση που λαμβάνει χώρα σε αυτό το νησί. Οι εικόνες είναι τόσο ζωντανά ζωγραφισμένες από τη συγγραφέα που κάποιες στιγμές ένιωθα πως βρισκόμουν κι εγώ εκεί, αραγμένη σε μια ψάθινη καρέκλα, σε ένα ταβερνάκι στην αμμουδιά, να κοιτώ την απέραντη θάλασσα μπροστά μου και να παρακολουθώ τον βίο και την πολιτεία των ηρώων του βιβλίου. Θα το νιώσετε κι εσείς όταν το διαβάσετε, είμαι απόλυτα πεπεισμένη για αυτό!

            Όλα ξεκινούν όταν ένας νεαρός και όμορφος γιατρός, ο Φάνης, καταφτάνει στο νησί για να ασκήσει το Αγροτικό του. Στα απομακρυσμένα από την πρωτεύουσα μέρη γνωρίζουμε πόσο καίρια σημασία έχει να υπάρχει ένα αγροτικό ιατρείο, καθώς και τον σεβασμό και την ευρεία αποδοχή που τρέφουν οι ντόπιοι για τον εκάστοτε γιατρό και εν δυνάμει ‘σωτήρα’ τους. Η αποδοχή του Φάνη λοιπόν, και το από καρδιάς καλωσόρισμά του στο νησί από όλους τους κατοίκους, καθώς και τον προκάτοχό του, δεν αποτελεί εξαίρεση.

Ο ίδιος ο ήρωάς μας είναι ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων, συνεσταλμένος και αρκετά δεμένος με την οικογένειά του την οποία, αν και την λατρεύει πραγματικά, αισθάνεται ανακούφιση και ανυπομονησία να αποχωριστεί. Μην έχοντας την ευκαιρία έως τότε, από δική του επιλογή πάντα, να ζήσει όλη την τρέλα και ανεμελιά της ηλικίας του, καλοδέχεται τώρα την ευκαιρία ανεξαρτητοποίησης από τους δικούς του και απολαμβάνει τον δικό του χώρο στο σπιτάκι που του παραχωρείται από τις αρχές του νησιού.

            Η πρώτη ασθενής του νέου γιατρού είναι η υπέργηρη μοναχή Θέκλα, η οποία ζει στο μοναστήρι του νησιού και χρειάζεται άμεσα την βοήθειά του. Δίπλα της ακούραστη φρουρός και κατά συνθήκη νοσοκόμα η δόκιμη αδελφή Ιωάννα, η οποία εγκατέλειψε μια πολλά υποσχόμενη καριέρα μπαλαρίνας και μια έκλυτη και χωρίς όρια ζωή για να αφοσιωθεί στον μοναχικό βίο και να ξαναβρεί τον προορισμό και την γαλήνη της.  Υπάρχουν και άλλοι πολλοί, άρτια δομημένοι ήρωες στο μυθιστόρημα με τον ασυνήθιστο και σημαδιακό τίτλο. Η οικογένεια του Φάνη, για παράδειγμα, η ηγουμένη του μοναστηριού, η οικογένεια του παλαίμαχου και αποσυρθέντα προκατόχου του νεαρού γιατρού, αλλά και ο πολυτεχνίτης, ολίγον αλαφροΐσκιωτος, υπερβολικά περίεργος,  συμπαθής και ενίοτε ενοχλητικός, άνθρωπος για όλες τις δουλειές, ο Αντρέας.

            Δε θα σας αποκαλύψω περισσότερα από την υπόθεση αυτού του υπέροχου πρώτου μυθιστορήματος της αγαπητής συγγραφέως Βάσως Παπαδοπούλου, από όσα ήδη ανέφερα και απ’ όσα αναγράφονται στο οπισθόφυλλο. Θα πρέπει να την ανακαλύψετε εσείς οι ίδιοι διαβάζοντάς το. Οφείλω να παραδεχτώ πως, αν και εξεπλάγην με την τελική, απρόσμενη  τροπή της υπόθεσης – ίσως ακόμα και να στενοχωρήθηκα λιγάκι, γιατί αλλιώς τα είχα πλάσει στο δικό μου μυαλό – το τέλος και η εξέλιξη του υπέροχου μυθιστορήματος «Αλμυρά Ευλογημένα Βλέμματα» ήταν ακριβώς αυτή που άρμοζε. Ας μην ξεχνάμε ότι στα βιβλία που διαβάζουμε το ζητούμενο δεν είναι να δώσει ο συγγραφέας το τέλος που θα επιθυμούσαν οι αναγνώστες, αλλά το τέλος που ο ίδιος έχει οραματιστεί για την δική του μυθοπλασία…

            Πολλά συγχαρητήρια λοιπόν, στην αγαπημένη συγγραφέα και να δηλώσω πως ειλικρινά ανυπομονώ να πάρω στα χέρια μου το επόμενο βιβλίο της. Μετά τα επίσης εξαιρετικά και εντελώς διαφορετικά «Θανάσιμα Σταυροδρόμια» της, είμαι απολύτως  πεπεισμένη πως μπορεί να γράψει οτιδήποτε επιλέξει, με την ίδια μαεστρία και ικανότητα να αιχμαλωτίζει την αμέριστη προσοχή των αναγνωστών. Ανεπιφύλακτα, λοιπόν, διαβάστε το και θα με θυμηθείτε!

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Ο Φάνης, ο όμορφος γιατρός, φτάνει στο νησί για την άσκηση του Αγροτικού του. Τα τριάντα χρόνια του τα πέρασε στην οικογενειακή εστία, χωρίς καμιά παρεκτροπή. Είναι ανεξάρτητος, αυτόνομος για πρώτη φορά και επιζητά εντάσεις, έρωτες, περιπέτεια, ώστε να καλύψει τον χαμένο καιρό. Η Ιωάννα, ταλαντούχα χορεύτρια, εγκαταλείπει την πολλά υποσχόμενη καριέρα της, την δίχως αναστολές έντονη ζωή της, για να δοκιμάσει τους αυστηρούς κανονισμούς του μοναχικού βίου. Αναζητά τη γαλήνη, για να επαναπροσδιορίσει την πορεία της. Ο γιατρός καλείται στη Μονή όταν η σχεδόν αιωνόβια αδελφή Θέκλα, χρειάζεται τη βοήθειά του, και σαγηνεύεται… Είναι δυνατόν μια γριά καλόγρια, αφιερωμένη ολόψυχα στην προσευχή και μόνο, να γνωρίζει την ανθρώπινη φύση; Η Ηγουμένη αναγκάζεται να ακολουθήσει εντολές… Ο αλαφροΐσκιωτος του νησιού θυμώνει… Όσο ο χειμώνας δίνει τη θέση του στην άνοιξη, οι άνθρωποι και τα γεγονότα εξελίσσονται. Η σαγήνη του έρωτα έχει θέση στις πεντακάθαρες αυλές του μοναστηριού;»

«ΙΩΔΙΟ», της Αννίτας Λουδάρου – Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

«ΙΩΔΙΟ», της Αννίτας Λουδάρου – Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

Εκδόσεις: Απόπειρα

Σελίδες: 108

Τιμή: 7,20 €

Η πρώτη μου επαφή με την εξαιρετική γραφή της Αννίτας Λουδάρου έγινε μέσα από το πρώτο της βιβλίο, τη συλλογή διηγημάτων «Τράνζιτ». Αυτό που με εντυπωσίασε πραγματικά ήταν η ‘συμπυκνωμένη’ γραφή της, υπό την έννοια ότι σε μια μεμονωμένη πρόταση μπορούσες να ανακαλύψεις αμέτρητα κρυφά νοήματα. Σε πολλά από αυτά τα διηγήματα συνειδητοποίησα ότι θα ήθελα να διαβάσω το ‘πριν’ και το ‘μετά’ της ιστορίας τους, καθώς διαισθανόμουν ότι η συγγραφέας  είχε να πει πολλά περισσότερα. Εν ολίγοις, διέκρινα τη στόφα μιας εξαίρετης συγγραφέως, η οποία είχε πολλές και αξιόλογες ιστορίες να μας εξιστορήσει. Η διαίσθησή μου αυτή επιβεβαιώθηκε όταν πήρα στα χέρια μου τούτο το μικρό διαμαντάκι, τη νουβέλα της με τον πολυσήμαντο και διφορούμενο τίτλο «Ιώδιο».

Η ανάγνωση της νουβέλας αυτής έγινε στην κυριολεξία απνευστί, καθώς δεν μπορούσα να την αφήσω από τα χέρια μου. Η πρώτη ανάγνωσή της ήταν βιαστική και αγχωμένη, καθώς ανυπομονούσα να φτάσω στο τέλος. Η δεύτερη ήταν πιο ενδελεχής και συγκρατημένη, προσπαθώντας να εστιάσω στα κρυμμένα νοήματα και τους πάμπολλους προβληματισμούς που γνώριζα εκ των προτέρων πως η συγγραφέας θα είχε συγκαλύψει μέσα στην ενδιαφέρουσα πλοκή του βιβλίου της. Το θέμα του πάντα επίκαιρο, καθώς εστιάζεται κυρίως στις σχέσεις των ανθρώπων, στις σχέσεις μεταξύ των ζευγαριών, των γονιών με τα παιδιά τους, των φίλων και των συγγενών. Η αφήγηση γίνεται σε πρώτο πρόσωπο, από την ‘ανώνυμη’ ηρωΐδα μας, μητέρα της Στέλλας και σύζυγο του Τζίμη και ξετυλίγεται σιγά σιγά αποκαλύπτοντάς μας σχεδόν όλα τα γεγονότα της ζωής της ηρωΐδας μας και όλων όσων την πλαισιώνουν. Παρά το γεγονός ότι το όνομά της δεν αναφέρεται πουθενά μέσα στο κείμενο, εκείνη κάνει απολύτως αισθητή την παρουσία της αλλά και τον ιδιόμορφο χαρακτήρα της, σαν να βρισκόταν μπροστά μας. Μια ηρωΐδα που άλλοτε συμπονούμε, άλλοτε δικαιολογούμε και άλλοτε απαξιώνουμε.

Η συγγραφέας μέσα από την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα υπόθεση της νουβέλας της θίγει φλέγοντα ζητήματα που απασχολούν όλους μας. Πρώτα και κύρια, την επίδραση που μπορούν να έχουν οι γονείς στα παιδιά, στην ανατροφή τους, στη διάπλαση του χαρακτήρα τους, στην πορεία της ζωής τους, στα θέλω τους και στους περιορισμούς τους. Η Αννίτα Λουδάρου μας φέρνει αντιμέτωπους με δύο ακραίες γονεϊκές συμπεριφορές και τις επιδράσεις που μπορούν αυτές να ασκήσουν επάνω στα παιδιά. Από τη μία πλευρά, έχουμε την απόλυτη αδιαφορία και έλλειψη συμμετοχής στην ανατροφή του παιδιού, όχι γιατί δεν υπάρχει η αγάπη αλλά γιατί οι στόχοι και η ερωτική ζωή της μητέρας αποτελούν την πρώτη προτεραιότητά της, αφού και η ίδια δεν ένιωσε την αγάπη και την αποδοχή από τη δική της μητέρα. Στον αντίποδα αυτής της ‘αφύσικης’ συμπεριφοράς έχουμε την υπερβολική προσήλωση της μητέρας στην ανατροφή του παιδιού, σύμφωνα με τα εσφαλμένα πρότυπα και τους προσωπικούς της στόχους. Αυτό έχει απίστευτα οδυνηρές συνέπειες στον ψυχισμό της κόρης της ηρωΐδας μας, της Στέλλας, σε τέτοιο σημείο ώστε οι δικές της επιθυμίες, τα όνειρα και οι φιλοδοξίες της να παραγκωνίζονται τόσο πολύ που μοιάζουν σα να μην υπήρξαν ποτέ.

Το «Ιώδιο» είναι ένα χρονικό μιας οικογένειας που ξεκινάει με άλλες προσδοκίες, συνεχίζει με διαφορετικές και καταλήγει πολύ μακρύτερα από εκεί που στόχευε. Συχνά τα ‘θέλω’ και τα ‘ονειρεύομαι’ αντικαθιστούνται από τα ‘πρέπει’ , κάτι που συνήθως οδηγεί στα αντίθετα από τα επιθυμητά αποτελέσματα. Η μετάθεση ευθυνών είναι κάτι που συμβαίνει ξανά και ξανά, καθώς η ηρωΐδα μας συνηθίζει να εκλογικεύει τις συχνά παράλογες απόψεις της και να θεωρεί ότι πρέπει όλη η οικογένεια να ακολουθήσει τη δική της εσφαλμένη οπτική, διότι κατά τη δική της άποψη αυτή είναι η σωστή. Η σχέση της με τον άντρα της τον Τζίμη, αν και ξεκίνησε με τις καλύτερες προϋποθέσεις, στην πορεία μεταλλάχθηκε και ξεθώριασε. Η μόνη απαράλλαχτη και αλώβητη από το χρόνο σχέση της, αποδείχτηκε η σχέση της με το σκύλο της οικογένειας, τον Μέλι. Αυτό ήταν και ένα από τα πιο αγαπημένα μου κομμάτια του βιβλίου, καθώς και ο άρτια δομημένος ‘τετράποδος’ χαρακτήρας που λάτρεψα, ειδικά όταν εκείνος έκανε την άτυπη και όψιμη επανάστασή του οδεύοντας προς τη δύση της ζωής του…

Θεωρώ πως η νουβέλα «Ιώδιο» είναι ένα βιβλίο που μέσα στις λίγες σελίδες του περικλείει πολλά νοήματα και αμέτρητες αλήθειες για την ανθρώπινη φύση και συμπεριφορά. Μέσα στους ήρωές του ίσως ανακαλύψετε κάποια στοιχεία της δικής σας προσωπικότητάς, θετικά ή αρνητικά, δεν έχει σημασία. Το σημαντικό είναι ότι θα ταυτιστείτε με κάποια στοιχεία του χαρακτήρα τους, θα αναγνωρίσετε δικές σας νοοτροπίες και λογικές και τελικά θα αναρωτηθείτε εάν εσείς στις αντίστοιχες περιπτώσεις θα μπορούσατε να πράξετε διαφορετικά.

Θα είχατε το σθένος, το πείσμα και την τόλμη να επιλέξετε μια εναλλακτική πορεία, ή θα ακολουθούσατε την ίδια με τους ήρωές μας; Θα είχατε την μετριοφροσύνη και τη διαλλακτικότητα να παραδεχτείτε πως κάπου κάνατε λάθος, ή θα εξακολουθούσατε να εμμένετε στις λανθασμένες επιλογές σας; Θα επιλέγατε να παλέψετε μέχρι τέλους μια φθαρμένη από το χρόνο και τις καταστάσεις σχέση με το σύντροφό σας, ή θα σηκώνατε τα χέρια ψηλά και θα ‘λιποτακτούσατε’; Θα βάζατε τα όνειρα και τις φιλοδοξίες του παιδιού σας σε πρώτη προτεραιότητα, παραμερίζοντας τα δικά σας απωθημένα, ή θα του τα επιβάλλατε οδηγώντας το στην ‘ασφυξία’;

Οφείλω πολλά και θερμά συγχαρητήρια στην Αννίτα Λουδάρου γι’ αυτό το εξαιρετικό πόνημά της. Μου κράτησε εξαιρετική συντροφιά, με προβλημάτισε, με συγκίνησε, με έκανε να περιπλανηθώ στις σελίδες του παρέα με τους ήρωές του και, τελικά άφησε ένα ανεξίτηλο στίγμα από ‘ιώδιο’ στη μνήμη μου, που δε θα ξεθωριάσει ποτέ, με μία αναπάντεχη απόχρωση αισιοδοξίας. Της εύχομαι να είναι καλοτάξιδο το «Ιώδιό» της και να μη μας καθυστερήσει πολύ το επόμενο βιβλίο της! Διαβάστε το Φίλοι μου!

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

"Όλα παραπέμπουν σε κάτι απλό, οικείο, σχεδόν οικογενειακό. Νιώθουν άνετα, κάποιες φορές ευφορικά. Κινούνται μεταξύ μέσης και τρίτης ηλικίας και παραείναι απασχολημένοι με αυτά που κάνουν, θέλουν ή περιμένουν ώστε να προσέξουν πως μέσα στο ίδιο σπίτι ανοιγοκλείνουν πόρτες και εμφανίζονται παιδιά.

Παιδιά που μεγαλώνουν εν μέσω μυστικών. Που πέφτουν σε διαλείμματα σιωπών απλώς και μόνο επειδή έρχονται αντιμέτωπα με λέξεις, εκφράσεις, και μυστικά πολυάσχολων καλά κρυμμένων ενηλίκων. Πολύ σύντομα αρχίζουν να θέτουν ερωτήσεις και εκεί αρχίζουν τα δύσκολα. Σκιές σκάνε στους τοίχους και φουσκώνουν οι σοβάδες. Υγρασίες και σκουριές χαλάνε τις μονώσεις. Χθες και σήμερα κτυπημένα μαζί σ ένα ανεξίτηλο τατού. Ενίοτε παίρνουν κάποιες απαντήσεις. Άλλοτε εισπράττουν αινιγματικά χαμόγελα. Κάποιες φορές οι ερωτήσεις πυροδοτούν φωτιές και πλημμυρίζει το σπίτι από ακατανόητα. Σ ένα ημιφωτισμένο σύμπαν παραμυθιών να προσπαθούν να δώσουν σάρκα και οστά σε ανεκπλήρωτες απολαύσεις και απωθημένες καταστάσεις.

Γλιστρούν τότε. Ανεβοκατεβαίνουν με στριφογυριστές, σιδερένιες σκάλες στα ύψη και στα βάθη τους. Βγαίνουν σε ταράτσες. Οι κόσμοι τους είναι πιο κοντά στον ουρανό παρά στην γη. Συχνάζουν σε έναστρα σαλόνια, με φίλους δορυφόρους πλανήτες. Ξαπλώνουν σε βρώμικες ξεκοιλιασμένες πολυθρόνες που μάζεψαν από τα παλιατζίδικα. Ρεμβάζουν τα δάση των κεραιών. Γυάλινα παιδιά να μετρούν σώβρακα και φανέλες. Σε πλήρη εξορία από την παιδικότητά τους αρχίζουν να γράφουν γυάλινα ποιήματα. Απ αυτά που περήφανα σπάνε τις νεκρικές σιωπές, που γεμίζουν θραύσματα τον αέρα και που πρέπει να προσέξεις πολύ για να μην τα πατήσεις." 

Συνέντευξη με την ΧΡΥΣΗΙΔΑ ΔΗΜΟΥΛΙΔΟΥ - Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

            Η πρώτη μου αναγνωστική επαφή με το έργο της κ. Δημουλίδου έγινε πριν από λίγα χρόνια με το αλησμόνητο «Σταυροδρόμι Των Ψυχών», ένα βιβλίο που θα παραμείνει χαραγμένο στη μνήμη μου όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσα βιβλία κι αν διαβάσω. Η γραφή της με εντυπωσίασε, η θεματολογία της με ξάφνιασε και η έμπνευσή της με καθήλωσε. Δε νομίζω ότι απαιτείται κάτι περισσότερο για να θεωρηθεί ένας συγγραφέας χαρισματικός και άξιος λόγου. Έκτοτε, αποφάσισα να παρακολουθώ τη συγγραφική της πορεία μια και κέρδισε δικαιωματικά την αμέριστη προσοχή μου.

            Προηγήθηκαν και ακολούθησαν πολλά έργα της συγγραφέως με διαφορετική θεματολογία, ύφος, αντικείμενο και στυλ. Δεν μπόρεσα ακόμα να τα διαβάσω όλα, αλλά τα περισσότερα, όχι επειδή δεν το επιθυμούσα αλλά διότι ο χρόνος μου μοιράζεται ανάμεσα σε πολλά και διαφορετικά πράγματα. Κάθε βιβλίο όμως, της Χρυσηίδας Δημουλίδου είναι και ένα μικρό, διαφορετικό σύμπαν από μόνο του. Άλλοτε μας μεταφέρει στο παρελθόν, άλλοτε στο μέλλον, άλλοτε σε καθαρά αστυνομικό μυθιστόρημα και άλλοτε σε μεταφυσικό, ερωτικό, επιστημονικής φαντασίας, ή ακόμα και παιδική λογοτεχνία, και το κάνει χωρίς καμία απολύτως δυσκολία. Πάντοτε προσπαθεί να ψυχαγωγήσει, να προβληματίσει, να ευαισθητοποιήσει και να ‘ταξιδέψει’ τους πάμπολλους και διαφορετικούς αναγνώστες της με όχημα τις πρωτότυπες και ευρηματικές πλοκές των βιβλίων της.

            Με αφορμή το τελευταίο, πρόσφατο μυθιστόρημά της, «Το Μάτι Του Βοριά» η Χρυσηίδα Δημουλίδου ταράζει για μια ακόμα φορά τα ‘συγγραφικά νερά’ χαρίζοντάς μας ένα μυθιστόρημα ανατρεπτικό, σοκαριστικό, σαγηνευτικό και συνταρακτικό, το οποίο θα συζητιέται και θα διαβάζεται για χρόνια. Θέλω να την ευχαριστήσω θερμά που αφιέρωσε  στους «Φίλους Της Λογοτεχνίας» λίγο από τον πολύτιμο χρόνο της για να απαντήσει στο ερωτηματολόγιό μου και να της ευχηθώ ολόψυχα καλή επιτυχία και σε αυτό το έργο της!

1) Αγαπητή κ. Δημουλίδου, μας έχετε ‘δώσει’ τριάντα τρία  πολύ αξιόλογα έργα, διαφορετικά μεταξύ τους σε ύφος, στυλ γραφής και θέμα. Πότε αισθανθήκατε την ανάγκη, ή την παρόρμηση να συγγράψετε και γιατί;

Πριν ξεκινήσω με τις απαντήσεις  θέλω να διευκρινίσω πως από τα 33 έργα μου τα 10 είναι παιδικά παραμύθια. Η ανάγκη μου για συγγραφή εκδηλώθηκε από πολύ νωρίς με μια ευχέρεια στο γράψιμο όμως, καθώς φαίνεται, υπήρχε πάντα και ξεκίνησε σαν  ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, όταν ήμουν γεμάτη γνώσεις και εμπειρίες. Συγγραφέας χωρίς αυτά τα εφόδια δεν θα προχωρήσει πολύ κι αν προχωρήσει θα είναι επαναλαμβανόμενος, προβλέψιμος και κουραστικός.

2) Κάποια από τα μυθιστορήματά σας, όπως ενδεικτικά «Το Σταυροδρόμι Των Ψυχών», «Το Σπίτι Των Σκιών», «Ο Λύκος Της Μοναξιάς», «Οι Τρεις Υποσχέσεις», «Οι Αγγελιαφόροι Του Πεπρωμένου» , το «Μην Πυροβολείτε τη Νύφη»  και «Το Κελάρι Της Ντροπής» είναι εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους με θέματα που ποικίλουν από ερωτικά με μεταφυσικές προεκτάσεις, αστυνομικά, εμπνευσμένα από ιστορικά γεγονότα, ακόμα και επιστημονικής φαντασίας, δραματικά κοινωνικού περιεχομένου,  παιδική λογοτεχνία,  ποίηση, ή χιουμοριστικού περιεχομένου. Από πού αντλείτε την έμπνευση για κάθε νέο σας έργο;

Όπως προανέφερα, είμαι γεμάτη από εμπειρίες γιατί είχα μια γεμάτη και πλούσια από εικόνες και γεγονότα ζωή. Ύστερα γεννήθηκα και με το χάρισμα της  εύκολης μυθοπλασίας. Το ένα ‘κούμπωσε’ πάνω στο άλλο και η συμφωνία με την πένα έκλεισε  ξαφνικά μια μέρα,  πάνω από τον Ατλαντικό ωκεανό ενώ πετούσα για την Νέα Υόρκη. Εκεί, μέσα στο αεροπλάνο γράφτηκαν οι πρώτες σελίδες του πρώτου βιβλίου μου.

3) Τι είδους έρευνα κάνετε πριν και κατά τη συγγραφή των βιβλίων σας, ειδικότερα όσων βασίζονται σε ιστορικά γεγονότα; Επικεντρώνεστε στη συλλογή πληροφοριών και την παρατήρηση, ή σε προσωπικά σας βιώματα και εμπειρίες τα οποία ενσωματώνετε στη μυθοπλασία σας;

Όταν πρόκειται για ιστορικά γεγονότα βαδίζω βάσει των γνώσεων που έχω, ή των πληροφοριών  που αντλώ από το ίντερνετ. Όταν πρόκειται για μια απλή ιστορία τότε προχωρώ βάσει αυτών που μου ‘ψιθυρίζουν’ οι ήρωες στο αυτί, γιατί αυτοί μου τα ‘λένε’ κι εγώ απλώς τα γράφω. Αν τώρα υπάρχουν και προσωπικά βιώματα που θα βοηθήσουν στη  εξέλιξη μιας ιστορίας ακόμη καλύτερα. Φυσικά εννοώ, όχι να γράψω την ζωή μου, αλλά να δώσω ένταση σ’ ένα γεγονός, ή ένα συναίσθημα που βίωσα και βιώνει και ο ήρωάς μου. Π.χ. αν δεν έχεις πονέσει  για  έναν χωρισμό πώς θα τον αποδώσεις στο μάξιμουμ αν δεν γνωρίζεις τί ακριβώς βιώνει το σώμα και η ψυχή σου;

4) Πότε, πού και πώς προτιμάτε να συγγράφετε; Υπάρχει κάποια συγκεκριμένη ώρα, διάθεση, ή τόπος που να σας προδιαθέτει, να σας εμπνέει  να γράψετε, ή είναι κάτι που ‘ρέει’ αβίαστα από μέσα σας συνέχεια; Αισθάνεστε, ίσως, την ανάγκη κάποιες φορές να καταγράφετε άμεσα σκέψεις ή εμπνεύσεις σας ώστε να τις μετουσιώσετε αργότερα σε μυθιστορήματα;

Σε μένα δεν υπάρχει μέρα και ώρα, υπάρχει περίοδος οίστρου. Και έρχεται σαν γρίπη. Με γυροφέρνει λίγο πιο πριν, νοιώθω πως θα αρρωστήσω και μετά με κλείνει στο σπίτι για τα καλά. Είμαι ‘άρρωστη’ εκείνη την περίοδο, όσο κρατήσει. Και  το εννοώ αυτό. Όταν δεν σε απασχολεί τίποτε άλλο, ακόμη  και το να φας, για να βρίσκεσαι μέσα στην ιστορία, ζεις και αναπνέεις με τους ήρωες, μιλάς μαζί τους, κλαις , γελάς συμπάσχεις, τότε  σίγουρα δεν είσαι στα καλά σου. Κάποιες φορές τρομάζω και η ίδια με την κατάσταση μου.

5) Πιστεύετε πως το επιστημονικό υπόβαθρο είναι απαραίτητο στη συγγραφή ενός βιβλίου, ή αρκεί το έμφυτο συγγραφικό ταλέντο; Ποια η γνώμη σας για τις σχολές και τα σεμινάρια ‘δημιουργικής γραφής’ που γίνονται ολοένα και πιο δημοφιλή; Είναι δυνατόν κάποιος να ‘μετεκπαιδευτεί’ σε συγγραφέα, ή θα πρέπει να έχει γεννηθεί με το συγκεκριμένο χάρισμα;

Συγγραφέας γεννιέσαι, δε γίνεσαι. Τί θα πει  επιστημονικό υπόβαθρο; Η συγγραφή δεν διδάσκεται. Ίσως, μόνο το τεχνικό της μέρος, κι αυτό σε αρχάριους στον τομέα γραφής για να παρουσιάζουν καλύτερα τα γραπτά τους κείμενα.  Ένας blogger, ένας δημοσιογράφος, ένας φιλόλογος π.χ. ξέρουν να γράφουν  πολύ καλά όμως, αυτό δε σημαίνει πως μπορούν να γράψουν ένα βιβλίο πλάθοντας μια ιστορία. Οι σχολές αυτές είναι απάτη. Το ταλέντο δεν φτιάχνεται αν δεν υπάρχει,  οι εμπειρίες δεν αποκτούνται  με κάποια μαθήματα σε σχολές. Εγώ δεν πήγα σε καμιά σχολή, ξεκίνησα βασιζόμενη στο ένστικτό μου και με τα χρόνια βελτιώθηκα. Όλοι αυτοί οι μεγάλοι κλασσικοί, ή σύγχρονοι  συγγραφείς πήγαν σε σχολές; Η συγγραφή είναι κατάθεση ψυχής, εμπειριών και γνώσεων. Κι αυτά δεν αποκτούνται, όσα και να πληρώσεις.

6) Κατά τη γνώμη σας, οι συγγραφείς θα έπρεπε να προβληματίζουν τους αναγνώστες ‘κεντρίζοντας’ τη σκέψη τους, δηλαδή θα έπρεπε τα βιβλία να αποτελούν «τροφή για σκέψη», ή ο σκοπός των έργων τους θα έπρεπε να είναι καθαρά και μόνο ψυχαγωγικός;

Βιβλίο που δεν περνά μηνύματα, ή ηθικά διδάγματα, που δεν βοηθά να καλυτερεύσεις σαν προσωπικότητα και σαν άνθρωπος, που δεν βάζει σε λειτουργία τον εσωτερισμό σου  και δεν σε προβληματίζει, δεν είναι βιβλίο. Παράλληλα όμως, πρέπει και να σε ψυχαγωγεί με την έννοια να περνάς ευχάριστα τον χρόνο σου.

7) Μέσα από τα βιβλία σας, υπάρχουν κάποια μηνύματα που επιδιώκετε να ‘περάσετε’ στους αναγνώστες σας και σε ποιό είδος αναγνωστικού κοινού, συνήθως, απευθύνεστε μέσα από το έργο σας;

Δεν υπάρχει βιβλίο μου που δεν περνά μηνύματα και αυτός είναι ο σκοπός μου. Γράφοντας μια ιστορία να αφήσω και ένα δίδαγμα. Απευθύνομαι σε όλους ανεξάρτητα φύλου, ηλικίας και σεξουαλικής προτίμησης. Απευθύνομαι στον άνθρωπο.  Και αυτός ο άνθρωπος θέλω να είναι θετικός, χρήσιμος, καλός, τίμιος, ειλικρινής  και πάνω από όλα να ξέρει να αγαπάει και να δίνει.

8) Θεωρείτε ότι ο συγγραφέας θα έπρεπε να ασχολείται με διαφορετικά είδη λογοτεχνίας και να πειραματίζεται ρισκάροντας το υπάρχον αναγνωστικό του κοινό αλλά στοχεύοντας και σε νέο, ή θα πρέπει να εμμένει στο είδος που τον έχει καθιερώσει;

Δεν είναι απαραίτητο να δοκιμάζεται σε διαφορετικά είδη   αν είναι καλός στον τομέα του. Η Αγκάθα  Κρίστι που ήταν κορυφή στο αστυνομικό, ο Κίνγκ  στο μεταφυσικό θρίλερ,  γιατί να γράψουν ρομαντικά, ερωτικά μυθιστορήματα; Εξάλλου, δεν είναι και εύκολο να είσαι πολυδιάστατος και παράλληλα  εξίσου καλός παντού. Αν φυσικά μπορείς να το κάνεις, τότε κανένα πρόβλημα, το κοινό σου θα σε ακολουθήσει  και θα κερδίζεις και  διαφορετικούς μεταξύ τους αναγνώστες.

9) Η συγγραφέας Χρυσηίδα Δημουλίδου είναι και αναγνώστρια; Ποια είναι τα αγαπημένα σας βιβλία και συγγραφείς; Θεωρείτε ότι έχετε δεχθεί επιρροές από κάποιους ομότεχνούς σας, έλληνες ή ξένους στο δικό σας τρόπο γραφής, ή θεματολογίας;

Έχω διαβάσει τόσα πολλά και αγαπημένα βιβλία στην ζωή μου κι έχω τόση μεγάλη βιβλιοθήκη που, πλέον, δεν χωρούν  άλλα. Τώρα διαβάζω πολύ επιλεκτικά. Δεν έχω δεχτεί καμία επιρροή από κανέναν,  έχω τον δικό μου τρόπο γραφής.  Θαυμάζω πολύ  τους δύσκολους θεματολογικά συγγραφείς, ή εκείνους που γράφουν τα πιο απρόσμενα αστυνομικά, ή θρίλερ, ή πολιτικά βιβλία, ή απίστευτες κωμωδίες, ή εκείνους που χειρίζονται την γλώσσα με μοναδική μαεστρία και έχουν πλούσιο λεξιλόγιο.  Δεν μπορώ να τους φτάσω. Είμαι πολύ λίγη.

10) Από την ελληνική και παγκόσμια λογοτεχνία υπάρχει κάποιο βιβλίο το οποίο έχετε λατρέψει και το οποίο «ζηλεύετε» και θα θέλατε να έχετε συγγράψει εσείς;

Θα ήθελα να είχα γράψει «Το Δεύτερο Φύλο» της Σιμόν Ντε Μποβουάρ,  ή το «Όσα Παίρνει Ο Άνεμος» της Μάργκαρετ Μίτσελ, ή τα «Ανεμοδαρμένα Ύψη» της Έμιλυ Μπροντέ. Υπάρχουν τόσα, μα τόσα πολλά και υπέροχα κλασικά αναγνώσματα, από πού να αρχίσεις και πού να τελειώσεις. Υπάρχουν, πραγματικά, πάμπολλα θαυμάσια βιβλία,  πνευματικοί θησαυροί που θα διαβάζονται για πάντα.

11) Είχατε κάποιους ‘ενδοιασμούς’ όταν αποφασίσατε να δώσετε το πρώτο σας βιβλίο προς έκδοση; Αγωνιούσατε ως προς την αποδοχή που θα τύχαινε αυτό από το αναγνωστικό κοινό;

Μπα… το πήρα πολύ χαλαρά. Έδωσα το βιβλίο και το ξέχασα, όπως πίστεψα ότι με ξέχασαν κι εκείνοι.  Εξεπλάγην όταν μετά από 8 μήνες με ειδοποίησαν  να πάω για τα συμβόλαια. Επίσης, δεν αγωνιούσα για την αποδοχή του κοινού  γιατί περίμενα πως θα περάσω απαρατήρητη. Ούτε μία στο εκατομμύριο δεν φαντάστηκα τον δρόμο που με περίμενε. Αδιαφόρησα παντελώς, μου αρκούσε που υπήρχε στα βιβλιοπωλεία. Τώρα όμως, με ενδιαφέρει πάρα πολύ η αποδοχή και η γνώμη του κόσμου και αγωνιώ.

12) Ποια είναι η συμβουλή σας προς τους νέους επίδοξους συγγραφείς που φιλοδοξούν να δουν ένα βιβλίο τους στις προθήκες των βιβλιοπωλείων;

Να μην έχουν φιλοδοξίες αλλά πείσμα και αγάπη σ’ αυτό που κάνουν. Να  καθίσουν να   γράψουν με την ψυχή τους και χωρίς να αγωνιούν. Γιατί, αν έρθει η επιτυχία μετά θα αγωνιούν συνεχώς. Το θέμα δεν είναι να φτάσεις στην κορυφή, αλλά να παραμείνεις εκεί. Και ξέρετε πόσο δυνατά ‘φυσάει’ εκεί πάνω; Χώρια την μοναξιά…

13) Υπάρχει κάποιο είδος λογοτεχνίας το οποίο προτιμάτε να διαβάζετε ή να συγγράφετε περισσότερο από τα άλλα και γιατί;

 Μου αρέσει να διαβάζω βιβλία που μου βγάζουν πολύ δυνατά συναισθήματα ή κρύβουν μεγάλα μυστικά, βιογραφίες, ιστορικά. Προσωπικά, μου αρέσει να γράφω αστυνομικά  όμως,  είναι πολύ δύσκολο είδος, ή βιβλία που θίγουν ταμπού για τα οποία δε μιλά κανείς. Το ερωτικό μυθιστόρημα έρχεται τελευταίο, όσο κι αν σας φαίνεται παράξενο. Όσο μεγαλώνω, τόσο πιο ωμή θέλω την πένα μου. Ειδικά στο «Μάτι Του Βοριά» νομίζω ότι ξεπέρασα κάθε προσδοκία μου. Ή μήπως όχι;

14) Κλείνοντας και, αφού σας ευχαριστήσω πολύ για την τιμή που μου κάνατε  παραχωρώντας μου αυτή τη συνέντευξη, θα ήθελα σας ευχηθώ ολόψυχα καλή επιτυχία στο νέο βιβλίο σας, το «Μάτι Του Βοριά», αλλά και στις επανεκδόσεις των παλαιότερων βιβλίων σας.

Ευχαριστώ πολύ και εύχομαι στις σελίδες σας να είναι πάντα τόσο αξιόλογες, τις θεωρώ από τις αξιολογότερες στον χώρο αυτό γιατί σέβονται τον συγγραφέα και το έργο του.

Βιογραφία Χρυσηΐδας Δημουλίδου:

Η Χρυσηίδα Δημουλίδου γεννήθηκε και μεγάλωσε στις Σέρρες. Μόλις αποφοίτησε, ήρθε στην Αθήνα και γράφτηκε στη Σχολή Αεροσυνοδών, την Α.S.T. Αμέσως μετά προσελήφθη στην Ολυμπιακή Αεροπορία ως ιπτάμενη συνοδός. Παράλληλα με τη δουλειά της, συνεργάστηκε για κάποιο διάστημα ως δημοσιογράφος με το περιοδικό Discomoda In, κάνοντας ρεπορτάζ σε όλο τον κόσμο.

Το 1997 εξέδωσε το πρώτο της βιβλίο από τις Εκδόσεις Λιβάνη, στις οποίες μέχρι το 2008 εξέδωσε 18 έργα. Από το 2009 μέχρι σήμερα συνεργάζεται με τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ, όπου έχει εκδώσει συνολικά 14 έργα. Από το 2013 ξεκίνησε συνεργασία με τις Εκδόσεις Διάπλαση για την έκδοση παραμυθιών. Όλα της τα βιβλία έχουν γίνει μπεστ σέλερ. Ακούραστη, αστείρευτη και αγιάτρευτα ερωτευμένη με την πένα, όπως δηλώνει η ίδια, ζει πλέον για να γράφει.

Για το βιβλίο της ΜΗΝ ΠΥΡΟΒΟΛΕΙΤΕ ΤΗ ΝΥΦΗ πήρε το Πρώτο Βραβείο Αναγνωστικού Κοινού στην Κύπρο, ενώ παράλληλα ήταν υποψήφια για το ίδιο βραβείο και στην Ελλάδα. Για τρεις συνεχόμενες χρονιές ήταν υποψήφια για το βραβείο «Γυναίκα της Χρονιάς» του περιοδικού Life & Style. Το 2004 βραβεύτηκε από το ΠΟΛΚΕΟΑ, το Πολιτιστικό Κέντρο Εργαζομένων της Ολυμπιακής Αεροπορίας. Το 2011 βραβεύτηκε από τη γενέτειρά της, τις Σέρρες, για την προσφορά της στα γράμματα. Πρόσφατα, τον Ιανουάριο του 2014, βραβεύτηκε από το λογοτεχνικό τμήμα της πρώην Ολυμπιακής Αεροπορίας. Το βιβλίο της ΤΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ μεταφράστηκε στα αγγλικά και το ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ στα βραζιλιάνικα και τσέχικα, ενώ ΤΟ ΚΕΛΑΡΙ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ θα κυκλοφορήσει σύντομα στα τουρκικά.

Έχει παρακολουθήσει μαθήματα σεναρίου και σεμινάρια φιλοσοφίας, γράφει σενάρια και στίχους και φέτος έγραψε τα δύο πρώτα της θεατρικά έργα: Για ένα μπουκάλι φθηνό κρασί και Ποτέ δεν είναι αργά για την αγάπη. Άνθρωπος προσιτός και ιδιαίτερα κοινωνικός, έχει ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο και της αρέσει πολύ το διάβασμα και η έρευνα. Είναι φανατική φιλόζωη και οικολόγος και θεωρεί ότι τα παιδιά είναι η μοναδική ελπίδα για ένα ειρηνικό αύριο, αρκεί να γαλουχηθούν σωστά.

Μότο της: σπίτι χωρίς βιβλία, δωμάτιο δίχως παράθυρα.

Στόχος της: να γράφει βιβλία που θα αγαπηθούν.

Όνειρό της: να υπάρξει αγάπη και δικαιωμένοι άνθρωποι.

Ευχή της: να υπάρχουν ευτυχισμένα και χαρούμενα παιδιά.

Ουτοπία της: να μπορούσε να γυρίσει πίσω τον χρόνο και να πετάξει ξανά με στολή, με τα φτερά της Ολυμπιακής, δίπλα στους παλιούς συναδέλφους της…

Περισσότερες πληροφορίες για τη συγγραφέα και την βιβλιογραφία της στο επίσημο προφίλ της στο site των εκδόσεων Ψυχογιός στον ακόλουθο σύνδεσμο:
http://www.psichogios.gr/site/Authors/show/537/xryshida-dhmoylidoy