Συνέντευξη με την ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΜΠΟΥΛΙΑΡΗ - Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

Αγγελική Μπούλιαρη - Αργυράκη

            Την αγαπητή κ. Μπούλιαρη είχα την χαρά και την τιμή να γνωρίσω από κοντά πριν από 3 χρόνια, αν δεν με απατά η μνήμη μου, στο Λουτράκι όταν συμμετείχαμε από κοινού στην παρουσίαση ενός βιβλίου. Εντυπωσιάστηκα από την ποιότητα, την γλυκύτητα και την ευγένειά της και ειλικρινά χαίρομαι που βρήκε τον χρόνο, μεταξύ των υπολοίπων υποχρεώσεών της να μου παραχωρήσει αυτή την πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη. Πριν από λίγες μέρες κυκλοφόρησε το πέμπτο της βιβλίο, μυθιστόρημα αυτή τη φορά, από τις εκδόσεις  Ωκεανός, με τίτλο «Δραπέτες Του Ονείρου» και ένα από τα ωραιότερα εξώφυλλα που έχω ποτέ δει τον τελευταίο καιρό! Την ευχαριστώ, λοιπόν, θερμά για τον χρόνο που διέθεσε, της εύχομαι ολόψυχα να είναι καλοτάξιδο το νέο της βιβλίο και σας προσκαλώ να την διαβάσετε ώστε να γνωρίσετε κι εσείς λίγο καλύτερα την εξαίρετη συγγραφέα!

1) Αγαπητή κ. Μπούλιαρη, μας έχετε ήδη χαρίσει πέντε εξαιρετικά βιβλία πεζογραφίας και ποίησης, ενώ πρόσφατα κυκλοφόρησε το νέο μυθιστόρημά σας με τίτλο «Δραπέτες Του Ονείρου».  Ποιό ήταν το έναυσμα για την ενασχόλησή σας με τον κόσμο της λογοτεχνίας και το αντικείμενο της συγγραφής;

Κατ’ αρχήν, σας ευχαριστώ κι εγώ για τα καλά σας λόγια και για τη συνέντευξη αυτή.

Αγάπησα τα βιβλία και το διάβασμα από νωρίς. Τα βιβλία αποτελούσαν παρηγοριά και καταφυγή σ’ έναν κόσμο που συνήθως φαντάζει δύσκολος στα παιδικά μάτια. Σύντομα ένιωσα την ανάγκη να εκφραστώ μέσω της γραφής, και να δημιουργήσω τις δικές μου ιστορίες κινώντας έτσι τους χαρακτήρες ώστε να επέρχεται δικαίωση και ισορροπία.

2) Από πού αντλείτε την έμπνευση για κάθε έργο σας και κάθε χαρακτήρα και πόσο δύσκολο είναι να  συγκεντρώσετε τις απαραίτητες πληροφορίες, όταν αυτές απαιτούνται, ώστε να συνδυάσετε τυχόν ιστορικά γεγονότα, τόπους και μυθοπλασία στα βιβλία σας;

Η ίδια η ζωή είναι ανεξάντλητη πηγή ερεθισμάτων και έμπνευσης. Οι άνθρωποι γύρω μας προσφέρουν τα καλούπια για τη δημιουργία των χαρακτήρων μου. Μέχρι στιγμής, δεν έχω δυσκολευτεί να συγκεντρώσω τις απαιτούμενες ιστορικές πληροφορίες για τα βιβλία μου, ίσως επειδή δεν έχω καταπιαστεί με αμιγώς ιστορικό μυθιστόρημα. Παρόλα αυτά, έχει χρειαστεί να κάνω μια σχετική έρευνα για να συγκεντρώσω άλλου είδους πληροφορίες, όπως νομικές, ιατρικές ή κοινωνιολογικές. Ευτυχώς σήμερα βρίσκει κανείς τα πάντα.

3) Συνήθως, οι περισσότεροι συγγραφείς έχουν σπουδάσει κάποιο αντικείμενο, είτε ασκούν ως επάγγελμα κάτι εντελώς διαφορετικό από την συγγραφική τους ιδιότητα. Θα θέλατε να μας μιλήσετε σχετικά με αυτό και να μας πείτε πόσο αρμονικός είναι ο συνδυασμός όλων αυτών και κατά πόσο αλληλοεπηρεάζονται οι επιμέρους ιδιότητές σας;

Οι σπουδές μου και η διά βίου μάθηση την οποία ακολουθώ πιστά ήταν και είναι σε απόλυτη αρμονία με την συγγραφή. Το ίδιο θα έλεγα και για τη θητεία μου στη Μέση Εκπαίδευση ως εκπαιδευτικού. Μια κάποια "δυσαρμονία" θα εντόπιζα στην αρχή της πορείας μου ως εργαζομένης, όταν υπήρξα ιδιωτική υπάλληλος σε εταιρεία. Αλλά και από εκεί αποκόμισα πολλές χρήσιμες για τη συγγραφή εμπειρίες και γνώση, καθώς βρισκόμουν μέσα σ’ ένα συχνά ανταγωνιστικό πεδίο και δεν ήμουν ασφαλής και προστατευμένη εντός μιας σχολικής αίθουσας.

4) Έχετε συμπεριλάβει ποτέ στα βιβλία σας κάποια προσωπικά σας βιώματα; Πόσο εύκολο, ή επώδυνο ήταν αυτό και πόσο εφικτή ήταν η αντικειμενική προσέγγισή τους συγγραφικά;

Φυσικά και έχω συμπεριλάβει, και να σημειώσω εδώ ότι δεν είναι απαραίτητο να πρόκειται πάντα για αρνητικά βιώματα. Βεβαίως, η δυσκολία και η οδύνη έγκεινται αποκλειστικά στο πόσο επώδυνο υπήρξε το βίωμα αυτό. Ωστόσο, ακόμη κι αν δεν πρόκειται για προσωπικό βίωμα, η απόδοση ενός τραυματικού γεγονότος είναι πάντα επώδυνη. Και δεν ξέρω αν υπάρχει αντικειμενική προσέγγιση, αφού ο συγγραφέας φωτίζει τα πρόσωπα και τις καταστάσεις με τον δικό του τρόπο.

5) Στα βιβλία σας έχετε καταπιαστεί με πολλά και διαφορετικά θέματα, ενώ κυρίαρχο ρόλο παίζει η ανθρώπινη φύση και οι κοινωνικές σχέσεις. Θεωρείτε, ίσως, ότι η ίδια η ζωή αποτελεί μια σημαντική και ανεξάντλητη "πηγή ιδεών" για έναν συγγραφέα;

Έχετε απόλυτο δίκιο λέγοντας ότι στα βιβλία μου κυριαρχούν οι ανθρώπινες σχέσεις. Αλλά δεν είναι μόνο η ανθρώπινη φύση που με απασχολεί αλλά και η Φύση γύρω μας. Αυτό συμβαίνει όχι μόνο επειδή η ζωή είναι ανεξάντλητη πηγή ιδεών, αλλά και επειδή αγαπώ τον Άνθρωπο και τη Φύση, και πιστεύω ότι η ισορροπία και η ευτυχία μας επιτυγχάνεται όταν ζούμε αρμονικά με τους συνανθρώπους μας και το περιβάλλον μας.

6) Πιστεύετε πως το επιστημονικό υπόβαθρο είναι απαραίτητο για τη συγγραφή ενός βιβλίου, ή αρκεί το έμφυτο συγγραφικό ταλέντο, η φαντασία και οι εμπειρίες του συγγραφέα;

Γίνεται πολύς λόγος για το ρόλο της επιστημονικής κατάρτισης και του ταλέντου στη διαδικασία της συγγραφής. Πιστεύω πάνω απ’ όλα στην ψυχή του συγγραφέα, στο ταλέντο του, αλλά και στην εργατικότητά του.

7) Υπάρχει κάποιο μοτίβο ως προς το πότε σας "επισκέπτεται" η συγγραφική σας  έμπνευση; Υπάρχει κάποια συγκεκριμένη ώρα, διάθεση, ή τόπος ίσως, που να σας προδιαθέτει να γράψετε, ή είναι κάτι που "ρέει" αβίαστα από μέσα σας συνέχεια;

Η έμπνευση είναι μια μοναχική υπόθεση συναισθημάτων και συλλογισμών, και, θα ’λεγα, πρωινή, όταν το μυαλό είναι καθαρό.

8) Όταν ολοκληρώνετε ένα νέο βιβλίο σας αρκείστε στη δική σας μόνο γνώμη και αξιολόγηση, πριν προχωρήσετε στην έκδοσή του, ή αναζητάτε πρώτα την άποψη κάποιου οικείου σας προσώπου του οποίου την κρίση εμπιστεύεστε;

Ναι, υπάρχουν ένα-δυο πρόσωπα που διαβάζουν τα χειρόγραφα για όσες φορές ξαναγράψω το βιβλίο.

9) Από τα πέντε έργα σας  υπάρχει κάποιο το οποίο ξεχωρίζετε, στο οποίο ίσως έχετε μεγαλύτερη αδυναμία και γιατί; Θα θέλατε να μας πείτε λίγα λόγια για το κάθε βιβλίο σας και, γιατί όχι, την ιστορία "πίσω από την ιστορία" του καθενός;

Εδώ ισχύουν τα λεγόμενα για τα δάχτυλα του χεριού, ότι όποιο κι αν κόψεις, πονάει το ίδιο, ή για τα παιδιά, ότι όλα τα αγαπάς το ίδιο… Όλα τα βιβλία μου τα αγαπώ αν και δεν μπορώ να τα αναφέρω όλα για να μην κουράσω. Ωστόσο, ας πούμε ότι το πρώτο μου βιβλίο «Πόσο λαμπερός ο ήλιος, πόσο κίτρινα τα τρόλεϊ» είναι ξεχωριστό για τη συγκίνηση και την αναστάτωση που ένιωσα όταν το αντίκρισα πρώτη φορά στη βιτρίνα του βιβλιοπωλείου. Η νουβέλα «Εγώ αγαπώ, αυτή καπνίζει», πιστεύω ότι αποδίδει με συγκινητικό τρόπο τον συναισθηματικό κόσμο μιας μεσήλικης γυναίκας που κάνει τον απολογισμό της. Τέλος, οι «Δραπέτες του ονείρου», που μόλις κυκλοφόρησαν, είναι σαν το νεογέννητο που κρατάς με λαχτάρα στην αγκαλιά σου και το κοιτάς σαν ένα θαύμα!

10) Η συγγραφέας  Αγγελική Μπούλιαρη βρίσκει το χρόνο να διαβάζει και για δική της ευχαρίστηση και όχι μόνο για έρευνα πάνω σε κάποιο μελλοντικό βιβλίο της; Εφόσον συμβαίνει αυτό, ποιό είδος λογοτεχνίας προτιμάτε περισσότερο ως αναγνώστρια και γιατί;

Βεβαίως, πάντα διαβάζω ελληνική και ξένη λογοτεχνία. Μου αρέσει το μυθιστόρημα, σχεδόν όλα τα είδη – σύγχρονο, κοινωνικό, αστυνομικό, ψυχολογικό, ιστορικό – το διήγημα, η νουβέλα και φυσικά η ποίηση. Διαβάζω, επίσης, ιστορία, ψυχολογία, φιλοσοφία και βιογραφίες. Οτιδήποτε είναι ενδιαφέρον αλλά και καλογραμμένο.

11) Ποιά είναι τα αγαπημένα σας βιβλία και συγγραφείς; Θεωρείτε ότι έχετε δεχθεί επιρροές από κάποιους ομότεχνούς σας, έλληνες ή ξένους, σύγχρονους ή κλασσικούς, στο δικό σας τρόπο γραφής, ύφους ή θεματολογίας;

Σίγουρα έχω δεχτεί επιρροές. Άλλωστε, «ουδέν καινόν υπό τον ήλιον». Ωστόσο, η ίδια δεν είμαι σε θέση να διακρίνω αυτές τις επιρροές στα γραπτά μου. Αγαπημένοι μου είναι πολλοί έλληνες και ξένοι συγγραφείς, παλιοί και σύγχρονοι, και συχνά καταφεύγω στην ποίηση και στους κλασικούς συγγραφείς. Ας αναφέρω μόνο τον Αλμπέρ Καμύ και τον Έρνεστ Χεμινγουαίη που σημάδεψαν την εφηβεία μου.

12) Από την ελληνική και παγκόσμια λογοτεχνία υπάρχει κάποιο βιβλίο το οποίο έχετε λατρέψει,  το οποίο "ζηλεύετε" ως λογοτεχνικό έργο και που  θα θέλατε, ή ονειρεύεστε να έχετε συγγράψει εσείς;

Ναι. Έχω ζηλέψει το μυθιστόρημα «Και το λίγο φως στη νύχτα φτάνει», του Καναδού Ματ Κοέν, και τη συλλογή διηγημάτων της επίσης Καναδής Άλις Μονρό «Μ΄αγαπάει, δεν μ’ αγαπάει», για την ατμόσφαιρα που δημιουργούν και τον δεξιοτεχνικό τρόπο που αναδεικνύονται σταδιακά οι χαρακτήρες και ο ψυχικός τους κόσμος, καθώς και η εξέλιξη των γεγονότων.

13) Πιστεύετε πως ο συγγραφέας πρέπει να ταξιδεύει ώστε να έχει κάποια βιώματα από τις χώρες και τις τοποθεσίες τις οποίες, τυχόν, περιγράφει στα βιβλία του και πόσο εφικτό είναι αυτό στην πράξη κατά τη γνώμη σας; Είναι απαραίτητο κάτι τέτοιο, απλά και μόνο, για την "διεύρυνση των οριζόντων" του;

Δεν είναι απαραίτητο. Θέλω να πω ίσως κάποιος να μην αγαπάει τα ταξίδια. Προσωπικά λατρεύω τα ταξίδια, μου αρέσει να γνωρίζω ανθρώπους, τόπους και πολιτισμούς. Λατρεύω και τη φύση, οπότε και μια μικρή απόδραση σ’ ένα από τα χιλιάδες υπέροχα τοπία της πατρίδας μας με αναζωογονεί. Οποιοδήποτε ταξίδι, μεγάλο ή μικρό, ξυπνάει το μυαλό μου και θέτει σε λειτουργία ένα πεδίο του που αγνοούσα ότι υπάρχει μέχρι εκείνη τη στιγμή.

14) Θεωρείτε ότι ο συγγραφέας θα πρέπει να ασχολείται με διαφορετικά είδη λογοτεχνίας και να "πειραματίζεται" θεματολογικά, ρισκάροντας το υπάρχον αναγνωστικό του κοινό, ή θα όφειλε να εμμένει στο είδος που τον έχει καθιερώσει;

Πιστεύω ότι ο συγγραφέας είναι καλύτερα να διατηρεί την αυτονομία του ως προς το τι θέλει να γράψει και να μην επηρεάζεται από αριθμούς, στατιστικές και ρίσκα. Αν θέλει να πειραματιστεί με ένα νέο είδος ή με έναν άλλον τρόπο γραφής, ας το κάνει. Ο συγγραφέας έχει το δικό του μυστικό κόσμο στον οποίο είναι κυρίαρχος. Ας αφήσουμε την αγορά και τους κανόνες της έξω απ’ αυτόν.

15) Πιστεύετε πως οι συγγραφείς οφείλουν να προβληματίζουν τους αναγνώστες "κεντρίζοντας" τη σκέψη τους, ή ο σκοπός των βιβλίων τους θα έπρεπε να είναι καθαρά και μόνο ψυχαγωγικός; Εσείς, ποιά μηνύματα επιδιώκετε να "περάσετε" στους αναγνώστες σας και σε ποιό είδος αναγνωστικού κοινού, συνήθως, απευθύνεστε μέσα από το συγγραφικό έργο σας;

Κάθε βιβλίο έχει το κοινό του και κάθε συγγραφέας τους αναγνώστες του. Άλλα βιβλία διασκεδάζουν, άλλα πληροφορούν, κάποια προβληματίζουν. Όλα συνεισφέρουν στην σκέψη και ωριμότητα του αναγνώστη. Συνειδητά δεν επιδιώκω να περάσω μηνύματα ή πολύ περισσότερο διδάγματα, έχω όμως τις "εμμονές" μου, τις οποίες ο κάθε αναγνώστης ανακαλύπτει και ερμηνεύει με το δικό του τρόπο. Ιστορίες αφηγούμαι και απευθύνομαι σε ένα ευρύ, από άποψη ηλικίας, κοινό που δεν είναι αποκλειστικά γυναικείο. Με χαρά μου έχω διαπιστώσει ότι με διαβάζουν και νέοι και γηραιότεροι, και άντρες και γυναίκες.

16) Θεωρείτε πως η σύγχρονη πραγματικότητα μπορεί να αποτελέσει  πηγή έμπνευσης για ένα συγγραφέα και, ειδικότερα, οι τόσο δύσκολες καταστάσεις που βιώνουμε τελευταία στην πατρίδα μας; Ή μήπως το ζητούμενο από τους αναγνώστες είναι ακριβώς η "φυγή" από αυτήν την ζοφερή πραγματικότητα;

Ναι, γιατί όχι; Άλλωστε, λένε ότι η Τέχνη ανθίζει μέσα στις δυσκολίες. Είμαι υπέρ του ρεαλισμού και νομίζω ότι καλή είναι η "φυγή" για τον αναγνώστη, αλλά αυτή μπορεί να επιτευχθεί και μέσα από μια ρεαλιστική ιστορία και όχι μέσα από μια εντελώς εξωπραγματική κατάσταση.

17) Είχατε κάποιους "ενδοιασμούς" όταν αποφασίσατε να δώσετε το πρώτο σας βιβλίο προς έκδοση; Αγωνιούσατε ως προς την αποδοχή που θα τύχαινε από το αναγνωστικό κοινό; Η θεματολογία των περισσοτέρων βιβλίων σας, πιστεύετε πως παίζει τον δικό της ρόλο στην αποδοχή αυτή;

Σαφώς αγωνιούσα αρχικά να τύχω της αποδοχής κάποιου εκδότη και στη συνέχεια του αναγνωστικού κοινού. Αν κρίνω από τις αρνητικές απαντητικές επιστολές κάποιων εκδοτών στο ξεκίνημά μου, μάλλον η θεματολογία μου δεν ήταν της αρεσκείας τους. Ωστόσο επέμεινα και τελικά βρέθηκαν οι εκδότες και το αντίστοιχο κοινό που αγκάλιασαν τα γραπτά μου. Κάποιοι "ενδοιασμοί" ή καλύτερα ας πω "μια παύση", ήρθε λίγο μετά την κυκλοφορία των δύο πρώτων μου βιβλίων, όταν έπρεπε να εξοικειωθώ με την έκθεση και να μάθω να αντιμετωπίζω τα θετικά και ενδεχομένως αρνητικά αποτελέσματά της. Αλλά, ευτυχώς, όπως διαπιστώσατε, ξεπέρασα τον σκόπελο, και συνέχισα να γράφω, γιατί πέρα από οτιδήποτε άλλο, αυτό ήθελα να κάνω.

18) Εσείς, με  την έως τώρα πείρα σας στον χώρο της συγγραφής, τί θα συμβουλεύατε όλους τους νέους επίδοξους συγγραφείς, που ονειρεύονται να δουν κάποτε ένα βιβλίο τους στις προθήκες των βιβλιοπωλείων και, ιδιαίτερα, εν μέσω αυτής της δύσκολης οικονομικής συγκυρίας;

Αν και συχνά η οικογένειά μου και οι φίλοι μού προσάπτουν "δασκαλίστικη" συμπεριφορά, λόγω της ιδιότητάς μου της εκπαιδευτικού, ωστόσο δεν νομίζω ότι έχω πολλές συμβουλές να δώσω. Αν πραγματικά "καίγονται" να εκφραστούν, τότε ας προχωρήσουν με επιμονή και εργατικότητα. Ίσως ο πιο κατάλληλος να τους μιλήσει να είναι ο Τσαρλς Μπουκόφσκι με το γνωστό του κείμενο περί συγγραφής.

19) Κλείνοντας και, αφού σας ευχαριστήσω θερμά για την τιμή της παραχώρησης  αυτής της συνέντευξης, θα ήθελα να σας ευχηθώ ολόψυχα καλή επιτυχία σε όλα σας τα βιβλία αλλά, ειδικότερα, στο νέο  μυθιστόρημά σας «Δραπέτες Του Ονείρου», και να σας ρωτήσω για τα άμεσα συγγραφικά σας σχέδια. Τί να περιμένουμε από εσάς στο μέλλον;

Μα τι άλλο; Ένα νέο μυθιστόρημα.

Σας ευχαριστώ κι εγώ θερμά για τις ευχές σας και τη συνέντευξη αυτή, και σας εύχομαι καλή συνέχεια στο αξιόλογο έργο σας για την προβολή της ελληνικής λογοτεχνίας.

Βιογραφία Αγγελικής Μπούλιαρη:

Η Αγγελική Μπούλιαρη είναι πτυχιούχος Ελληνικής και Αγγλικής Φιλολογίας του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και διπλωματούχος Λογοτεχνικής Μετάφρασης του Βρετανικού Συμβουλίου. Σπούδασε, επίσης, Μετάφραση Παιδικής Λογοτεχνίας, Δημιουργική Γραφή, Ψυχολογία και την Ιταλική Γλώσσα. Εργάστηκε ως ιδ. υπάλληλος και ως καθηγήτρια στη Μέση Εκπαίδευση, ενώ από το 2001 ασχολείται αποκλειστικά με το βιβλίο. Αγαπά τα βιβλία και τη μάθηση, τη μουσική, τα ταξίδια και τη φωτογραφία. Είναι παντρεμένη και έχει αποκτήσει τρεις κόρες και δύο εγγόνια. Συγγραφικό Έργο: «Πόσο λαμπερός ο ήλιος, πόσο κίτρινα τα τρόλεϊ», μυθιστόρημα, Πλατύπους, 2005. Βραβείο Σύγχρονου Ελληνικού Μυθιστορήματος του Καφενείου των Ιδεών. «Η αγάπη φυλαχτό», μυθιστόρημα, Σύγχρονοι Ορίζοντες, 2006. «Ερωτικά πορτρέτα», μετάφραση από τα αγγλικά, λεύκωμα για τον έρωτα στην τέχνη, Κεστός 2007. «Αφετηρίες Μνήμης», συμμετοχή στη συλλεκτική έκδοση της Ένωσης Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών, 2008. «Εγώ Αγαπώ, Αυτή Καπνίζει», μία νουβέλα και πέντε διηγήματα, Άνεμος Εκδοτική, Ιούλιος 2012. «Η Νοσταλγία Του Παλιού Πόνου», ποίηση, Άνεμος Εκδοτική, Μάρτιος 2015. «Δραπέτες Του Ονείρου», μυθιστόρημα, Εκδόσεις Ωκεανός, Μάρτιος 2016.

Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί της: www.the-yellow-buses.blogspot.com & angelbouliari@gmail.com

Βιβλιογραφία Αγγελικής Μπούλιαρη:

«ΔΡΑΠΕΤΕΣ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ»

Εκδόσεις: Ωκεανός (2016)

Σελίδες: 624

Τιμή: 16,02 €

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Από τη γέννησή της ακόμη η Ευρυδίκη βιώνει την πατρική απόρριψη...
Σε ηλικία πέντε ετών παραχωρείται, ως "ανιψιά", στον υποψήφιο βουλευτή Θεοδόση Σπηλιόπουλο και στη σύζυγό του Ευγενία, που είναι άτεκνοι. Καθώς μεγαλώνει, η αυστηρή Ευγενία την αντιμετωπίζει ως απειλή για την καριέρα του συζύγου της και την κοινωνική τους θέση.
Ακολουθεί ο γάμος της από συνοικέσιο και με τη θερμή συναίνεση του πατέρα της, με τον πολύ μεγαλύτερό της Χαράλαμπο, ο οποίος την οδηγεί σε μια τρίτη οικογένεια. Αποκτά δύο κόρες...
Η Ευρυδίκη βιώνει τη λεκτική, ψυχολογική και σωματική βία μέσα στον γάμο. Αντιλαμβάνεται όχι μόνο ότι καμιά από τις τρεις οικογένειές της δεν μπορεί να τη στηρίξει, αλλά επιπλέον καθεμιά τους κρύβει και ένα "στοιχειό" για εκείνην, το οποίο καλείται να βρει το θάρρος να αντιμετωπίσει.
Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης ξυπνά, ενώ ταυτόχρονα εμφανίζεται και ο έρωτας στο πρόσωπο ενός συνομηλίκου της. Η ώρα να κάνει γενναία βήματα για να κερδίσει, επιτέλους, τη ζωή της, έχει έρθει…»

 

«Η ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΤΟΥ ΠΑΛΙΟΥ ΠΟΝΟΥ»

Εκδόσεις: Άνεμος (2015)

Σελίδες: 72

Τιμή: 9,30 €

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Δάφνες ποιήτριας να δρέψω, δεν επιθυμώ.
Δεν είμαι σεμνή. Προσγειωμένη είμαι.
Κι ας λένε πως πάσχει
κάποιας μορφής ευαισθησία
απ’ του ρεαλισμού την έλλειψη.
Είναι που πια δεν ήθελα
άστεγοι να περιπλανώνται
οι στίχοι μου
οι στοιχειωμένοι.»

«ΕΓΩ ΑΓΑΠΩ, ΑΥΤΗ ΚΑΠΝΙΖΕΙ»

Εκδόσεις: Άνεμος (2012)

Σελίδες: 216

Τιμή: 6,53 €

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Έρχεται πάντα μια στιγμή στη ζωή κάθε γυναίκας που γυρνάει το βλέμμα προς τα πίσω, στο δρόμο που περπάτησε ως τώρα, τον περισσότερο ή λιγότερο ταξιδεμένο. Τότε δοκιμάζει μια παράτολμη ίσως, νοσταλγική κατάδυση στα βαθιά νερά του παρελθόντος και έρχεται αντιμέτωπη με την αλήθεια της.
Είναι η στιγμή που παίρνει τα βυθισμένα παλιά της όνειρα απ’ το χέρι, τα ανασύρει στην επιφάνεια και τα επιστρέφει στο φως και στη ζωή.
Επειδή τα όνειρά της, απλά, τα ανέβαλε, δεν τα ακύρωσε!
Ο κεραυνοβόλος έρωτας και η εμμονή στις παλιές αγάπες, οι πρώτες ρυτίδες και τα ινστιτούτα ομορφιάς, η αγωνία για το μέλλον και οι αστρολογικές προβλέψεις, η συζυγική αποξένωση και η ξαφνική υπενθύμιση των παλιών ονείρων, ξετυλίγονται στις σελίδες αυτού του βιβλίου, με χιούμορ και τρυφερότητα.
Τα αντικείμενα παίζουν κι αυτά έναν σημαντικό ρόλο και αναστατώνουν τη ζωή των προσώπων. Ένα γαλάζιο φούτερ κι ένα κόκκινο τριαντάφυλλο, ένα κινητό και μια τράπουλα, μια βαλίτσα κι ένα άσπρο μαντίλι, η τηλεόραση και ο υπολογιστής, φέρνουν τα πάνω κάτω, καθώς στήνουν το δικό τους χορό μαζί με τον Τζόνι Ντεπ κι έναν μικρό δράκο!»

«Η ΑΓΑΠΗ ΦΥΛΑΧΤΟ»

Εκδόσεις: Σύγχρονοι Ορίζοντες (2006)

Σελίδες: 296

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Έπρεπε να γκρεμίσει τον ίδιο της τον μύθο, που με τόση προσοχή και με τόσες θυσίες είχε συντηρήσει. Της καλομαθημένης μοναχοκόρης, της μοναδικής αγαπημένης δυο γονιών αιώνια ερωτευμένων. Τον μύθο της τέλειας νέας γυναίκας, της μορφωμένης, εργαζόμενης, ευτυχισμένης, η οποία επιπλέον είχε κάνει τον τέλειο γάμο». Ένα παιχνίδι ανθρώπινων σχέσεων και ερωτικών διλημμάτων, που εξελίσσεται στο ονειρικό τοπίο ενός νησιού του Βορείου Αιγαίου: Θα προτιμήσει η νεαρή και όμορφη Βερονίκη την ασφάλεια, που παρέχει ένας συμβιβασμένος γάμος, ή θα αφεθεί στη δίνη του πάθους, ανατρέποντας ισορροπίες και προκαλώντας ρήξεις στις σχέσεις της με αγαπημένα πρόσωπα; Ένα μυθιστόρημα που υπερασπίζεται το δικαίωμα του λάθους και της προσωπικής επιλογής έναντι του κατεστημένου.»

«ΠΟΣΟ ΛΑΜΠΕΡΟΣ Ο ΗΛΙΟΣ, ΠΟΣΟ ΚΙΤΡΙΝΑ ΤΑ ΤΡΟΛΕΪ»

Εκδόσεις: Πλατύπους (2005)

Σελίδες: 372

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Για την Άνθια, τη νεαρή ηρωίδα του βιβλίου, «πατέρας» σημαίνει ένα ακίνητο πρόσωπο σε μια φωτογραφία, και «μητέρα» μια λειψή παρουσία που αναζητά στοργή μόνο για τον εαυτό της.
Η Άνθια γίνεται ανεξάρτητη νωρίς, από ανάγκη, μαθαίνει να βρίσκει πάντα μια λογική αιτία για να αποφεύγει τη δέσμευση και πιστεύει στην προσωπική της ελευθερία... Είναι όμως πραγματικά ελεύθερη ή είναι δέσμια του παρελθόντος και των φόβων της;
Η σχέση της μ έναν πολύ μεγαλύτερό της, παντρεμένο άντρα ανατρέπει τα πάντα και την οδηγεί σε αδιέξοδο.
Θα καταφέρει η Άνθια, να ξεπεράσει αυτή την ύστατη δοκιμασία, να αντιμετωπίσει τους φόβους της και να ξετυλίξει το μπερδεμένο κουβάρι της ζωής της;»

«ΧΩΡΙΣ ΕΛΠΙΔΑ», της Colleen Hoover – Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

«ΧΩΡΙΣ ΕΛΠΙΔΑ», της Colleen Hoover – Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

Εκδόσεις: Παπαδόπουλος

Σελίδες: 446

Τιμή: 14,32 €

            Ένα νεανικό μυθιστόρημα για όλους όσοι αισθάνονται νέοι, ασχέτως της πραγματικής ηλικίας τους, διαφορετικό από τα υπόλοιπα καθώς, παρά την επιφανειακή "φρεσκάδα" και ανεμελιά του, κρύβει πολύ σοβαρά και διαχρονικά θέματα! Για άλλη μια φορά το αναγνωστικό μου ένστικτο δεν διαψεύσθηκε. Το πανέμορφο εξώφυλλο με το κορίτσι με το μελαγχολικό βλέμμα και ο πολλά υποσχόμενος τίτλος με καθοδήγησαν σωστά στην επιλογή αυτού του βιβλίου, το οποίο ειλικρινά δεν μπορούσα να αφήσω από τα χέρια μου. Ο τίτλος «Χωρίς Ελπίδα» στα αγγλικά μεταφράζεται «Hopeless», το οποίο φαινομενικά σημαίνει ακριβώς αυτό. Ή μήπως όχι; Η συγγραφέας κάνει ένα ευρηματικό λογοπαίγνιο και επιλέγει έναν πολυσήμαντο τίτλο που μπορεί να διαβαστεί και ως δύο γυναικεία ονόματα, "Hope" και "Less". Σε αυτό το εξαιρετικό της μυθιστόρημα το οποίο, αν και επιφανειακά φαίνεται μια ακόμη νεανική ιστορία όπου "το κορίτσι συναντάει το αγόρι – το κορίτσι ερωτεύεται το αγόρι – κ.λ.π.", μας εκπλήσσει καθώς η ιστορία εξελίσσεται πολύ πιο σοβαρή και "σκοτεινή" από όσο μπορεί να φανταζόμαστε. Και μην φανταστείτε με τη λέξη "σκοτεινή" κάποια υπερφυσική δύναμη ή οντότητα, όπως σε τόσα άλλα πολύ επιτυχημένα νεανικά μυθιστορήματα… Όχι, εδώ η λέξη σκοτεινή χρησιμοποιείται για να περιγράψει τα πιο "σκοτεινά" και ποταπά ανθρώπινα ένστικτα αφού, όπως συνήθως, η ζωή και τα πραγματικά γεγονότα ξεπερνάνε ακόμα και την πιο ζοφερή φαντασία.

            Η Σκάι είναι ένα δεκαεπτάχρονο κορίτσι που ζει με την θετή μητέρα της Κάρεν σε ένα από εκείνα τα "καθαρά", τακτοποιημένα, αψεγάδιαστα προάστια της Αμερικής, όπου τα σπίτια είναι μονοκατοικίες με αυλή χωρίς φράχτη, τεράστια πεζοδρόμια με ειδική λωρίδα για τους ποδηλάτες και τους τζόγγερς και με την επίπλαστη, μόνιμη αίσθηση της ασφάλειας να υπάρχει διάχυτη παντού. Η Σκάι έως αυτή την ηλικία ήταν home-schooled όπως λέγεται η εκπαίδευση στο σπίτι, κάτι που είναι σύνηθες στην Αμερική εάν ο γονιός επιλέξει να φέρνει καθηγητές στο σπίτι για να λάβει την βασική εκπαίδευση το παιδί του και να μην το στέλνει σε σχολείο. Γνωρίζει σαφώς ότι είναι υιοθετημένη από την ανύπαντρη και εξαιρετικά νέα μητέρα της και ζει σε ένα υπερπροστατευμένο περιβάλλον, χωρίς να έχει καμία επαφή με ίντερνετ, κινητή τηλεφωνία ή ακόμα και τηλεόραση… Στην Αμερική του 2012 (;) θα ρωτήσετε και με το δίκιο σας! Και όμως, αυτή είναι η φιλοσοφία της μητέρας την οποία σέβεται και ακολουθεί αναγκαστικά η κόρη, κατά τον ίδιο τρόπο που ακολουθεί την Κάρεν όταν δεν βάζει στο σπίτι της τίποτε ζωικό για την διατροφή τους, καθώς είναι "vegan", αυστηρή χορτοφάγος δηλαδή. Όλα κυλούν ήρεμα και ωραία με την Σκάι να μεγαλώνει ομαλά και σε ένα ειρηνικό και γεμάτο αγάπη και κατανόηση περιβάλλον, όπου προσπαθεί να ανακαλύψει τα αγόρια, τις σχέσεις, τις φιλίες και τον έρωτα. Μέχρι η Σκάι να αποφασίσει να παρακολουθήσει την τελευταία τάξη του Λυκείου, ακολουθώντας την κολλητή της Σιξ, η οποία όμως τελευταία στιγμή θα πάει στην Ιταλία για τον αντίστοιχο σκοπό, λαμβάνοντας μέρος σε ένα πρόγραμμα ανταλλαγής μαθητών. Τότε η Σκάι βγαίνει για πρώτη φορά στην σκληρή και "ανελέητη" κοινωνία του δημόσιου σχολείου, άγνωστη μεταξύ αγνώστων, με αγωνία για το αν θα την δεχτούν οι συμμαθητές της, αν θα μπορέσει η ίδια να ενσωματωθεί στο σύνολο των υπόλοιπων εφήβων και αν θα γίνει ή όχι αντικείμενο bullying από τους υπόλοιπους μαθητές που την αντιμετωπίζουν ως "ξένο σώμα".

            Η συγγραφέας παρουσιάζοντάς μας αυτό το φαινομενικά συνηθισμένο αμερικανικό περιβάλλον, με έφηβους ήρωες που ίσως έχουμε ξανασυναντήσει σε άλλα αντίστοιχα μυθιστορήματα, μας ξεγελάει έντεχνα και πολύ επιτυχημένα, ώστε να σκεφτούμε πως η επιφάνεια είναι και η πάσα αλήθεια. Στη συνέχεια όμως, μαζί με την παράξενη και αντισυμβατική Σκάι, αρχίζουμε να ανακαλύπτουμε σταδιακά κάποια μικρά ψήγματα μιας αλήθειας δυσβάσταχτης και καλά κρυμμένης για το παρελθόν της δεκαεπτάχρονης ηρωίδας, της οικογένειάς της, αλλά και του γοητευτικού συνομηλίκου της Χόλντερ, ο οποίος μπαίνει ξαφνικά στο προσκήνιο και στην ανιαρή και έως τότε καλά τακτοποιημένη ζωή της Σκάι. Με τον ερχομό του υπέρ προστατευτικού προς την κοπέλα και πολύ ερωτευμένου Χόλντερ αρχίζουν οι ισορροπίες να διαταράσσονται, τα κρυμμένα και ένοχα μυστικά να αποκαλύπτονται και το παρελθόν με το φρικτό και διεστραμμένο προσωπείο του να βγαίνει στο φως, αποκαλύπτοντας όλη την αναίσχυντη "ασχήμια" του και ξύνοντας παλιές πληγές μέχρι αυτές να "ματώσουν" ξανά.

            Το «Χωρίς Ελπίδα» είναι ένα μυθιστόρημα που δύσκολα θα αφήσετε από τα χέρια σας, καθώς οι τέλεια σκιαγραφημένοι και ψυχογραφημένοι ήρωές του θα σας γοητεύσουν και θα σας παρασύρουν σε διαδρομές άλλοτε φωτεινές και ομαλές και άλλοτε σκοτεινές, "γλιστερές" και επικίνδυνες. Θα ανακαλύψετε πως ο άνθρωπος είναι, ίσως, το φοβερότερο και πιο διεστραμμένο ον, που αντί να προστατέψει και να φροντίσει μπορεί να μολύνει και να τραυματίσει ακόμα και την πιο αθώα ύπαρξη. Όμως, πρέπει τελικά να θεωρούμε ότι ζούμε "χωρίς ελπίδα" ή, αντίθετα, ότι κάπου στο βάθος υπάρχει πάντα ελπίδα, φως και λύτρωση αν αποφασίσουμε να κοιτάξουμε κατάματα τον φόβο μας, να τον συγχωρήσουμε και τελικά να τον κατατροπώσουμε; Την απάντηση θα τη βρείτε μέσα σε αυτό το υπέροχο βιβλίο, το οποίο σας προτείνω ανεπιφύλακτα να διαβάσετε, Φίλοι μου!

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

"Αν είχατε να επιλέξετε ανάμεσα σε μια ήρεμη ζωή μέσα σε ένα ψέμα ή σε μια αλήθεια που πονάει βαθιά και φέρνει τα πάνω κάτω, τι θα επιλέγατε;"

«Η Σκάι, ένα δεκαεφτάχρονο κορίτσι που ζει μια προστατευμένη ζωή με τη θετή της μητέρα, θυμάται ελάχιστα το παρελθόν της. Μέχρι τη στιγμή που γνωρίζει τον Χόλντερ, ο οποίος την κάνει να νιώσει πράγματα που ούτε καν ήξερε ότι μπορούσε.
Η Σκάι τον ερωτεύεται σχεδόν κεραυνοβόλα, όπως και εκείνος άλλωστε. Ανάμεσα στα συναισθήματα που νιώθει και το φόβο που της προκαλεί το μυστήριο της ζωής του, τα μυστικά του παρελθόντος που και οι δυο είχαν θάψει βαθιά μέσα τους θα βγουν στην επιφάνεια.
Είναι δυνατόν να νιώθουν ότι έχουν ζήσει μαζί ξανά μια δεύτερη ζωή; Ή μήπως τελικά συμβαίνει κάτι άλλο, κάτι που ούτε και οι ίδιοι δεν μπορούν να το διανοηθούν;»

«ΣΕΡΡΑ – Η Ψυχή Του Πόντου», του Γιάννη Καλπούζου – Γράφει η συγγραφέας Δήμητρα Τράκα

«ΣΕΡΡΑ – Η Ψυχή Του Πόντου», του Γιάννη Καλπούζου – Γράφει η συγγραφέας Δήμητρα Τράκα

Εκδόσεις: Ψυχογιός

Σελίδες: 640

Τιμή: 16,92 €

Η άποψή μου για το καινούργιο βιβλίο του Γιάννη Καλπούζου, που φέρει τον τίτλο «ΣΕΡΡΑ- Η ψυχή του Πόντου» από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Θα χρησιμοποιήσω τις τέσσερις τελευταίες λέξεις του οπισθόφυλλου, οι οποίες χαρακτηρίζουν τον ποντιακό χορό "σέρρα" και θα ξεκινήσω λέγοντας ότι το ταξίδι που κάνει ο αναγνώστης διαβάζοντας τούτο το βιβλίο, μοιάζει πολύ με "τον χορό της φωτιάς", τη σέρρα.

Διάβασα το βιβλίο σε πέντε μόλις μέρες, από τη στιγμή που το πήρα στα χέρια μου, αφιερώνοντας λίγες ώρες μόνο κάθε βράδυ και όταν έφτασα στην τελευταία σελίδα, θύμωσα. Αν και το βιβλίο είναι αρκετά μεγάλο, εγώ ήθελα κι άλλο. Ως εγωιστής αναγνώστης, όταν πιάνω στα χέρια μου ένα καλό βιβλίο, παρ' όλο που τελειώνει κάποια στιγμή, αφού ολοκληρωθεί η ιστορία του και ο συγγραφέας δεν έχει πραγματικά κάτι άλλο να δώσει, εγώ επιμένω να θέλω κι άλλο. Έτσι έπαθα και με τη «ΣΕΡΡΑ». Ενώ βάσει λογικής, ο κύκλος της ιστορίας είχε φτάσει στο τέλος του, μ' ένα ανατρεπτικότατο φινάλε που με άφησε άφωνη, η γραφή του κυρίου Καλπούζου με μάγεψε τόσο, που ποτέ δεν μου είναι αρκετή η ανάγνωση των βιβλίων του, μέχρι να έρθει στα χέρια μου το επόμενο.

Όμως αυτό το ταξίδι, ήταν κάτι διαφορετικό και απερίγραπτο. Δεν έχω ποντιακή καταγωγή, όμως από την πρώτη έως και την τελευταία σελίδα, έγινα κομμάτι αυτού του λαού. Μπήκα κι εγώ στην καθημερινότητά του, έζησα τις χαρές και τις πίκρες του, περπάτησα σε δρόμους που υπόσχονταν καλύτερες μέρες και βρέθηκα αιχμάλωτη σε μπουντρούμια. Κρύωσα, πείνασα, πόνεσα, χάρηκα, γέλασα, νοστάλγησα, θυμήθηκα, ονειρεύτηκα, γεύτηκα, οσμίστηκα, έκλαψα, λιγοψύχησα, θάρρεψα, αισθάνθηκα, έμαθα, τραγούδησα και χόρεψα πιασμένη από το χέρι του Γαληνού, σαν άντρας, τη σέρρα. Βούτηξα στη γνώση κι άφησα τη φαντασία μου να "ζωγραφίσει" πρόσωπα, να ονειρευτεί τόπους που μέχρι πρότινος μου ήταν άγνωστοι και να βιώσει όλα εκείνα τα συναισθήματα που ένιωσαν και οι ήρωες της ιστορίας.

Ο Γιάννης Καλπούζος καταφέρνει ακριβώς αυτό. Σε τοποθετεί μέσα στην ιστορία του και σε κάνει ήρωα ανάμεσα στους ήρωες του. Σε αφήνει να επιλέξεις όποιον ρόλο θες εσύ και να βαδίσεις στα μονοπάτια που χαράζει μέσα στις σελίδες του βιβλίου, για να ζήσεις κι εσύ όλα όσα έζησαν οι πρωταγωνιστές από πρώτο χέρι. Μόνο που στη «ΣΕΡΡΑ», παύεις να περπατάς μόλις αρχίσει η ιστορία. Τα πρώτα σου βήματα είναι χορευτικά, γιατί ακόμα κι αν δεν το αντιλαμβάνεσαι από την αρχή, γρήγορα συνειδητοποιείς ότι κάπου στο βάθος, σε όλο το ταξίδι, ακούγεται ο ήχος ενός καμετζέ που σε συνοδεύει. Έτσι κι εσύ βαδίζεις στο ρυθμό του και όσο το είναι σου τραντάζεται από τα βήματα που φωνάζουν Ιστορία, αφομοιώνεσαι και γίνεσαι κομμάτι της ιστορίας του Πόντου...

«ΣΕΡΡΑ- Η ψυχή του Πόντου», ακόμα ένα αριστούργημα από την πένα του Γιάννη Καλπούζου, στον οποίο εύχομαι προσωπικά όλα του τα έργα να είναι καλοτάξιδα και συνοδευμένα από χαμόγελα κι επιτυχίες!!!
                                                                                                                               Δήμητρα Τράκα

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Ενόψει του εκτοπισμού των Αρμενίων απ' την Τραπεζούντα τον Ιούνιο του 1915, ένα κορίτσι που μοιάζει να το ζωγράφισε ο ίδιος ο Θεός καταφεύγει στο σπίτι ενός αγνώστου. Στην Ορντού ένα άλλο κορίτσι εύπορης ελληνικής οικογένειας ετοιμάζεται για τον γάμο της και πασχίζει να οραματιστεί το μέλλον μ' έναν άντρα τον οποίο ελάχιστα γνωρίζει.
Ο χαρισματικός, θρήσκος και θεματοφύλακας των ηθών της εποχής Γαληνός Φιλονίδης διχάζεται ανάμεσα σε δυο γυναίκες· δοκιμάζεται εμπρός στις ιδέες του· έρχεται αντιμέτωπος με την αγριότητα και το μίσος· συντρίβεται και θέτει ως στόχο ζωής να εκδικηθεί εκείνον που του προκάλεσε τον μέγα πόνο.
Στο παρασκήνιο της μυθοπλασίας ιχνογραφείται ο Πόντος μέχρι την ανταλλαγή των πληθυσμών· η ομογενοποίηση των φυλών με συνδετικό κρίκο μα και άλλοθι τη θρησκεία· ο φόβος, η μισαλλοδοξία και ο εθνικισμός που ενσπείρουν οι Νεότουρκοι και στη συνέχεια οι Κεμαλιστές· η καθημερινή ζωή στα πρώτα χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης· οι διώξεις των Ελλήνων επί Στάλιν· τα στρατόπεδα εργασίας στη Σιβηρία και οι στέπες του Καζακστάν με αφόρητους καύσωνες το καλοκαίρι και σφοδρό ψύχος τον χειμώνα· οι πόθοι, τα πάθη και τα δεινά των Ποντίων.
Κι όλα, μέσα από το πολυσχιδές ταξίδι που γράφει η ζωή και το ταξίδι που γράφεται για τη ζωή, να φαντάζουν φλόγες και κινήσεις του ποντιακού χορού σέρρα, του χορού της φωτιάς.»

Συνέντευξη με την ΜΑΡΙΑ ΤΖΙΡΙΤΑ - Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

Μαρία Τζιρίτα

            Η πρώτη αναγνωστική επαφή μου με το αξιόλογο έργο της αγαπητής Μαρίας Τζιρίτα έγινε μέσα από το εξαιρετικό βιβλίο της «Η Γυναίκα Που Ήξερε Μόνο Να Αγαπάει», ένα μυθιστόρημα βασισμένο σε αληθινή ιστορία, το οποίο με κράτησε "δέσμια" όσο χρόνο το διάβαζα και με συγκίνησε πραγματικά με το συναίσθημα και την υπέροχη γραφή της συγγραφέως. Μπόρεσα να συναντήσω και προσωπικά τη συγγραφέα σε μία παρουσίαση όπου προλόγιζε βιβλίο ομότεχνής της και ήταν ιδιαίτερη η χαρά μου όταν διαπίστωσα ότι πρόκειται για έναν άνθρωπο προσιτό, ευπροσήγορο, γλυκύτατο και καταδεκτικό. Έκτοτε ακολούθησαν πολλά ακόμα επιτυχημένα βιβλία της αγαπητής κ. Τζιρίτα, με πιο πρόσφατο το νέο της μυθιστόρημα «Το Ταξίδι Της Ελπίδας», που κυκλοφορεί όπως και τα υπόλοιπα οκτώ βιβλία της από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Την ευχαριστώ ιδιαίτερα για το χρόνο που διέθεσε απαντώντας στο ερωτηματολόγιο των «Φίλων Της Λογοτεχνίας», της εύχομαι ολόψυχα κάθε επιτυχία στην πορεία του νέου πονήματός της και σας προσκαλώ να διαβάσετε τη συνέντευξή της ώστε να γνωρίσετε κι εσείς λίγο καλύτερα την ταλαντούχα συγγραφέα!

1) Αγαπητή κ. Τζιρίτα,  μας έχετε ήδη χαρίσει εννέα εξαιρετικά μυθιστορήματα, με διαφορετική και πρωτότυπη θεματολογία το καθένα, με πιο πρόσφατο το best seller «Το Ταξίδι Της Ελπίδας».  Ποιό ήταν το έναυσμα για την ενασχόλησή σας με τον κόσμο της λογοτεχνίας και το αντικείμενο της συγγραφής;

Από μικρό παιδί μου άρεσε να γράφω, ήταν ο τρόπος μου να εκφράζω τα συναισθήματα μου. Το 2005 έζησα από κοντά την ιστορία του Στέλιου και το τραγικό του τέλος, γεγονός που με συγκλόνισε τόσο πολύ που αποφάσισα να το γράψω. Από κει ξεκίνησαν όλα!

2) Από πού αντλείτε την έμπνευση για κάθε έργο σας και κάθε χαρακτήρα και πόσο δύσκολο είναι να  συγκεντρώσετε τις απαραίτητες πληροφορίες, όταν αυτές απαιτούνται, ώστε να συνδυάσετε τυχόν ιστορικά γεγονότα, τόπους και μυθοπλασία στα βιβλία σας;

Η έμπνευση έρχεται από την ίδια τη ζωή και τους ανθρώπους. Ευτυχώς η τεχνολογία πλέον μας βοηθά πολύ και στο διαδίκτυο βρίσκουμε πολλές πληροφορίες. Το πιο σημαντικό για μένα όμως είναι οι μαρτυρίες των ανθρώπων που έχουν ζήσει σε μια συγκεκριμένη εποχή που περιγράφω και έχουν βιώσει αντίστοιχες καταστάσεις.

3) Η επιστημονική σας ιδιότητα είναι Ψυχολόγος, έχετε ασχοληθεί με τη διδασκαλία ενώ, πέρα από την πολύ επιτυχημένη συγγραφική σας πορεία, σας έχει κερδίσει ο κόσμος των επιχειρήσεων και του μάρκετινγκ. Πόσο αρμονικός είναι ο συνδυασμός όλων αυτών και κατά πόσο αλληλοεπηρεάζονται οι επιμέρους ιδιότητές σας;

Η συγγραφή είναι η τέχνη μου και οι επιχειρήσεις είναι η δουλειά μου. Δεν τα συγχέω κι ούτε το ένα μου στερεί χρόνο από το άλλο. Τουναντίον, ζώντας μέσα στον κόσμο και συναντώντας καθημερινά ανθρώπους και καταστάσεις, εμπλουτίζω τις ιδέες και τη φαντασία μου κι όταν έρχεται η ώρα να γράψω έχω ακόμα περισσότερα ερεθίσματα για να το κάνω.

4) Έχετε συμπεριλάβει ποτέ στα βιβλία σας κάποια προσωπικά σας βιώματα; Πόσο εύκολο, ή επώδυνο ήταν αυτό και πόσο εφικτή ήταν η αντικειμενική προσέγγισή τους συγγραφικά;

Το έκανα σε ένα μόνο βιβλίο κι ομολογουμένως ήταν αρκετά επώδυνο. Θεωρώ όμως ότι επειδή είχε περάσει καιρός από την εμπειρία μου αυτή, κατάφερα να είμαι αντικειμενική και να περάσω τα σωστά μηνύματα στους αναγνώστες μου. Μιλάω για το βιβλίο μου «Κλεισμένη Πύλη Παραδείσου».

5) Στα βιβλία σας έχετε καταπιαστεί με πολλά και διαφορετικά θέματα, αλλά συχνά και με την εξιστόρηση αληθινών ιστοριών. Θεωρείτε, ίσως, ότι η ζωή ξεπερνά συχνά και την πιο ζωηρή φαντασία, άρα αποτελεί και μια ανεξάντλητη "πηγή ιδεών";

Σαφώς το πιστεύω αυτό, γι αυτό και με συναρπάζουν τόσο πολύ οι αληθινές ιστορίες. Θεωρώ επίσης ότι και για τον αναγνώστη είναι ακόμα  πιο συναρπαστικό να διαβάζει κάτι που ξέρει πως έχει συμβεί πραγματικά.

6) Πιστεύετε πως το επιστημονικό υπόβαθρο είναι απαραίτητο για τη συγγραφή ενός βιβλίου, ή αρκεί το έμφυτο συγγραφικό ταλέντο, η φαντασία και οι εμπειρίες του συγγραφέα;

Το επιστημονικό υπόβαθρο δεν είναι απαραίτητο σε καμία περίπτωση. Μια καλή χρήση της γλώσσας όμως ναι. Και σαφώς το ταλέντο, η φαντασία και οι "ευαίσθητες κεραίες" μας.

7) Υπάρχει κάποιο μοτίβο ως προς το πότε σας "επισκέπτεται" η συγγραφική σας  έμπνευση; Υπάρχει κάποια συγκεκριμένη ώρα, διάθεση, ή τόπος ίσως, που να σας προδιαθέτει να γράψετε, ή είναι κάτι που "ρέει" αβίαστα από μέσα σας συνέχεια;

Ξεκινάω να γράφω το επόμενο βιβλίο μου, όταν έχω τελειώσει με την προώθηση του προηγούμενου, παρουσιάσεις, εκδηλώσεις κλπ. Αυτό συμβαίνει συνήθως τον Ιούνιο. Το καλοκαίρι είναι η εποχή που γράφω, εκμεταλλευόμενη και τις ημέρες των διακοπών. Ο τόπος δεν παίζει κανένα ρόλο για μένα, ούτε η ώρα. Όταν γράφω χάνομαι μέσα στον κόσμο των ηρώων μου και ζω εκεί μαζί τους, αδιαφορώντας για το τι γίνεται γύρω μου.

8) Όταν ολοκληρώνετε ένα νέο μυθιστόρημά σας αρκείστε στη δική σας μόνο γνώμη και αξιολόγηση, πριν προχωρήσετε στην έκδοσή του, ή αναζητάτε πρώτα την άποψη κάποιου οικείου σας προσώπου του οποίου την κρίση εμπιστεύεστε;

Μέχρι και το προηγούμενο βιβλίο μου, την «Ιόλη», είχα πάντα τον πατέρα μου ο οποίος διάβαζε πρώτος το έργο μου και μου έκανε σημαντικές παρατηρήσεις και διορθώσεις. Πέρυσι όμως τον έχασα κι έτσι τώρα πλέον τον ρόλο αυτόν ανέλαβε η αδελφή μου. Στο «Ταξίδι Της Ελπίδας» έχουν γίνει διορθώσεις κατόπιν δικής της επισήμανσης.

9) Από τα εννέα μυθιστορήματά σας  υπάρχει κάποιο το οποίο ξεχωρίζετε, στο οποίο ίσως έχετε μεγαλύτερη αδυναμία και γιατί; Θα θέλατε να μας πείτε λίγα λόγια για το καθένα και, γιατί όχι, την ιστορία "πίσω από την ιστορία" του καθενός;

Μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου θα έχει πάντα το πρώτο μου βιβλίο, «Το Παιδί Της Αγάπης», γιατί ουσιαστικά ήταν η τελευταία επιθυμία του ήρωα μου, του Στέλιου. Είχε ζητήσει να κάνει κάποιος τη ζωή του βιβλίο. Όταν εγώ έγραψα την ιστορία του αυτό ήταν κάτι που δεν το γνώριζα καν. Το έμαθα πολύ αργότερα κι ήταν το κίνητρο μου να απευθυνθώ σε εκδοτικό οίκο προκειμένου να εκπληρώσω την επιθυμία του αυτή. Από κει και πέρα κάθε βιβλίο μου κρύβει όντως μια δική του ιστορία, αλλά όπως καταλαβαίνετε θα μου έπαιρνε πολλές σελίδες για να τις αφηγηθώ εδώ και τώρα!

10) Η συγγραφέας  Μαρία Τζιρίτα βρίσκει το χρόνο να διαβάζει και για δική της ευχαρίστηση και όχι μόνο για έρευνα πάνω σε κάποιο μελλοντικό βιβλίο της; Εφόσον συμβαίνει αυτό, ποιό είδος λογοτεχνίας προτιμάτε περισσότερο ως αναγνώστρια και γιατί;

Πάντα υπάρχει χρόνος για διάβασμα. Τα τελευταία χρόνια επιλέγω Έλληνες συγγραφείς, ομότεχνους, επειδή βρισκόμαστε πλέον στην ίδια οικογένεια, γνωριζόμαστε προσωπικά και το θεωρώ χρέος μου να είμαι ενημερωμένη για το έργο τους.

11) Ποιά είναι τα αγαπημένα σας βιβλία και συγγραφείς; Θεωρείτε ότι έχετε δεχθεί επιρροές από κάποιους ομότεχνούς σας, έλληνες ή ξένους, σύγχρονους ή κλασσικούς, στο δικό σας τρόπο γραφής, ύφους ή θεματολογίας;

Επιρροές θεωρώ πως έχω δεχτεί από την μοναδική Πόλυ Μηλιώρη, της οποίας τα βιβλία διάβαζα μανιωδώς πριν επιχειρήσω να γράψω κάτι δικό μου. Άλλοι αγαπημένοι μου είναι η Ιζαμπέλ Αλιέντε, ο Πάολο Κοέλο και η Μάρω Βαμβουνάκη.

12) Από την ελληνική και παγκόσμια λογοτεχνία υπάρχει κάποιο βιβλίο το οποίο έχετε λατρέψει,  το οποίο "ζηλεύετε" ως λογοτεχνικό έργο και που  θα θέλατε, ή ονειρεύεστε να έχετε συγγράψει εσείς;

Ναι, βέβαια. Είναι ο «Μικρός Πρίγκιπας», το ωραιότερο βιβλίο που έχει γραφτεί ποτέ στην ιστορία!

13) Πιστεύετε πως ο συγγραφέας πρέπει να ταξιδεύει ώστε να έχει κάποια βιώματα από τις χώρες και τις τοποθεσίες τις οποίες, τυχόν, περιγράφει στα βιβλία του και πόσο εφικτό είναι αυτό στην πράξη κατά τη γνώμη σας; Είναι απαραίτητο κάτι τέτοιο, απλά και μόνο, για την "διεύρυνση των οριζόντων" του;

Απαραίτητο δεν είναι σίγουρα. Αν κάποιος έχει τη δυνατότητα να το κάνει, σίγουρα θα τον βοηθήσει. Όμως η φαντασία μας είναι που κάνει τα θαύματα πραγματικά.

14) Θεωρείτε ότι ο συγγραφέας θα πρέπει να ασχολείται με διαφορετικά είδη λογοτεχνίας και να "πειραματίζεται" θεματολογικά, ρισκάροντας το υπάρχον αναγνωστικό του κοινό, ή θα όφειλε να εμμένει στο είδος που τον έχει καθιερώσει;

Δεν υπάρχει "πρέπει" σε αυτά τα πράγματα. Η συγγραφή είναι τέχνη κι ο καθένας την ασκεί όπως τον ευχαριστεί κι όπως γεμίζει την ψυχή του. Κάποιοι πειραματίζονται, κάποιοι όχι. Το αποτέλεσμα είναι αυτό που μετράει.

15) Πιστεύετε πως οι συγγραφείς οφείλουν να προβληματίζουν τους αναγνώστες "κεντρίζοντας" τη σκέψη τους, ή ο σκοπός των βιβλίων τους θα έπρεπε να είναι καθαρά και μόνο ψυχαγωγικός; Εσείς, ποιά μηνύματα επιδιώκετε να "περάσετε" στους αναγνώστες σας και σε ποιό είδος αναγνωστικού κοινού, συνήθως, απευθύνεστε μέσα από το συγγραφικό έργο σας;

Προσωπικά δεν επιδιώκω τίποτα, γιατί όταν γράφω καταθέτω τη δική μου ψυχή, τις σκέψεις, τους προβληματισμούς και τα αισθήματα μου. Αν όλα αυτά ταυτίζονται με τα αντίστοιχα των αναγνωστών μου και καταφέρνω τόσο να τους προβληματίσω, όσο και να δώσω λύσεις στα προβλήματα τους, είναι κάτι που γίνεται με μαγικό τρόπο και με κάνει πολύ ευτυχισμένη. Τα βιβλία μου δεν έχουν καθορισμένο αναγνωστικό κοινό και κατά δική τους ομολογία αρέσουν εξίσου και σε γυναίκες και σε άντρες.

16) Θεωρείτε πως η σύγχρονη πραγματικότητα μπορεί να αποτελέσει  πηγή έμπνευσης για ένα συγγραφέα και, ειδικότερα, οι τόσο δύσκολες καταστάσεις που βιώνουμε τελευταία στην πατρίδα μας; Ή μήπως το ζητούμενο από τους αναγνώστες είναι ακριβώς η "φυγή" από αυτήν την ζοφερή πραγματικότητα;

Πηγή έμπνευσης αποτελεί σίγουρα, με την μορφή που κι ο πόνος είναι πάντα πηγή έμπνευσης για έναν καλλιτέχνη. Κάποιοι ενδεχομένως να καταγράφουν τα όσα σήμερα βιώνουμε, αλλά θεωρώ ότι ένα τέτοιο βιβλίο θα είναι πολύ πιο δημοφιλές μετά από πολλά χρόνια, παρά στις μέρες μας. Σαφώς οι περισσότεροι από μας επιλέγοντας ένα βιβλίο επιδιώκουμε να ταξιδέψουμε μακριά από όσα ζούμε στην καθημερινότητα μας.

17) Είχατε κάποιους "ενδοιασμούς" όταν αποφασίσατε να δώσετε το πρώτο σας βιβλίο προς έκδοση; Αγωνιούσατε ως προς την αποδοχή που θα τύχαινε από το αναγνωστικό κοινό; Η θεματολογία των περισσοτέρων βιβλίων σας, πιστεύετε πως παίζει τον δικό της ρόλο στην αποδοχή αυτή;

Όπως είπα και παραπάνω, έχει τόσο ιδιαίτερη ιστορία το πρώτο μου βιβλίο, που το μόνο που δεν σκεφτόμουν ήταν η αποδοχή του κοινού και για να είμαι ειλικρινής δεν περίμενα καν να ήταν τόσο μεγάλη! Στη συνέχεια προχώρησα έτσι ακριβώς όπως άρχισα: επιλέγοντας θέματα που συγκλόνιζαν την ψυχή μου, που ενδιέφεραν εμένα πρώτα απ’ όλα, χωρίς να σκέφτομαι τι θα αρέσει και τι όχι. Στην πορεία διαπίστωσα πως τελικά τόσο ο δημιουργός όσο και ο αναγνώστης, έχουμε κοινούς προβληματισμούς και μοιραζόμαστε τα ίδια συναισθήματα, γι’ αυτό και υπάρχει αυτή η εξαιρετική σχέση ανάμεσα μας.

18) Εσείς, με  την έως τώρα πείρα σας στον χώρο της συγγραφής, τί θα συμβουλεύατε όλους τους νέους επίδοξους συγγραφείς, που ονειρεύονται να δουν κάποτε ένα βιβλίο τους στις προθήκες των βιβλιοπωλείων και, ιδιαίτερα, εν μέσω αυτής της δύσκολης οικονομικής συγκυρίας;

Θα τους συμβούλευα να μην ονειρεύονται τυπωμένα βιβλία, χρήμα και δόξα. Είναι λάθος κίνητρο και λάθος λόγος για να γράψεις. Η συγγραφή πρέπει να είναι αυθόρμητη, να είναι κατάθεση ψυχής, όπως κάθε τέχνη. Αν αυτό που γράφεις είναι αξιόλογο και αγγίζει τους ανθρώπους, όλα θα πάρουν τον δρόμο τους. Ακόμα και σε περίοδο οικονομικής κρίσης, ένα πολύ καλό βιβλίο θα αναγνωριστεί και θα διαβαστεί από πολύ κόσμο. Η επιθυμία της καρδιάς του συγγραφέα θα πρέπει να είναι το βιβλίο του να διαβάζεται, όχι να πουλιέται.

19) Κλείνοντας και, αφού σας ευχαριστήσω θερμά για την τιμή της παραχώρησης  αυτής της συνέντευξης, θα ήθελα να σας ευχηθώ ολόψυχα καλή επιτυχία σε όλα σας τα βιβλία αλλά, ειδικότερα, στο ολοκαίνουριο εκπληκτικό  μυθιστόρημά σας «Το Ταξίδι Της Ελπίδας», και να σας ρωτήσω για τα άμεσα συγγραφικά σας σχέδια. Τί να περιμένουμε από εσάς στο μέλλον;

Το επόμενο βιβλίο μου είναι και πάλι μια αληθινή ιστορία, με κεντρικό θέμα τη νόσο Αλτσχάιμερ και πως αυτή ανέτρεψε τις ισορροπίες μιας ολόκληρης οικογένειας. Σας ευχαριστώ κι εγώ!

Βιογραφία Μαρίας Τζιρίτα:

Η Μαρία Τζιρίτα γεννήθηκε στην Αθήνα το 1967. Από μικρή ηλικία έγραφε διηγήματα, εμπνευσμένα από την καθημερινότητα, και στο σχολείο αρκετές εκθέσεις της είχαν διακριθεί και βραβευτεί σε πανελλήνιους διαγωνισμούς. Σπούδασε ψυχολογία στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών. Ασχολήθηκε με τη διδασκαλία, αλλά τα τελευταία χρόνια την κέρδισε ο κόσμος των επιχειρήσεων και του μάρκετινγκ. Σήμερα εργάζεται ως υπεύθυνη πωλήσεων σε κατασκευαστική εταιρεία στη Γλυφάδα. Έχει δική της στήλη στο ηλεκτρονικό περιοδικό Flowmagazine με τίτλο «Ταξίδι στην αυτογνωσία». Έχει μια κόρη και το χόμπι της είναι τα ενυδρεία. Λατρεύει τα ζώα και πολύ συχνά γράφει ιστορίες με πρωταγωνιστές τα αγαπημένα της χρυσόψαρα. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν εννέα μυθιστορήματά της.

Περισσότερες πληροφορίες για τη συγγραφέα στο επίσημο προφίλ της στο site των εκδόσεων Ψυχογιός: http://www.psichogios.gr/site/Authors/show/469/maria-tzirita

Βιβλιογραφία Μαρίας Τζιρίτα:

«ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ»

Εκδόσεις: Ψυχογιός (2016)

Σελίδες: 448

Τιμή: 14,94 €

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Πειραιάς 1967. Το πλοίο Ελπίς σαλπάρει για Αυστραλία, μεταφέροντας εκατοντάδες διαφορετικούς ανθρώπους με μια κοινή ελπίδα. μια καλύτερη ζωή. Ανάμεσά τους και η Ελπίδα, που ταξιδεύει με πλαστή ταυτότητα, κουβαλώντας μαζί της το φρικτό μυστικό της. Ένας ώριμος επιχειρηματίας, πρώην ναυτικός, ο γοητευτικός γιατρός του πλοίου, μια απελπισμένη γυναίκα που αναζητά το παιδί της στη μακρινή ήπειρο, μια νεαρή κοπέλα που πηγαίνει στην Αυστραλία να παντρευτεί χωρίς τη θέλησή της είναι μερικά από τα πρόσωπα που θα γνωρίσει κατά τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού και που θα σημαδέψουν τη ζωή της για πάντα. 

Άραγε θα καταφέρει να φτάσει στο λιμάνι της λύτρωσης και της ευτυχίας ύστερα από τριάντα ολόκληρες μέρες μέσα σ’ αυτό το πλοίο; Διασχίζοντας ωκεανούς, γνωρίζοντας για πρώτη φορά εξωτικά μέρη και άγνωστους πολιτισμούς, θα καταφέρει να απαλλαγεί από όσα την κρατούν δέσμια στο σκοτεινό παρελθόν της;

Θα το ανακαλύψετε σαλπάροντας μαζί με την Ελπίδα στο συναρπαστικό της ταξίδι…»

«ΙΟΛΗ»

Εκδόσεις: Ψυχογιός (2015)

Σελίδες: 368

Τιμή: 14,94 €

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Κανέναν δεν ξεχνώ. Ούτε τους ζωντανούς, ούτε τους πεθαμένους. Τον παππού σου, τον Παντελή, τη γιαγιά Ιόλη… Όλοι τους κάτι μου έδωκαν, κάτι μου πήραν. Μα μη γελιέσαι κόρη μου… Αν γραφότανε ποτές ένα βιβλίο για τη δική μου ζωή, έναν τίτλο θα είχε, έναν και μόνο. Μια λέξη μοναχά… Ιόλη»

«Όλη της η ζωή πέρασε μπροστά από τα μάτια της τη νύχτα εκείνη… Σε κάθε στιγμή, σε κάθε περίσταση, σημαντική κι ασήμαντη, η γιαγιά της βρισκόταν δίπλα της. Και τότε η Ιόλη συνειδητοποίησε ότι σε όποια εικόνα κι αν έβλεπε τον εαυτό της, σε κάθε ηλικιακή της περίοδο, είχε γύρω της δυο τεράστιες φτερούγες που την έκαναν να νιώθει σιγουριά και ζεστασιά. Ναι, ήταν φτερούγες, δεν έκανε λάθος. Λευκές, απαλές φτερούγες, σαν αυτές που έχουν οι άγγελοι…

Πώς το ’κανε αυτό το θαύμα η γυναίκα αυτή; Ένα κορίτσι που δεν είπε καμία φορά τη λέξη «μαμά» να μη νιώσει ποτέ την έλλειψή της; Πόσο μοναδικός, πόσο ιδιαίτερος άνθρωπος ήταν η κυρα-Αγγέλω; Όσες ζωές κι αν περνούσε μαζί της η Ιόλη, ποτέ δε θα της έφταναν. Κι όσα ευχαριστώ κι αν της έλεγε, ποτέ δε θα ήταν αρκετά…»

«ΚΛΕΙΣΜΕΝΗ ΠΥΛΗ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ»

Εκδόσεις: Ψυχογιός (2014)

Σελίδες: 448

Τιμή: 12,39 €

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Όταν η Δανάη γνωρίζει τον Αντρέα, πιστεύει πως ανακάλυψε τον παράδεισο. Ύστερα από πολλές αποτυχημένες σχέσεις, στα τριάντα τρία της χρόνια βρήκε το άλλο της μισό. Είναι ο πρώτος και μοναδικός άντρας που ερωτεύεται κι αγαπά με τόσο πάθος. Και είναι απόλυτα αμοιβαίο. Δε θα μπορούσε να είναι περισσότερο ευτυχισμένη. 

Μέχρι που μια μέρα μαθαίνει την αλήθεια: είναι παντρεμένος και έχει μια κόρη. Γκρεμίζεται ο κόσμος της, παρ’ όλα αυτά τον αγαπά τόσο πολύ, που τον συγχωρεί και συνεχίζει την παράνομη σχέση μαζί του, ελπίζοντας πως σύντομα εκείνος θα χωρίσει και θα μπορούν να ζήσουν ελεύθερα τον έρωτά τους. 

Όμως η μοίρα τα φέρνει αλλιώς και μια αναπάντεχη ανατροπή στη ζωή της κοπέλας θα την κάνει να δει τα πράγματα εντελώς διαφορετικά. Ξαφνικά θα βρεθεί παγιδευμένη ανάμεσα στο σωστό και το λάθος, το πρέπει και το θέλω. 

Άραγε θα καταφέρει ν’ ανοίξει την κλεισμένη πύλη του παραδείσου της και να ζήσει με αυτό τον άντρα ευτυχισμένη; Ή μήπως τελικά θα διαπιστώσει πως ο πραγματικός παράδεισος δεν έχει ποτέ τις πύλες του κλειστές;»

«ΖΩΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ»

Εκδόσεις: Ψυχογιός (2013)

Σελίδες: 416

Τιμή: 15,93 €

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Ο Αχιλλέας Πανόπουλος, μαθητής της τρίτης λυκείου, μια μέρα εξαφανίζεται από προσώπου γης χωρίς καμία προειδοποίηση. Η μητέρα του, η Νατάσα, με τη βοήθεια του διοικητή Δημήτρη Δρίβα, κινεί γη και ουρανό για να βρει τα ίχνη του γιου της. Στην πορεία της έρευνας τραγικά μυστικά, πάθη και λάθη βγαίνουν στο φως και περιπλέκουν ακόμα περισσότερο τα πράγματα.
Λίγο καιρό αργότερα, η Νατάσα, από μια τραγική στροφή της μοίρας, θα βρεθεί κατηγορούμενη για την πιθανή δολοφονία του ίδιου της του παιδιού. Ο διοικητής, που έχει αρχίσει να τρέφει ερωτικά αισθήματα γι’ αυτήν, θα προσπαθήσει με κάθε τρόπο να την απαλλάξει από τις κατηγορίες που τη βαρύνουν.
Πού βρίσκεται ο Αχιλλέας; Ποιο τραγικό μυστικό τού αποκαλύφθηκε τη μέρα που εξαφανίστηκε και ποιος είναι ο πραγματικός ένοχος γι’ αυτό; Θα καταφέρει η Νατάσα να βρει το παιδί της και να διορθώσει τα λάθη του παρελθόντος που τους οδήγησαν ως εδώ; Ή μήπως είναι ήδη πολύ αργά και δε θα έχει την ευκαιρία για μια ζωή από την αρχή;»

«Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΗΞΕΡΕ ΜΟΝΟ ΝΑ ΑΓΑΠΑΕΙ»

Εκδόσεις: Ψυχογιός (2012)

Σελίδες: 464

Τιμή: 15,93 €

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Ήταν δέκα ετών η Αλέκα όταν ανακάλυψε την καρτέλα της στην παιδόπολη Καβάλας. Επίθετο δίπλα στο όνομά της δεν υπήρχε. Υπήρχε όμως η λέξη «νόθο» να χαρακτηρίζει την ίδια, και η άγνωστη λέξη «ιερόδουλος» για τη μητέρα της. Εκείνη έχει αφήσει την Αλέκα, έξι χρόνων παιδί, στην παιδόπολη, χωρίς να δώσει ξανά σημεία ζωής, παρά πολλά χρόνια αργότερα. Η Αλέκα πέρασε όλη της τη ζωή παλεύοντας ν’ αποδείξει ότι από αγκάθι βγαίνει ρόδο. Όσο κι αν την πλήγωσαν, όσο κι αν την απέρριψαν, εκείνη είχε πάντα μια χρυσή καρδιά γεμάτη αγάπη για όλους. Ο πατέρας που δε γνώρισε ζούσε πάντα μέσα στην ψυχή της, μαζί με τη λαχτάρα της κάποτε να τον συναντήσει.

Ένας αέναος αγώνας επιβίωσης, με συνταρακτικές αλήθειες ζωής στα χρόνια μιας πληγωμένης Ελλάδας. Η Αλέκα, μέσα σε αντίξοες συνθήκες, μέσα σε φτώχεια, μοναξιά, εγκατάλειψη και κάθε είδους δυσκολίες, θα παλέψει να επιβιώσει και να πραγματοποιήσει όλα της τα όνειρα· ανάμεσα σε αυτά, να ξαναβρεί τον πατέρα της.

Όλοι όσοι τη γνώρισαν την ίδια κουβέντα είχαν να πουν γι’ αυτήν: η Αλέκα δεν ήταν ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Ήταν ένας άγγελος που έπεσε στη Γη κατά λάθος, μια γυναίκα που ήξερε μόνο να αγαπάει…»

 

«ΟΤΑΝ ΑΓΑΠΑΣ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ»

Εκδόσεις: Ψυχογιός (2011)

Σελίδες: 456

Τιμή: 15,93 €

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Αυτά τα δύο παιδιά, η Αφροδίτη και η Νίκη, από το καλοκαίρι των δέκα τους χρόνων, έμελλε ν’ αγαπηθούν και να γίνουν φίλες αχώριστες. Τι ήταν αυτό που έφερε κοντά δυο τόσο διαφορετικά πλάσματα και τα κράτησε μαζί για τόσο πολλά χρόνια; Η δύναμη ή η αδυναμία; Ήταν αγάπη πραγματική ή απλώς μια προσπάθεια να ξεπεράσει η μία την άλλη; Κι ήταν πράγματι διαφορετικές ή μήπως τελικά ήταν τόσο ίδιες, όσο δε θέλησαν ποτέ να παραδεχτούν;

Η ιστορία της παράλληλης ζωής δυο γυναικών, που απέδειξαν πως όταν αγαπάς, είναι για πάντα...»

«ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΑΥΡΙΟ»

Εκδόσεις: Ψυχογιός (2010)

Σελίδες: 408

Τιμή: 15,93 €

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Η Κατερίνα μένει μόνη με δύο παιδιά, όταν ο άντρας της την εγκαταλείπει για μια άλλη γυναίκα, έπειτα από είκοσι χρόνια γάμου. Ο Γιάννης, πλούσιος και όμορφος στα σαράντα πέντε του χρόνια, δεν έχει γνωρίσει ποτέ την αγάπη. Ο Μιχάλης, φιλοχρήματος και αγχώδης σε όλη του τη ζωή, μαθαίνει ότι πάσχει από καρκίνο. Η Μαριλένα, μια εικοσιδυάχρονη κοπέλα, περιμένει τον άντρα των ονείρων της για να ξεφύγει από την καταπιεστική οικογένειά της. Την 1η Απριλίου 2009 αυτοί οι τέσσερις άνθρωποι εγκλωβίζονται στα χαλάσματα του κτιρίου μιας αμερικανικής τράπεζας ύστερα από  βομβιστική επίθεση. Μαζί τους κι ένας μυστηριώδης άντρας, ο οποίος, λίγο πριν ξεψυχήσει, τους εξομολογείται ένα τραγικό όσο και απίστευτο μυστικό. Για να τους βοηθήσει να διατηρήσουν την ψυχραιμία τους; Για να τους παρηγορήσει; Ή μήπως για να τους δώσει μια τελευταία ευκαιρία να βρουν την προσωπική τους ευτυχία; Κανείς δε θα μάθει  ποτέ… Αυτό το μυστικό όμως, που τους δένει με έναν όρκο σιωπής, τους αναγκάζει να δουν τη ζωή τους με άλλο μάτι και να προσπαθήσουν να βρουν την ευτυχία, ακόμα κι αν γι’ αυτούς αλλά και για ολόκληρη τη Γη δεν υπάρχει αύριο…»

«ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ»

Εκδόσεις: Ψυχογιός (2009)

Σελίδες: 472

Τιμή: 15,93 €

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Εκείνο το απόγευμα, κάθονταν στο μόλο, πάνω στα δίχτυα των ψαράδων. Της είχε προτείνει ο Λουκάς να καθίσουν να απολαύσουν το ηλιοβασίλεμα. Η Λένα μύριζε τον αέρα, ανάσαινε την αλμύρα της θάλασσας και ρουφούσε τα λόγια του με ακόρεστη δίψα. «Μακάρι να μπορούσες να το δεις, Λενιώ…». «Το βλέπω, Λουκά. Το βλέπω μέσα από σένα. Εσύ είσαι τα μάτια μου».

Ο Λουκάς και η Λένα, η τυφλή φίλη του, αγαπιόνταν από παιδιά. Ονειρεύονταν να παντρευτούν και να ζήσουν ευτυχισμένοι στο χωριό τους. Αλλιώς, όμως, τα ’φερε η τύχη… Τριάντα χρόνια αργότερα, οι ίδιοι πρωταγωνιστές θα ξανασυναντηθούν κάτω από πολύ ιδιόμορφες συνθήκες, σε διαφορετικούς ρόλους αυτή τη φορά. Άραγε, άντεξε στο χρόνο εκείνη η αγάπη; Μια συγκλονιστική ιστορία αγάπης, έρωτα και πάθους, μέσα από δυο μάτια που δεν είδαν ποτέ το φως του ήλιου.»

«ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ»

Εκδόσεις: Ψυχογιός (2008)

Σελίδες: 384

Τιμή: 13,95 €

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Έτσι απλά, τον πέταξαν στο ίδρυμα νεογέννητο μωρό κι ύστερα τον πήγαν πίσω στη φυσική του οικογένεια δυο χρονών παιδάκι. Έτσι απλά, τον έφεραν στην Αθήνα στα τέσσερά του κι ύστερα τον έδωσαν σε ανάδοχη οικογένεια στα δέκα του. Έτσι απλά, τώρα τον φέρνουν πάλι πίσω στο ίδρυμα, δώδεκα χρονών παιδί. Πόσο απλό ακούγεται, μα την αλήθεια! Με τη διαφορά ότι δε μιλάμε για βαλίτσα, αλλά για έναν άνθρωπο, για ένα αθώο παιδί. Η αληθινή ιστορία του Στέλιου και της μοναδικής μητέρας που γνώρισε ποτέ.»