«Υπόθεση Jacob», του William Landay – Γράφει ο Γιώργος Πανόπουλος

«Υπόθεση Jacob», του William Landay – Γράφει ο Γιώργος Πανόπουλος

Εκδόσεις: Διόπτρα

Σελίδες: 552

Τιμή: 16,92 €

Χαρακτηρίστηκε το δικαστικό θρίλερ της χρονιάς. Παρέμεινε στη λίστα με τα best sellers των New York Times για 21 εβδομάδες. Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2012 κι εξαντλήθηκε κι επανακυκλοφόρησε στα τέλη του προηγούμενου χρόνου. Κι αν όλα αυτές οι συστάσεις δε σας λένε τίποτα – σκέφτεστε ότι πρόκειται για ένα ακόμα εύπεπτο εμπορικό βιβλίο με δικαστικό περιεχόμενο – ελάτε να το γνωρίσουμε λίγο καλύτερα.

Ο Άντι είναι βοηθός εισαγγελέα και κατά τα άλλα ο τυπικός οικογενειάρχης, που θα έκανε τα πάντα για τους ανθρώπους του. Όταν η πόλη του συνταράσσεται από τη δολοφονία ενός εφήβου, σπεύδει να βοηθήσει στις έρευνες κι ούτε που διανοείται ότι θα βρεθεί άμεσα εμπλεκόμενος ο ίδιος του ο γιος. Ο Τζέικομπ είναι ένα δυσπρόσιτο και απομονωμένο παιδί με ελάχιστους φίλους. Οι πρώτες ενδείξεις για την ενοχή του σύντομα βγαίνουν στο φως κι ο πατέρας του απαλλάσσεται των καθηκόντων του. Όπως ήταν φυσικό φιλίες υφίστανται ρήγματα και οι συγκρούσεις είναι αναπόφευκτες. Ο πατέρας προσπαθεί να διατηρήσει τις ισορροπίες και παράλληλα να βρει τον πραγματικό ένοχο. Όσο προχωρά όμως την έρευνα όλο και πολλαπλασιάζονται τα ενοχοποιητικά στοιχεία εναντίον του ίδιου του παιδιού. Εκείνος ωστόσο εμμένει στην άποψη του ακόμα και μπροστά στη γυναίκα του, η οποία έχει αρχίσει να κλυδωνίζεται. Πόσο καλά ξέρουμε τελικά την οικογένειά μας; Και  πόσο έτοιμοι είμαστε να έρθουμε αντιμέτωποι με χρόνια μυστικά; Το τέλος μοιάζει αναπάντεχα τραγικό.

«Επιβεβαιωτική προκατάληψη είναι η τάση να βλέπεις τα πράγματα στο περιβάλλον σου έτσι ώστε να επιβεβαιώνεις τους προϊδεασμούς σου, αντί να βλέπεις τα πράγματα που συγκρούονται με όσα ήδη πιστεύεις. Νομίζω πως κάτι τέτοιο συμβαίνει και με τα παιδιά. Βλέπεις αυτό που θέλεις να δεις».

Το παραπάνω απόσπασμα περικλείει όλη την ιδέα αυτού του βιβλίου. Τα γεγονότα περιγράφονται από την οπτική γωνία του πατέρα. Πρόκειται για έναν πατέρα που αγαπά και φροντίζει την οικογένειά του. Ποιος μπορεί να τον κατηγορήσει γι’ αυτό; Ποιος μπορεί να τον κατηγορήσει για την υπέρμετρη εμπιστοσύνη που δείχνει; Είναι σίγουρος ότι όλα στην οικογένειά του είναι φυσιολογικά. Κι όταν τα προβλήματα γίνονται ορατά αρνείται να τα παραδεχτεί.

Αυτό είναι το λάθος που κάνουμε όλοι μας. Συχνά οι πιο κοντινοί μας άνθρωποι είναι τόσο βαθιά συνυφασμένοι με την καθημερινότητά μας, που διαμορφώνεται ανάμεσά μας μια τυπική σχέση, η οποία εξελίσσεται σε τυπική συμβίωση. Ξεχνάμε ότι οι άνθρωποι μεγαλώνουν και αλλάζουν. Τα παιδιά δεν παραμένουν πάντα μωρά. Λησμονούμε ότι οι άνθρωποι εκτός από παρόν έχουν και παρελθόν. Οι σύντροφοί μας δικαιούνται να προφυλάττουν στα κατάστιχα της ψυχής τους ένα πολύ προσωπικό βίωμα, το οποίο δεν είναι έτοιμοι να μοιραστούν.

Αυτό το οικογενειακό στερεότυπο οδηγεί σε αλυσιδωτές αντιδράσεις. Από τη μία αρνούμαστε να δούμε την πραγματικότητα κι από την άλλη προκειμένου να υπερασπιστούμε τη δική μας πεποίθηση, πλάθουμε μια άλλη πιθανή εκδοχή των καταστάσεων. Ποιος θα κατηγορήσει αυτόν τον πατέρα, που αντί να στραφεί πρώτα στο γιο του, επιχειρεί να βρει αποδείξεις ενοχής για έναν σεσημασμένο παιδεραστή; Επιπλέον σύνηθες σφάλμα αποτελεί η μη ορθή αξιολόγηση της σοβαρότητας των προβλημάτων. Αυτό συνιστά και τη μεγαλύτερη παγίδα, καθώς με το πέρασμα του χρόνου τα προβλήματα διογκώνονται.

Μεταξύ ενός πατέρα που απαρνείται το παρελθόν του και ισχυρίζεται εντόνως ότι όλα είναι φυσιολογικά, μιας μητέρας που κλυδωνίζεται από τις αλλεπάλληλες αποκαλύψεις και νιώθει ενοχές και ενός παιδιού ανίκανου να ζυγίσει τη σοβαρή διάσταση των όσων συμβαίνουν γύρω του, ποιος είναι αυτός που θα φανεί πιο δυνατός και θα σηκώσει τους ώμους του την ευθύνη; Δεν ξέρω αν στο τέλος του βιβλίου επέρχεται η κάθαρση, το σίγουρο είναι ότι θα σας προβληματίσει.

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Σε προάστιο της Βοστόνης ένας έφηβος δολοφονείται άγρια. Ο διακεκριμένος βοηθός εισαγγελέα Άντριου Μπάρμπερ δεν διστάζει να αναλάβει προσωπικά την υπόθεση, παρότι το θύμα ήταν συμμαθητής του γιου του. Οι κάτοικοι είναι μουδιασμένοι από το σοκ, αλλά έχουν εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη και στις ικανότητες του Άντριου.

Αναπάντεχα, έρχονται στην επιφάνεια στοιχεία που υποδεικνύουν ως βασικό ύποπτο το γιο του Άντριου, τον Τζέικομπ, έναν δυσπρόσιτο έφηβο κλεισμένο στον εαυτό του. Τα Μέσα Ενημέρωσης οργιάζουν, φήμες διαδίδονται στη μικρή πόλη, άνθρωποι συνθλίβονται χωρίς ελαφρυντικά. Ο Άντριου Μπάρμπερ θα αντιμετωπίσει τρομακτικά ηθικά διλήμματα και με κάθε τίμημα θα προσπαθήσει να σώσει το γιο του. Βαθιά μέσα του γνωρίζει ότι είναι αθώος, αλλά δεν αρκεί η δύναμη της ψυχής για να πείσει τους ενόρκους. Όταν τα κίνητρα όλων των πρωταγωνιστών αποκαλυφθούν, ο χορός των σκιών θα μετατραπεί σε θρίλερ με απρόβλεπτο ένοχο.

Εσείς, μέχρι πού θα φτάνατε για να υπερασπιστείτε την οικογένειά σας;»

«Από τις πρώτες σελίδες της “Υπόθεσης Jacob”, ήξερα ότι αυτό το βιβλίο ήταν ξεχωριστό. Εκτός από δικαστικό δράμα που συνδυάζει τα καλύτερα στοιχεία νομικού και ψυχολογικού θρίλερ, είναι μια σπουδή πάνω στην καρδιά της οικογένειας και όσο το διαβάζετε θα ραγίσει τη δική σας».

    Chevy Stevens

Συγγραφέας των αστυνομικών θρίλερ

«Η εξαφάνιση» & «Το στίγμα»

«ΣΑΟΣ – ΠΑΝΤΟΜΙΜΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΩΝ», του Γιάννη Καλπούζου – Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

«ΣΑΟΣ – ΠΑΝΤΟΜΙΜΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΩΝ», του Γιάννη Καλπούζου – Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

Εκδόσεις: Ψυχογιός

Σελίδες: 456

Τιμή: 15,93 €

            Είναι η δεύτερη φορά που διαβάζω το συγκεκριμένο βιβλίο, καθώς το είχα διαβάσει  και στην παλαιότερη έκδοσή του, όμως εξακολουθώ να αισθάνομαι τον θαυμασμό, την έκπληξη και το δέος μπροστά σε αυτό το συγκλονιστικό μυθιστόρημα, απαράλλαχτα όπως τα αισθάνθηκα και την πρώτη φορά. Όπως έχω ήδη αναφέρει σε κριτική άλλου βιβλίου του αγαπημένου συγγραφέα, πιστεύω ακράδαντα πως θα έπρεπε να δημιουργηθεί μια ξεχωριστή λογοτεχνική κατηγορία για τα έργα του Γιάννη Καλπούζου, καθώς δεν υπάρχουν όμοιά τους.

            Το «Σάος» είναι πραγματικά ένα μεγάλο λογοτεχνικό έργο, ανάλογο όλων των υπολοίπων του συγγραφέα, αλλά εντελώς ασυνήθιστο ως προς τη θεματολογία του. Δε νομίζω να υπάρχει κάποιο άλλο αντίστοιχο μυθιστόρημα στα ελληνικά λογοτεχνικά δεδομένα και, χωρίς διάθεση υπερβολής, θεωρώ πως θα αργήσει πολύ να υπάρξει κάτι αντάξιό του.  Ο συγγραφέας συνέλαβε μία πρωτότυπη ιδέα και την μετουσίωσε σε ένα μεγαλειώδες βιβλίο που, προσωπικά, πιστεύω ότι έχει όλα τα στοιχεία ώστε να μεταφερθεί με εξαιρετική επιτυχία στη μεγάλη οθόνη και να γίνει μια ανεπανάληπτη ταινία καταστροφής.

            Όλα ξεκινούν σε ένα ελληνικό νησί, αρκετά ανεπτυγμένο οικονομικά, τουριστικά, πολιτισμικά και πολιτιστικά, το οποίο αριθμεί αρκετές χιλιάδες μόνιμους κατοίκους. Οι ονομασίες των τοποθεσιών του εμπνευσμένες από πολλά υπαρκτά μέρη της Ελλάδας, όπως μας εξηγεί ο ίδιος ο συγγραφέας, ενώ κυρίαρχο σε όλο το νησί είναι το όρος Σάος, που δίνει και τον υπέρτιτλο στο μυθιστόρημά μας.  

Η ενεργοποίηση των ηφαιστείων στις τέσσερις γειτονικές νησίδες και ένας ισχυρότατος σε ένταση και διάρκεια σεισμός προκαλούν ρήγμα στα έγκατα του νησιού ίσο με την επιφάνειά του και τη σταδιακή του καταβύθιση. Οι κάτοικοι είναι αποκλεισμένοι από οποιαδήποτε εξωτερική βοήθεια διά θαλάσσης και αέρος, λόγω των τεράστιων κυμάτων εξαιτίας της περιδίνησης του νερού από την υποχώρηση της στεριάς και πυκνού νέφους τέφρας λόγω των ηφαιστείων. Προσπαθούν, λοιπόν, με όσα μέσα διαθέτουν να ανασυγκροτήσουν τις δυνάμεις τους και να διασώσουν πρωταρχικά και κύρια τις ζωές τους και μετά ό,τι μπορούν από προμήθειες και εφόδια, μετακινούμενοι ολοένα και υψηλότερα προς τις πλαγιές του όρους Σάος.

            Οι ήρωες και οι αντιήρωες του μυθιστορήματος του Γιάννη Καλπούζου είναι πάμπολλοι, σε σημείο που συχνά ο αναγνώστης να ανατρέχει σε προηγούμενες σελίδες για να ξαναθυμηθεί την ιδιότητα του καθενός. Όμως, είναι όλοι τόσο άρτια δομημένοι και ψυχογραφημένοι ώστε να μην υπάρχει καμία αμφιβολία για τις αντιδράσεις και τη συμπεριφορά τους. Έχουμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε ανθρώπους μικρούς και ασήμαντους στην καθημερινή τους ζωή, οι οποίοι μετατρέπονται σε ‘γίγαντες’ μπροστά στο απροσδόκητο της καταστροφής. Μεταλλάσσονται σε ήρωες με ανεξάντλητη υπομονή, αντοχές και ψυχικά αποθέματα, ώστε να συνεισφέρουν συνεχώς στη συλλογική προσπάθεια διάσωσης του πλήθους, ακόμα και όταν οι ίδιοι έχουν υποστεί τραγικές απώλειες. Ταυτόχρονα παρατηρούμε με απαξίωση ανθρώπους με αξιώματα και ‘περγαμηνές’ στην καθημερινή ζωή τους να κατακρημνίζονται από τα βάθρα τους και να μετατρέπονται σε επονείδιστους‘νάνους’, καθώς τους λείπει το πραγματικό θάρρος, το σθένος και η γενναιότητα για να ανταπεξέλθουν στους επίσημους ρόλους τους.

            Το μυθιστόρημα «Σάος – Παντομίμα Φαντασμάτων» είναι ένα ανεπανάληπτο ταξίδι στην ανθρώπινη ψυχή και στα όρια μέχρι τα οποία μπορεί αυτή να απογυμνωθεί όταν ο άνθρωπος έρχεται αντιμέτωπος με μία άνευ προηγουμένου απειλή προς την ίδια του την ύπαρξη. Γινόμαστε μάρτυρες σκηνών βιβλικής καταστροφής, ωμής  και παράλογης βίας και απώλειας του πολιτισμένου, εκλεπτυσμένου και καλλιεργημένου μανδύα του ανθρώπου μπροστά στην ανάγκη επιβίωσής του, βλέπουμε την αποκτήνωση του ανθρώπινου γένους μπροστά στην επικείμενη καταστροφή του που θεωρεί πως μπορεί να καρπώνεται ό,τι αρέσκεται απλά γιατί είναι πεπεισμένο πως δεν υπάρχει αύριο και, τέλος, παρατηρούμε την απόγνωση και την τρέλλα να οδηγούν στην αυτοχειρία. Πόσες, αλήθεια, χιλιάδες χρόνων εξέλιξης του ανθρώπινου είδους μπορούν να αναιρεθούν όταν ο άνθρωπος χάνει το ‘λούστρο’ του κοινωνικά ενταγμένου μέλους και επιστρέφει στην αρχαία κατάσταση του θηρίου, όπου επιβιώνει ο δυνατότερος; Δεν χρειάζονται παρά μερικές ώρες, μέρες για να εξαφανιστεί κάθε ίχνος πολιτισμού και ευγένειας, ώστε να δούμε εξευγενισμένα και αξιοσέβαστα άτομα της μικρής κοινωνίας του νησιού να μετατρέπονται σε άγρια θηρία που επιζητούν το αίμα άλλων αθώων συνανθρώπων τους, ώστε να επιβιώσουν οι ίδιοι, ή απλά για να αποδοθεί μια στρεβλή αίσθηση δικαιοσύνης.

            Παρότι η κατάσταση που μας περιγράφει ο συγγραφέας με εξαιρετική ακρίβεια και αληθοφάνεια είναι ζοφερή και δυσοίωνη, υπάρχουν και πολλά στοιχεία που αφήνουν να αχνοφαίνεται η ελπίδα και η αισιοδοξία για τη διατήρηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και υπόστασης. Ο έρωτας, πάντα κυρίαρχος στο παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον, είναι αυτός που δίνει ελπίδα και αντοχή στον άνθρωπο για να αντιμετωπίσει τις αντιξοότητες όταν όλα φαίνονται χαμένα. Η γενναιότητα και η αλληλεγγύη προς τον συνάνθρωπο δεν χάνονται από τις ευγενικές ψυχές κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, ενώ η δικαίωση και η κάθαρση πάντα έρχονται στο τέλος όπως και στις αρχαίες τραγωδίες, έστω και αν απαριθμούνται χιλιάδες αθώα θύματα.

            Πραγματικά, αισθάνομαι πως τα λόγια είναι φτωχά για να περιγράψουν ένα τόσο μεγαλειώδες και συγκλονιστικό μυθιστόρημα. Μόνο όταν το διαβάσετε θα μπορέσετε να νιώσετε όλα αυτά τα οποία ήθελε να θίξει και να καυτηριάσει ο συγγραφέας με όπλο του την πένα του. Πολλά συγχαρητήρια στο Γιάννη Καλπούζο, για μία ακόμα φορά, και ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ Φίλοι μου!

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Το νησί ύστερα από έναν τρομερό σεισμό βυθίζεται σταδιακά. Οι άνθρωποι ανεβαίνουν ολοένα ψηλότερα για να σωθούν. 

Η κανονικότητα της ζωής του Παρασκευά, της αγαπημένης του εγγονής Θαρρενής, μα και όλων των κατοίκων ανατρέπεται απότομα. Έρχονται αντιμέτωποι με τον κίνδυνο, τον φόβο, την απόγνωση και τον θάνατο, ενώ θ' αναμετρηθούν με ανομολόγητα μυστικά, πόθους και πάθη.

Στην ανάβαση προς το βουνό Σάος περιπλέκονται μια αινιγματική διαθήκη, πολιτικοί-καρικατούρες, βιαστές και δολοφόνοι, ηγέτες-νάνοι, καθημερινοί άνθρωποι-γίγαντες, το καθήκον, η αλληλεγγύη και ο φιλοτομαρισμός, η μετάλλαξη των χαρακτήρων σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο, ο έρωτας που φυτρώνει σαν λουλούδι στη ραγισματιά της ασφάλτου, ο πλούτος και η φτώχεια των ψυχών, η ηθική και συναισθηματική κατάπτωση, η αποκτήνωση, η ελπίδα, το ίδιο το νησί, που θα μπορούσε να είναι η Ελλάδα ή ο κόσμος ολόκληρος.»

«ΘΑΝΑΣΙΜΑ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙΑ», της Βάσως Παπαδοπούλου – Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

«ΘΑΝΑΣΙΜΑ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙΑ», της Βάσως Παπαδοπούλου – Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

Εκδόσεις: Άνεμος Εκδοτική

Σελίδες: 224

Τιμή: 11,70 €

            Το αστυνομικό μυθιστόρημα είναι ένα είδος λογοτεχνίας δύσκολο που απαιτεί μεθοδευμένη και πολύ προσεχτική δουλειά από το συγγραφέα. Πρέπει να έχει την ικανότητα να αποκρύπτει βασικά στοιχεία που δύνανται να αποκαλύψουν την πλοκή πέρα από το επιθυμητό, να κρατάει το ενδιαφέρον του αναγνώστη αμείωτο έτσι ώστε, ακόμα κι αν ο πεπειραμένος αναγνώστης ανακαλύψει τον  πιθανό ένοχο σχετικά νωρίς – ακόμα κι αν δεν είναι ο συνήθης ύποπτος, ο μπάτλερ... – να μην είναι σε θέση να ξεκαθαρίσει τα αίτια που τον οδήγησαν στα εγκλήματά του, πριν ο συγγραφέας του το επιτρέψει.

            Η εξαίρετη συγγραφέας Βάσω Παπαδοπούλου κατάφερε να ξεπεράσει όλες τις παραπάνω συνήθεις ‘παγίδες’, στις οποίες μπορεί να υποπέσουν οι συγγραφείς της αστυνομικής λογοτεχνίας, με μαεστρία και ταλέντο ανεπανάληπτο. Μας δίνει κάθε φορά τα στοιχεία που πρέπει ώστε να αρχίσουμε να υποψιαζόμαστε κάποιον από τους ήρωες του βιβλίου της αλλά, ταυτόχρονα, να μην είμαστε εντελώς σίγουροι σε τέτοιο σημείο ώστε να αρχίσουμε να αμφιβάλουμε για την αρχική μας υποψία. Σε αυτό συνδράμει η ευρηματική και πρωτότυπη πλοκή αλλά και τα πολλά και ετερόκλητα πρόσωπα της υπόθεσης.

            Η  ιστορία μας ξεκινά από το ψιλικατζίδικο του Ανάργυρου στην Καλλιθέα, ενός από μια ομάδα παλιών συμμαθητών που βρίσκονται πια στα 53 τους χρόνια.  Οι φίλοι αυτοί συνηθίζουν να συναντιούνται συχνά πυκνά σε ένα παρακείμενο ταβερνάκι για να βρίσκονται, να αναπολούν τα παλιά και να διατηρούν μια υποτυπώδη, άλλοτε ουσιαστικότερη και άλλοτε περιστασιακή επικοινωνία. Όλα βαίνουν καλώς, ή έστω αναμενόμενα αδιάφορα, μέχρι τη στιγμή που λαμβάνουν χώρα πολλαπλοί και συνεχόμενοι θάνατοι κάποιων από τους παλιούς συμμαθητές. Τα περιστατικά προκαλούν, όπως είναι φυσικό, την επέμβαση της αστυνομίας η οποία, με επικεφαλής τον αστυνόμο Κλεόβουλο Χαλατσάκη και την ομάδα του, προσπαθεί να διευκρινίσει τα αίτια του κάθε μεμονωμένου θανάτου, καθώς και την τυχόν σχέση μεταξύ τους.

            Έτσι, αρχίζει να ξετυλίγεται ένας πολύ μπερδεμένος μίτος που σιγά σιγά και μεθοδικά μας αποκαλύπτει λίγα στοιχεία κάθε φορά, αρκετά ώστε να αρχίσουμε να υποψιαζόμαστε και να ‘ποντάρουμε’ στον πιθανό δολοφόνο, αλλά και ανεπαρκή ώστε να μπορούμε να αποκλείσουμε κάθε άλλο υποψήφιο. Κάθε αποκάλυψη φέρνει στο φως κι ένα καλά κρυμμένο μυστικό, μια ανομολόγητη πράξη, μια χαμένη ευκαιρία για ευτυχία, πάθη καλά θαμμένα στο μνήμα του χρόνου, σχέσεις διαβρωμένες από την κακία και τον φθόνο τρίτων προσώπων, αλήθειες που ποτέ δεν ειπώθηκαν κι έτσι απέκτησαν την πικρή γεύση του δηλητήριου, αποφάσεις που ποτέ δεν πάρθηκαν και άφησαν τη ζωή να ξεγλιστρήσει ανούσια, οικογενειακές σχέσεις που δεν αφέθηκαν να ευδοκιμήσουν.

            Τα «Θανάσιμα Σταυροδρόμια» είναι ένα εξαίρετο αστυνομικό μυθιστόρημα, αριστοτεχνικά γραμμένο, με γερές δόσεις σασπένς, χιούμορ, αγωνίας και στοχασμού που κεντρίζει τη σκέψη του αναγνώστη τοποθετώντας τον στην θέση του αστυνόμου ο οποίος προσπαθεί να συνδέσει τα φαινομενικά ασύνδετα κομμάτια ενός δολοφονικού παζλ και να αποδώσει τεκμηριωμένα τις ευθύνες εκεί όπου αναλογούν. Γιατί η συγγραφέας επέλεξε αυτόν το συγκεκριμένο τίτλο θα το αφήσω σε εσάς να το ανακαλύψετε, διαβάζοντας το βιβλίο, καθώς πρόκειται για μια πολύ πρωτότυπη και ευφυή έμπνευση με την οποία ενώνονται περίτεχνα τα νήματα της υπόθεσης. Πολλά συγχαρητήρια στη Βάσω Παπαδοπούλου και σας προτείνω ανεπιφύλακτα να το διαβάσετε Φίλοι μου!        

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Μια παρέα αντρών, παλαιών συμμαθητών, στα 53 χρόνια τους πια, συνεχίζουν ευλαβικά τις μηνιαίες συναντήσεις τους.
Ο μοναχικός Ανάργυρος, που δεν εγκατέλειψε ποτέ τη μητρική εστία, αποτελεί τον συνδετικό κρίκο, κυρίως λόγω επαγγέλματος – είναι ο ψιλικατζής της γειτονιάς.
Όλοι παρακολουθούν περίεργοι στην αρχή, ανήσυχοι στη συνέχεια και αποσβολωμένοι στο τέλος τους πολλαπλούς συνεχόμενους θανάτους που αποδεκατίζουν την παρέα. «Σαν να καλεί ο Άγιος Πέτρος την κλάση μας», λένε μεταξύ τους.
Η αστυνομική έρευνα μοιραία φέρνει στην επιφάνεια παλιά, καλά κρυμμένα μυστικά. Φιλίες χρόνων αποδεικνύονται ψεύτικες, σταθερές οικογενειακές σχέσεις καταρρέουν.
Όσο οι φόνοι συνεχίζονται, όλο και περισσότερο αποκαλύπτονται μίση, πάθη, πρόσωπα και καταστάσεις ενός όχι και τόσο μακρινού παρελθόντος που κάποιοι δεν θέλησαν ή δεν μπόρεσαν να ξεχάσουν…»

«ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΒΡΑΔΙΕΣ ΜΕ ΤΗ ΜΕΡΙΛ ΣΤΡΙΠ», της Mia March – Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

«ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΒΡΑΔΙΕΣ ΜΕ ΤΗ ΜΕΡΙΛ ΣΤΡΙΠ», της Mia March – Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

Εκδόσεις: Κλειδάριθμος

Σελίδες: 424

Τιμή: 15,50 €

            Η Μέριλ Στριπ είναι αδιαμφισβήτητα η κορυφαία ηθοποιός της γενιάς της. Πανέμορφη, με έναν δικό της εντελώς τρόπο, γλυκύτατη, χαμηλών τόνων στην προσωπική της ζωή αλλά απόλυτα δυναμική στην έβδομη Τέχνη, έχει την ικανότητα να μετουσιώνει το ανεξάντλητο ταλέντο της σε ετερόκλητους ρόλους και να μας χαρίζει ανεπανάληπτες ερμηνείες.  Στο αρχικό σημείωμα της συγγραφέως αναφέρεται η εξής απάντηση που έδωσε η διάσημη ηθοποιός στην ακόλουθη ερώτηση δημοσιογράφου σε κάποια συνέντευξη: «Εάν υπάρχει Παράδεισος, τι θα θέλατε να σας πει ο Θεός όταν φτάσετε στις Πύλες του;» Η Μέριλ Στριπ ανοίγοντας τα χέρια της διάπλατα απαντά: «Όλοι μέσα!».

Η συγγραφέας Μία Μάρτς, δικαίως λοιπόν, ανήκει στο φαν κλαμπ της εξαίρετης ηθοποιού και ορμώμενη από τις πάμπολλες και ξεχωριστές ταινίες της μας χάρισε ένα υπέροχο μυθιστόρημα, θεωρώντας το ένα φόρο τιμής σε εκείνη. Μη ξεγελαστείτε και θεωρήσετε ότι το βιβλίο αφορά αποκλειστικά και μόνο τη Μέριλ Στριπ… Είναι ένα βιβλίο που αφορά πολλά περισσότερα από κάποιες λατρεμένες ταινίες – ορόσημο της κινηματογραφικής πορείας της ηθοποιού. Αφορά τα μηνύματα τα οποία επιδιώκει να περάσει η συγγραφέας στους αναγνώστες της μέσα από τις ταινίες αυτές και, εν τέλει, αφορά την ίδια τη ζωή.

            Το εξώφυλλο εμπνευσμένο και σε απόλυτη συμφωνία με το σκηνικό του βιβλίου μας παραπέμπει σε μια παραλιακή κωμόπολη, το Μπούθμπεϊ Χάρμπορ στο Μέιν, της Αμερικής, και συγκεκριμένα στην «Πανσιόν Των Τριών Καπετάνιων», την οποία διευθύνει η πενηντάχρονη Λόλι Γουέλερ. Μαζί της συνδέονται η κόρη της Κατ και οι ανιψιές της Ίζαμπελ και Τζουν. Η μοίρα και ένα τραγικό συμβάν τα φέρνουν έτσι ώστε δεκαπέντε χρόνια πριν από το παρόν, οι τέσσερίς τους να αναγκαστούν να συγκατοικήσουν. Τα χρόνια περνούν, κάθε μια τους ακολουθεί την πορεία που επέλεξε και θα απομακρυνθούν καθώς δεν υπάρχει ουσιαστική επικοινωνία μεταξύ τους.

            Η Λόλι θα συνεχίσει να διευθύνει αγόγγυστα την πανσιόν διατηρώντας την παράδοση των τριών καπετάνιων προγόνων της. Η κόρη της η Κατ μεγαλώνει δίπλα της μη γνωρίζοντας τίποτε άλλο πέρα από το Μέιν, ασχολούμενη με τη μεγάλη της αγάπη, την ζαχαροπλαστική και αμφιταλαντευόμενη εάν θα πρέπει να δεχτεί την πρόταση γάμου του παιδικού της φίλου και πρώτης της αγάπης, Όλιβερ, ή να ακολουθήσει τα όνειρά της μακριά από τη γενέτειρά της. Η Ίζαμπελ παντρεύεται τον εφηβικό της έρωτα τον Έντουαρντ, μόνο για να ανακαλύψει δέκα  χρόνια μετά πως την απατά και μάλιστα καταπατώντας την μεταξύ τους συμφωνία που είχαν κάνει όταν ήταν ακόμη έφηβοι.  Η αδερφή της Ίζαμπελ, Τζουν, επιλέγει το δύσκολο δρόμο της μονογονεϊκής οικογένειας και δεσμεύεται απέναντι στον επτάχρονο γιο της Τσάρλι να βρει τον πατέρα του, Τζον Σμιθ, ο οποίος αγνοείται πριν ακόμα ο μικρός γεννηθεί.

            Μετά από μια αναπάντεχη αποκάλυψη εκ μέρους της θείας τους Λόλι, οι δύο αδερφές Ίζαμπελ και Τζουν αναγκάζονται να επιστρέψουν στην «Πανσιόν των Τριών Καπετάνιων» όπου καλούνται να έρθουν αντιμέτωπες με τα φαντάσματα του παρελθόντος τους, αναγκάζονται να αναγνωρίσουν το ρόλο που έπαιξε η θεία τους ως ‘φύλακας άγγελός’ τους, αναθεωρούν πολλά από τα πιστεύω τους αφήνοντας πίσω τους παλιούς εγωισμούς και την αναίτια επίρριψη ευθυνών για τα δεινά που τις βρήκαν σε άτομα που δεν ευθύνονταν, βρίσκουν κοινά σημεία επαφής μεταξύ τους που αγνοούσαν πως υπήρχαν, ανακαλύπτουν τον εαυτό τους και η μία την άλλη, πριν να είναι πολύ αργά, αλλά ανακαλύπτουν και την πραγματική αγάπη και την ύπαρξη ευτυχίας από εκεί όπου δεν το περιμένεις. Και όλα αυτά στον απόηχο οκτώ πασίγνωστων ταινιών της αγαπημένης Μέριλ Στριπ, μέσα από τις οποίες οι ηρωΐδες μας λαμβάνουν και αξιοποιούν όλα τα μηνύματα που τους δίνονται, αναθεωρώντας όλα όσα μέχρι τότε θεωρούσαν ως δεδομένα για τη ζωή, την αγάπη, την φιλία, την πίστη, την οικογένεια και τις ανθρώπινες σχέσεις.      

Η υπόθεση του μυθιστορήματος είναι ευρηματική, σφιχτοδεμένη, με χαρακτήρες άρτιους και ολοζώντανους, περιγραφές που ‘φωτογραφίζουν’ πρόσωπα, τοπία και καταστάσεις και καθηλώνουν τον αναγνώστη ο οποίος, παρασυρμένος όλο και περισσότερο μέσα στην πλοκή, δένεται με τις ηρωΐδες και τους ήρωες, συμπάσχει μαζί τους, αγανακτεί με τα παθήματά τους και τα σφάλματά τους και λυτρώνεται με την κατάληξή τους. Ένα βιβλίο τρυφερό, αληθινό, μαγευτικό, συγκινητικό που αφήνει μια γλυκιά, αξεπέραστη αίσθηση στον αναγνώστη, όπως όταν έχει περάσει κανείς μια όμορφη κινηματογραφική βραδιά βλέποντας την αγαπημένη του ταινία, με ένα μπολ ποπ-κορν στην αγκαλιά του και τους αγαπημένους του ανθρώπους δίπλα του. Απλά, διαβάστε το Φίλοι μου!

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Τρεις γυναίκες βρίσκουν απρόσμενες απαντήσεις, κατακτούν την ευτυχία και ανακαλύπτουν η μία την άλλη με αφορμή τις ταινίες της Μέριλ Στριπ…

Οι αδελφές Ίζαμπελ και Τζουν, και η ξαδέλφη τους Κατ, μεγάλωσαν μαζί, αλλά έχουν αποξενωθεί από χρόνια. Τώρα, όμως, καλούνται να επιστρέψουν στην οικογενειακή πανσιόν στα παράλια του Μέιν…

Με αφορμή τις Κινηματογραφικές Βραδιές στην πανσιόν,  οι γυναίκες αυτές θα έλθουν πιο κοντά μεταξύ τους και θα αρχίσουν να αποκαλύπτουν τα μυστικά τους, να συζητούν ως αργά το βράδυ και να αμφισβητούν όλα όσα πίστευαν για τη ζωή, την αγάπη και τις ανθρώπινες σχέσεις.

Κάθε μια τους θα δει την περίπλοκη ζωή της μέσα από τη μαγεία του κινηματογράφου… Ο σύζυγος της Ίζαμπελ έχει εξωσυζυγική σχέση, ενώ μια παλιά συμφωνία που είχαν κάνει οι δυο τους την εμποδίζει να πραγματοποιήσει το σημαντικότερο γι’ αυτήν όνειρο· η Τζουν έχει υποσχεθεί στον εφτάχρονο γιο της ότι θα εντοπίσει τον πατέρα του, τον οποίο δεν γνώρισε ποτέ· και η Κατ αμφιταλαντεύεται για το αν πρέπει να δεχτεί την πρόταση γάμου του παιδικού της φίλου...

Με αφορμή τις ταινίες της Μέριλ Στριπ, οι γυναίκες αυτές καλούνται να ανακαλύψουν τον εαυτό τους, να γνωρίσουν επιτέλους η μια την άλλη και να διεκδικήσουν ένα χάπι εντ για τη ζωή τους.»

Η Mia March ζει με την οικογένειά της σε ένα μικρό χωριό στα παράλια του Μέιν. Μπορείτε να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα της, στη διεύθυνση http://www.miamarch.com. 

«ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΓΗΣ», του Ευρύνοου - Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

«ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΓΗΣ», του Ευρύνοου - Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

Εκδόσεις: Λυκόφως

Σελίδες: 130 

Τιμή: 10€

            Ο άνθρωπος είναι ίσως το πιο αξιοπερίεργο ον στον πλανήτη μας. Έχει την ικανότητα να είναι το πιο αξιοθαύμαστο και πολυμήχανο πλάσμα, αν σκεφτούμε όλη την εξέλιξή του σε βάθος χρόνου και τα αναρίθμητα επιτεύγματά του, σε όρους πολιτισμού, τεχνολογίας, κοινωνίας και επιστήμης, αλλά ταυτόχρονα και το πιο αναξιοπρεπές και αγνώμον, αν αναλογιστούμε πόσα έχει θυσιάσει για να επιτύχει όλα τα παραπάνω. Και τα έχει θυσιάσει ελαφρά τη καρδία, χωρίς να αναλογιστεί τις συνέπειες των αλόγιστων ενεργειών του ενάντια στη μητέρα Γη, η οποία, ούσα πλέον αποστραγγισμένη σε κρίσιμο βαθμό από τους απαραίτητους πόρους της, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου στο ανθρώπινο γένος.  

Ποιοί όμως αφουγκράζονται πραγματικά τα απεγνωσμένα μηνύματα που μας στέλνει η εξασθενημένη Γη, ποιοί είναι διατεθειμένοι να τα διαδώσουν και πόσοι είναι τελικά πρόθυμοι να λάβουν τα απαραίτητα μέτρα ώστε η καταστροφική πορεία του πλανήτη, στην οποία τον έχει τροχοδρομήσει ο ίδιος άνθρωπος, να ανατραπεί; Ο συγγραφέας Ευρύνοος, ή κατά κόσμον Αναστάσιος Χατζησπυρίδης, συνέλαβε μία εξαιρετικά πρωτότυπη και ασυνήθιστη ιδέα και την μεταμόρφωσε σε ένα πολύ ευρηματικό και γοητευτικό μυθιστόρημα φαντασίας, «Το Κάλεσμα Της Γης», με το οποίο επιχειρεί να δώσει μία απάντηση στα παραπάνω σημαντικότατα και φλέγοντα ερωτήματα.

Η υπόθεση του μυθιστορήματος αυτού, αν και ανήκει στη σφαίρα του μύθου και του φανταστικού, διαπραγματεύεται την ουσία του προβλήματος με τρόπο εμπνευσμένο, ουσιαστικό και εμπεριστατωμένο, καθώς ο συγγραφέας θίγει όλα τα ουσιαστικά ζητήματα που απασχολούν τον ταλαίπωρο πλανήτη μας. Δώδεκα άνθρωποι από κάθε γωνιά της γης, διαφορετικής ηλικίας, κουλτούρας, καταγωγής και φιλοσοφίας μοιράζονται την κοινή τους αγάπη για τη Φύση και τη Μητέρα Γη. Επίσης, μοιράζονται την ιδιαιτερότητά τους σε σχέση με τους υπόλοιπους ανθρώπους, καθώς κάθε ένας από αυτούς έχει και ένα εξαιρετικό και σπάνιο χάρισμα να επικοινωνεί, να καταλαβαίνει, να συνομιλεί και να συναισθάνεται κάποιο στοιχείο του φυσικού περιβάλλοντος. Οι άνθρωποι αυτοί ζουν απόλυτα εναρμονισμένοι με τη Φύση, σεβόμενοι τους νόμους της, εκτιμώντας όλα όσα εκείνη τους προσφέρει απλόχερα, νιώθοντας αληθινή ευγνωμοσύνη και εκφράζοντας τις ευχαριστίες τους προς αυτήν κάθε ώρα και στιγμή.

Αυτό είναι μόνο το έναυσμα για να ξεκινήσουμε ένα μαγευτικό ταξίδι μαζί με τους δώδεκα ήρωές μας σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Πλάσματα μυθικά ζωντανεύουν, στοιχεία της φύσης παίρνουν ορατές μορφές και επικοινωνούν με τους ανθρώπους, ταξίδια σε άλλες εξωπραγματικές διαστάσεις πραγματοποιούνται μπροστά στα μάτια μας, μυστικιστικά και ασυνήθιστα σύμβολα πάνω σε αντικείμενα που φέρουν οι ήρωες ως φυλαχτά, χαμένες φυλές και πνεύματα συνδράμουν στο μακρινό ταξίδι των ηρώων μας προς το συγκεκριμένο σημείο όπου θα διαδραματιστούν όλα. Η πορεία τους προκαθορισμένη από παντοδύναμες θεότητες αλλά και την ίδια τη Φύση, ώστε να κατευθυνθούν και οι δώδεκα στο ίδιο σημείο συνάντησης όπου θα δωθεί και μια οριστική, ριζική και αμετάκλητη λύση στην επικίνδυνη ‘κατηφόρα’ που έχει πάρει ο πλανήτης.

Πολλά και φλέγοντα προβλήματα θίγονται έντεχνα από το συγγραφέα μέσα από την ματιά και τις απόψεις των ηρώων, όπως η μόλυνση από την πυρηνική ενέργεια των επίγειων και υπόγειων υδάτινων και γήινων πόρων, η αλόγιστη αλιεία και υλοτόμηση, η αποψίλωση των δασών, η γενετική μετάλλαξη φυτών, ζώων και τροφίμων και η επίδρασή τους στην υγεία, η εσφαλμένη προσήλωση των ανθρώπων στην απόκτηση υλικού πλούτου ως μέσο ευτυχίας και ολοκλήρωσης, η απομάκρυνσή τους από τη φύση, τη χλωρίδα και την πανίδα της και, κυρίως, η αδιαφορία των ήδη υπαρχόντων γενεών για την απροσμέτρητη εκμετάλλευση όλων των παραγωγικών πόρων της φύσης χωρίς να προνοήσουν για την αναπλήρωσή τους αλλά και για το τί θα κληροδοτήσουν στις επερχόμενες γενιές.

Δεν έχω πρόθεση να σας αποκαλύψω περισσότερα από την πανέξυπνη και ευρηματική πλοκή του υπέροχου αυτού ‘παραμυθιού’ για ενήλικες καθώς το ταξίδι ανακάλυψής της είναι πολύ συναρπαστικό για να σας το στερήσω. Θα πρέπει να το πραγματοποιήσετε μόνοι σας διαβάζοντάς το και είμαι βέβαιη ότι θα αναθεωρήσετε πολλά πράγματα, αλλά ότι θα νιώσετε και πολλά ξεχασμένα συναισθήματα, όπως ευγνωμοσύνη για όλα αυτά που μας προσφέρει απλόχερα η Φύση, μα και υπευθυνότητα για όλα όσα πρέπει να προστατεύσει το ανθρώπινο είδος ώστε να επουλωθούν όσες περισσότερες από τις πληγές της Γης είναι δυνατόν και οι οποίες αλόγιστα ανοίχτηκαν στην επέλαση του ανθρώπου ανά τους αιώνες. Πολλά συγχαρητήρια στο συγγραφέα και ευχές για την καλή πορεία του βιβλίου του. Διαβάστε το Φίλοι μου!  

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

"Δώδεκα πρόσωπα διαφορετικής εθνικότητας, άγνωστα μεταξύ τους και με ιδιαίτερες ικανότητες καλούνται από κάποιες οντότητες να κάνουν ένα μεγάλο ταξίδι. Μυθικά πλάσματα παρεμβαίνουν και βοηθούν τους δώδεκα ήρωες να ολοκληρώσουν το ταξίδι τους και να συναντηθούν σε συγκεκριμένη τοποθεσία, όπου θα ενημερωθούν για το τι πρέπει να γίνει ώστε να διασωθεί το ανθρώπινο είδος που έχει πάρει την κατηφόρα. Τότε, παρουσία της θεάς, συμβαίνει κάτι μοναδικό πάνω στην Γη."

«Το μυθιστόρημα του Ευρύνοου θίγει έντεχνα και επιδέξια το καυτό θέμα της μόλυνσης και της επαπειλούμενης καταστροφής του πλανήτη. Αναπτύσσοντας το μύθο του με τέχνη και ευστροφία και πλάθοντας με ιδιαίτερα χαρισματικό τρόπο τους ήρωές του, που θα κληθούν να πρωτοστατήσουν στη σωτηρία της Γης, ο συγγραφέας μας δίνει ένα έργο που συναρπάζει, τόσο με την εξέλιξη της ιστορίας του, όσο και με το απρόσμενο τέλος του.»

Όμηρος Αβραμίδης, Συγγραφέας

Απόσπασμα:

«Βρέθηκε να βαδίζει σε ένα μέρος σαν φαράγγι που δεξιά και αριστερά του υπήρχαν βράχοι που έμοιαζαν σαν νεροφαγωμένοι τοίχοι.

Μετά την στροφή που φαινόταν εμπρός του τα έχασε...

Μια παραδεισένια "φωλιά" περιστοιχισμένος από πανύψηλους νεροφαγωμένους "τοίχους" απλωνόταν μπροστά του.

Βλάστηση που δεν υπήρχε πουθενά τριγύρω όμοιά της.

Ψηλά δέντρα, παντού...

Παρατήρησε πώς η "φωλιά" αυτή είχε σχήμα σταγόνας...

Δηλαδή ξεκινούσε με το στενό δρομάκι και μπαίνοντας, αφού περνούσες την στροφή που έκανε, ουσιαστικά, "έμπαινες" σε έναν μικρό ιδιωτικό παράδεισο, αφού οι πανύψηλοι "τοίχοι" ολόγυρα, δεν επέτρεπαν να φαίνεται από πουθενά.

Μπαίνοντας στο δασάκι, άκουσε νερά να σκάνε πάνω σε κάτι μεγάλο και υδάτινο.

Στο τέλος του δάσους βρέθηκε στην όχθη μιας απίστευτης λίμνης...

Είδε πώς υπήρχε ένας μικρός καταρράκτης που τροφοδοτούσε την λίμνη με κρυστάλλινο νερό.

Δίπλα, υπήρχε ρυάκι που λειτουργούσε σαν υπερχείλιση της λίμνης και οδηγούσε τα πλεονάζοντα νερά στη ρίζα του βράχου.

Από εκεί χανόταν απ' τα μάτια του το νερό σαν να ακολουθούσε υπόγεια πορεία.

Ο Orad έμεινε εκστατικός να θαυμάζει την ομορφιά του τοπίου.

Ενός μοναδικού τοπίου σε ακτίνα πολλών πολλών χιλιομέτρων...

Αποφάσισε να βγάλει τα ρούχα του και να κολυμπήσει στην λίμνη.

Με μια βουτιά βρέθηκε να κολυμπάει στα κρυστάλλινα νερά.

Βουτούσε ολόκληρος σαν να μην είχε ξαναευχαριστηθεί τόσο στην ζωή του.

Και όντως έτσι ήταν.

Έκανε σαν μικρό παιδί, πλατσούριζε, βούταγε, έκανε μπουρμπουλήθρες με το στόμα του και θαύμαζε τον βυθό που ήταν πεντακάθαρος.

Αποφάσισε να κολυμπήσει μέχρι τον καταρράκτη για να σταθεί από κάτω του, να τον χτυπάει το νερό που έπεφτε με ορμή.

Έφτασε στον καταρράκτη και το νερό έπεφτε από 8-9 μέτρα ύψος.

Γύριζε το σώμα του ώστε να του χτυπάει μια στην πλάτη, μια στο κεφάλι, μια στους ώμους.

Ένοιωθε πώς το νερό του έκανε μασάζ.

Δεν είχε ξαναζήσει κάτι παρόμοιο.

Κάποιες φορές πάσχιζε να μείνει στην επιφάνεια για να σηκώσει τα πόδια του έξω από το νερό για να κάνει και σε κείνα μασάζ.

Η αίσθηση ήταν υπέροχη!

Αφού ευχαριστήθηκε το παιχνίδι με το νερό, στον καταρράκτη, θέλησε να δει τι υπήρχε πίσω από αυτή την υδάτινη "κουρτίνα".

Βράχια πεσμένα υπήρχαν παντού τριγύρω...

Γκρίζα βράχια λεία και γλιστερά...

Ένας βράχος ξεχώριζε από τους υπόλοιπους. Είχε καφετί χρώμα και λευκές γραμμές.

Θέλησε να τον πλησιάσει και να τον αγγίξει.

Αφού σκαρφάλωσε λίγο για να περάσει όλους τους γκρίζους βράχους που βρίσκονταν ολόγυρα, έφτασε κοντά του.

Τον άγγιξε και τότε συνέβη κάτι τρελό.

Ο βράχος ήταν μαλακός, σχεδόν σαν τα σφουγγάρια που έβρισκε στην θάλασσα ο Orad.

Δυο μάτια και ένα στόμα ξεπρόβαλαν από τον "βράχο".

Κι ο βράχος του μίλησε.

"Orad" του είπε, "μην φοβάσαι".

Ο Orad είχε μείνει έκπληκτος. Από την άλλη, σκέφτηκε πώς συναντήθηκε με το πνεύμα της Γης. Τόσα χρόνια άκουγε τον παλμό της και όλα τα φαινόμενα της τα αντιλαμβανόταν μα τώρα...

Τώρα ήταν τελείως διαφορετικά.

Ένας μαλακός βράχος που μιλούσε! Και όχι μόνο, μα ήξερε το όνομά του και του μιλούσε στην γλώσσα του.»

(Πηγή:https://www.facebook.com/…/%CE%A4%CE%BF-%C…/1404744206468453) 

«ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΟΜΙΧΛΗΣ 2 – ΧΑΤΙΣΕ», του Νίκου Γούλια - Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

«ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΟΜΙΧΛΗΣ 2 – ΧΑΤΙΣΕ», του Νίκου Γούλια - Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

Εκδόσεις: Ψυχογιός

Σελίδες: 560

Τιμή: 8,91 €

            Η λογοτεχνία έχει πάντα την ικανότητα να ‘ταξιδεύει’ τον αναγνώστη σε κόσμους αλλοτινούς, μακρινούς, μαγευτικούς. Η πραγματική, ατόφια λογοτεχνία έχει την ικανότητα να ‘εισβάλει’ στο μυαλό του αναγνώστη, να ‘αιχμαλωτίζει’ την ψυχή του, να ‘αγγίζει’ την καρδιά του και να μένει ‘χαραγμένη’ στη μνήμη του για πάντα. Θέλοντας, λοιπόν, να εκφράσω επιγραμματικά  τις άριστες εντυπώσεις που μου άφησε το δεύτερο μέρος της εξαιρετικής τριλογίας του Νίκου Γούλια «Στα Χρόνια Της Ομίχλης 2 – Χατισέ», θα έλεγα ότι αποτελεί ένα αντιπροσωπευτικό παράδειγμα καλής, ατόφιας, ελληνικής λογοτεχνίας!

            Η εξαίσια συνέχεια της «Ιάσμης» είναι ένα συγκλονιστικό ιστορικό μυθιστόρημα γραμμένο με τρόπο αριστοτεχνικό, γλαφυρό, παραστατικό και αυθεντικό, δηλαδή ένα ακόμα δείγμα της  εξαιρετικής γραφής του συγγραφέα. Η ιστορία διαδραματίζεται στα ταραγμένα χρόνια όλου του 19^ου αιώνα και σε μέρη όπως η Χίος, η Σύρος, η Σμύρνη, το Κορδελιό, τα Αλάτσατα και η Κωνσταντινούπολη. Οι ήρωες, τη ζωή των οποίων ακολουθούμε με κομμένη την ανάσα, είναι ένα ετερόκλητο κράμα Ελλήνων, Τούρκων, Βενετσιάνων, ορθοδόξων, μωαμεθανών και καθολικών, των οποίων οι δρόμοι διασταυρώνονται και οι μοίρες τους άρρηκτα δεμένες καθορίζουν την πορεία και των απογόνων τους.

            Ήρωές μας ο Χακάν και η Ακτσού, ο Σουλεϊμάν και η Φατιμά, ο Στέφανος και η Μαριώ, ο Ζοζέφ και η Πηνελόπη, ο Λιωνής, η Δέσποινα, ο Τζιοβάνι, η Φραντσέσκα, η Αντζελίνα, ο Πάολο και φυσικά η Χατισέ, να κυριαρχεί παντού και πάντα, ακόμα και όταν είναι απούσα. Ο συγγραφέας δημιουργεί μια εμπνευσμένη και απρόσμενη πλοκή όπου κάθε ήρωας έχει το δικό του ρόλο και ο οποίος συνδέεται απρόβλεπτα αλλά μοιραία με τις ζωές των υπολοίπων αλλά και των ηρώων της «Ιάσμης». Πολλές οι εκπλήξεις και οι ανατροπές που μας επιφυλάσσει ο Νίκος Γούλιας και το ‘χτίσιμο’ της εξέλιξης του μυθιστορήματος έχει συντελεστεί με μεγάλη μαεστρία.

            Όπως και στο 1^ο βιβλίο της τριλογίας, έτσι κι εδώ ξεχωρίζουν οι ονειρικές και ολοζώντανες περιγραφές τόπων, ανθρώπων, συνηθειών και καταστάσεων, γεγονότων και μυθοπλασίας που γίνονται με τόση αληθοφάνεια ώστε ο αναγνώστης αισθάνεται πως βρίσκεται μπροστά στα γεγονότα. Η έρευνα της Ιστορίας, των εθίμων, της ντοπιολαλιάς του κάθε τόπου, των συνηθειών, της εκάστοτε κουζίνας, αλλά και της κάθε τέχνης, όπως η ζωγραφική, είναι δεδομένη και ενδελεχής. Ο Νίκος Γούλιας δεν αφήνει τίποτε στην τύχη, φροντίζει και την παραμικρή λεπτομέρεια του λογοτεχνικού του καμβά, έτσι ώστε τα πρόσωπα που μας απεικονίζει να ζωντανεύουν και να μας συμπαρασύρουν στο επίπονο, αγωνιώδες, ερωτικό και λυτρωτικό ταξίδι προς το πεπρωμένο τους, αυτό που ο ίδιος τους έχει καθορίσει.

            Η «Χατισέ» είναι ένα συγκλονιστικό, μοναδικό βιβλίο που, όπως κάθε μεγάλο λογοτεχνικό έργο, μένει χαραγμένο ανεξίτηλα στη μνήμη μας, μας συντροφεύει για όλη μας τη ζωή και ανυψώνει τον πήχυ σύγκρισης με όλα τα υπόλοιπα βιβλία που θα διαβάσουμε στο μέλλον. Οι χάρτινοι ήρωές του είναι πλέον ολοζώντανοι σύντροφοί μας τους οποίους  αδυνατούμε να αποχωριστούμε, καθώς συμπάσχουμε κάθε στιγμή μαζί τους.

            Πολλά και θερμά συγχαρητήρια στον αγαπητό Νίκο Γούλια για το αριστουργηματικό του βιβλίο το οποίο αξίζει να διαβάσετε Φίλοι μου!

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Το τρένο από τη Σμύρνη, που χειμώνα του 1876 έβγαινε από την πρωινή ομίχλη, δεν έφερνε μόνο τον ξένο. Ξοπίσω του κουβαλούσε στροβιλίζοντας και το θαλασσινό αγέρι, που πολλά χρόνια πρωτύτερα, από τη μαγευτική πολιτεία των καναλιών είχε φερμένη την οικογένεια του Βενετσιάνου ζωγράφου Πάολο στη Σμύρνη των χρωμάτων και των αρωμάτων. 

Κουβαλούσε μέρες και νύχτες ενός μοιραίου έρωτα, πολλές αναμνήσεις, μεγάλα πάθη, μια δολοφονία… μαζί και έναν πίνακα με την ημίγυμνη Χατισέ, που όλους και όλα τα κοίταζε κρύβοντας επτασφράγιστα τα μυστικά της, άλαλη όπως ήτανε όχι μόνο στο κάδρο αλλά και στη ζωή της. 

Από τη Σύρο και το Κορδελιό, μέχρι τη Χίο και τα Αλάτσατα, κι από την Πέργαμο ως την Πόλη, πολλών ανθρώπων οι ζωές θα διαγράψουν την τροχιά τους γύρω από τη Χατισέ, ανυποψίαστα τόσο κοντά η μία με την άλλη∙ ο Στέφανος, η Μαριώ, ο Λιωνής. Ο Ζοζέφ και η Πηνελόπη. 

Ο Τζοβάνι, η Φραντσέσκα, η Αντζελίνα. Ο Χακάν και η Ακτσού. Και η Χατισέ, παντού… Ένα μυθιστόρημα που, μετά την ΙΑΣΜΗ, εξακολουθεί να ταξιδεύει τον αναγνώστη στη χαραυγή του 19ου αιώνα, σ’ εκείνα τα χρόνια τα παλιά, στα χρόνια της ομίχλης.»

«ΟΥΪΣΚΙ ΜΠΛΕ», της Τέσυς Μπάιλα – Γράφει ο Πασχάλης Πράντζιος

«ΟΥΪΣΚΙ ΜΠΛΕ», της Τέσυς Μπάιλα – Γράφει ο Πασχάλης Πράντζιος

Εκδόσεις: Ψυχογιός

Σελίδες: 496

Τιμή: 15,93 €

Διαβάζοντας το «Ουίσκι Μπλε» της Τέσυς Μπάιλα

Όταν διαβάζω ένα μυθιστόρημα και αποφασίζω να μιλήσω γι’ αυτό, αποφεύγω να επικεντρωθώ στις πληροφορίες που συνιστούν τη μυθιστορηματική πλοκή, δεδομένου ότι θεωρώ πως ο αναγνώστης επιθυμεί να ανακαλύψει μόνος του, διαβάζοντας το βιβλίο, ποια είναι η αφετηρία και η εξέλιξη της ιστορίας. Προτιμώ να μιλώ για πράγματα που ανακαλύπτει κανείς μέσα από ένα δεύτερο επίπεδο ανάγνωσης του μυθιστορήματος που διαβάζει.

Το «Ουίσκι Μπλε» της Τέσυς Μπάιλα ανήκει στα βιβλία που ξεχώρισα κατά τη χρονιά του 2014, που μας χαιρέτησε πριν λίγες μέρες. Με μια μόνο φράση θα έλεγα πως το βιβλίο αυτό εμένα μου άρεσε.

Όλα μου τα χρόνια ως αναγνώστης ξεχώριζα τους συγγραφείς που διεισδύουν με τη ματιά τους στα προβλήματα της ανθρώπινης κοινωνίας και τα αναδεικνύουν με την πέννα τους μέσα από το συγγραφικό τους πόνημα. Εκεί ακριβώς βρίσκεται για μένα και η διαφορά ανάμεσα στον άνθρωπο που δεν γράφει και σ’ αυτόν που γράφει. Επειδή δεν θεωρώ τη φύση του συγγραφέα ανώτερη από τη φύση των υπόλοιπων ανθρώπων, αισθάνομαι ότι το χρέος του συγγραφέα συνίσταται στο να παρατηρεί, να προβληματίζεται, να στοχάζεται πάνω στα προβλήματα της ανθρώπινης φύσης και με όπλο του το ταλέντο της συγγραφής να βγάζει στην επιφάνεια τα προβλήματα αυτά και να μιλά, να φανερώνει, να στιγματίζει τα γεγονότα και τις καταστάσεις που καθιστούν τον άνθρωπο έρμαιο των κοινωνικών και πολιτικών συνθηκών που επηρεάζουν τη ζωή του. Ο συγγραφέας δεν γράφει, για να θαυμάζουν το έργο του, γράφει για να πει όσα δεν μπορούν να πουν οι άνθρωποι γύρω μας, γράφει για να κάνει τους αναγνώστες να σκεφτούν βαθύτερα. Ο καλλιτέχνης φωτίζει τη ζωή και τα προβλήματά της, δεν την προσπερνά δημιουργώντας έργα που ωραιοποιούν την πραγματικότητα. Η Τέσυ μας έχει αποδείξει και από τα προηγούμενα έργα της πως ξέρει να σκύβει πάνω στον ανθρώπινο πόνο και να τον βγάζει στην επιφάνεια. Ανήκει στους δημιουργούς που ταυτίζουν τη λογοτεχνία με τη ζωή, δεν τοποθετεί δηλαδή από τη μια μεριά τη λογοτεχνία και από την άλλη τη ζωή.

Στο «Ουίσκι Μπλε» η συγγραφέας με συγκίνησε σε πολλά σημεία, γιατί παρουσίασε τη φτώχεια του νεοέλληνα στην πραγματική της διάσταση μέσα στο χρόνο και δεν δημιούργησε μια ιστορία για να τέρψει μέσα από τη λογοτεχνική αφήγηση, αλλά μια ιστορία για να μας δείξει πως στον κόσμο που ζούμε η λογοτεχνία πρέπει να έχει ουσία και η ουσία δεν βρίσκεται μέσα στον εξωραϊσμό μιας πραγματικότητας που γίνεται μυθιστόρημα, η ουσία βρίσκεται μέσα στην ίδια την πραγματικότητα της ζωής που είναι γεμάτη στέρηση, γεμάτη εκμετάλλευση, γεμάτη αδιέξοδα. Κι αυτό γιατί η αληθινή λογοτεχνία δεν υπηρετεί τον εαυτό της, αλλά τον άνθρωπο.

Στο βιβλίο αυτό οι ήρωες ανήκουν στην κάστα των ανθρώπων του μεροκάματου, παλεύουν για την επιβίωσή τους, πολεμούν για να καλυτερέψουν τη ζωή τους, γράφουν την ιστορία τους μέσα από τον καθημερινό αγώνα που κάνουν για να σταθούν όρθιοι, να μπορέσουν να προχωρήσουν, να ονειρευτούν, να ερωτευτούν. Μια τοιχογραφία της μεταπολεμικής Ελλάδας το «Ουίσκι Μπλε» της Τέσυς Μπάιλα, ένα βιβλίο που έρχεται να μας δείξει πως η ζωή συνεχίζεται και πέρα από τον πόνο κι ο άνθρωπος γεννήθηκε για να στέκει όρθιος, να προχωρά, να αγωνίζεται, να παλεύει να αλλάξει τις συνθήκες που προσπαθούν οι πολιτικές να του επιβάλλουν.

Τέσυ, καλή συνέχεια στο έργο σου!

Πασχάλης Πράντζιος

                                                                                                          συγγραφέας – φιλόλογος

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Ο σύγχρονος Οδυσσέας ονομάζεται Μιχάλης, γιος της Βιργινίας και του καπετάν Βαγγέλη. Το οδοιπορικό του ξεκινά από το Πορτ Σάιντ κι η ανάγκη τον φέρνει στη Σαντορίνη και τον Πειραιά των πρώτων μεταπολεμικών χρόνων.

Ακολουθώντας το όνειρο για μια καλύτερη ζωή θα δοκιμαστεί στα ανθρακωρυχεία της πόλης Μαρσινέλ στο Βέλγιο και στις αποβάθρες του λιμανιού της Νέας Υόρκης, προτού αποδεχτεί αμετάκλητα τη θαλασσινή του μοίρα. Θα αναζητήσει τη δική του Πηνελόπη στο πρόσωπο της Εριέττας, θα συνοδοιπορήσει με παράξενους συντρόφους όπως ο Αρτέμης και ο Αποστόλης, θα δει να ανοίγουν και να κλείνουν κύκλοι ζωής στη μεγάλη σκηνή του κόσμου Σε αυτό το έπος της φτώχιας και του καθημερινού αγώνα πρωταγωνιστεί η ελληνική ψυχή ζυμωμένη με τη θάλασσα στη θέα της οποίας ο απλός άνθρωπος βρίσκει ξανά τη δύναμη να ονειρεύεται.

Το «Ουίσκι μπλε» είναι μια μυθιστορηματική ματιά στον αιώνα που αφήσαμε πίσω μας, στις μικρές και μεγάλες στιγμές που συνθέτουν την οδύσσεια ενός νεοέλληνα.»

«ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΑΣΗΜΙΑ», της Μαίρης Κόντζογλου – Γράφει ο Πασχάλης Πράντζιος

«ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΑΣΗΜΙΑ», της Μαίρης Κόντζογλου – Γράφει ο Πασχάλης Πράντζιος

Εκδόσεις: Ψυχογιός

Σελίδες: 648

Τιμή: 16,92 €

Διαβάζοντας «Τα Παλιά Ασήμια» της Μαίρης Κόντζογλου

Η πρώτη φορά που σκέφτηκα πως η λογοτεχνία είναι γλώσσα ήταν πολλά χρόνια πίσω, τότε που ως έφηβος ανακάλυπτα το συγγραφικό έργο των μεγάλων δημιουργών της μυθιστοριογραφίας. Από τότε άρχισα να βλέπω τις λέξεις με άλλο μάτι, να παρακολουθώ τη σύνθεσή τους την ώρα που γίνονται φράσεις, το πώς μετατρέπονται σε ενότητα και στην πορεία καταλήγουν να γίνονται βιβλίο. Η λέξη είναι ο ορισμός της λογοτεχνίας κι η γλώσσα το περιεχόμενό της. Το πώς αποδίδεται δηλαδή η σκέψη, όταν γίνεται γλώσσα και το πώς μετατρέπεται η σκέψη σε λογοτεχνική γλώσσα.

Αυτός είναι και ο λόγος που ξεχώρισα το βιβλίο της Μαίρης Κόντζογλου «Τα Παλιά Ασήμια». Η γλώσσα της συγγραφέως είναι εξαιρετική, έχει δύναμη και ταχύτητα, στοχαστικό βάθος και παλμό, αλλάζει και διαφοροποιείται κάθε φορά ανάλογα με τα πρόσωπα, εναλλάσσει επιτυχώς την αφήγηση με την περιγραφή και το διάλογο. Με μια λέξη, η γλώσσα αυτή είναι λογοτεχνική. Κι επειδή μπορούμε να ξεχωρίσουμε τι είναι και τι δεν είναι λογοτεχνία χρησιμοποιώντας ως ειδοποιό διαφορά τη γλώσσα, το έργο της Μαίρης Κόντζογλου είναι αναμφισβήτητα λογοτεχνικό.

Το βιβλίο είναι αξιόλογο και φαίνεται ολοκάθαρα πως η συγγραφέας έχει εργαστεί σκληρά, για να ενσωματώσει το ιστορικό στοιχείο μέσα στη σύνθεση της μυθιστορηματικής πλοκής. Οφείλω να πω πως με συγκίνησε ο σεβασμός με τον οποίο έσκυψε στο ματωμένο αυτό κομμάτι της ελληνικής ιστορίας και ανάδειξε με ουσιαστικό τρόπο χωρίς περιττολογίες και συναισθηματικές υπερβολές τον πόνο των Ελλήνων της Καππαδοκίας και τον ξεριζωμό από τα εδάφη της πατρίδας που γέννησε και ανάθρεψε τις γενιές των προγόνων τους.

Στα «Παλιά Ασήμια» η συγγραφέας δημιουργεί ένα μυθιστόρημα πολυπρόσωπο που ξεκινά πριν την αυγή του 20ου αιώνα και καταλήγει στις αρχές του 21ου, ένα βιβλίο για τους ξεριζωμένους Έλληνες της Καππαδοκίας, ένα έργο που σκύβει με σεβασμό πάνω στην ελληνική ιστορία και μας κάνει να σκεφτούμε, να προβληματιστούμε και κυρίως να μην ξεχάσουμε. Γιατί λαός που ξεχνά την ιστορία του, είναι σαν να μην έχει ζήσει ποτέ.

Εύχομαι στην κυρία Κόντζογλου καλή συνέχεια στο λογοτεχνικό της έργο!

  Πασχάλης Πράντζιος

συγγραφέας - φιλόλογος

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Μια ιστορία για τις αλησμόνητες πατρίδες και τους αλησμόνητους έρωτες.
Καππαδοκία, χώρα μαγική, γεμάτη θρύλους και παραδόσεις. Εκεί, ανάμεσα στα βουνά με τα αιώνια χιόνια και τις κοιλάδες με τα ανάγλυφα βράχια, ένας ελληνισμός ξεχασμένος στα έσχατα της Ανατολίας ζει και προκόβει, ερωτεύεται, γεννάει, προσεύχεται, λιτανεύει, γερνάει και πεθαίνει κάτω από τη σκιά των ηφαιστείων.
Καισαρεία, Σινασός, Σμύρνη και Πόντος, ο καμβάς που πάνω του κεντιέται η ιστορία του έρωτα της Σεβαστής Χατζηαβράμογλου με τον Έλμερ Αλεξάντερ Κάρτερ στα χρόνια του Μεγάλου Πολέμου, ο οποίος άλλαξε τα σύνορα του κόσμου. Η ανταλλαγή των πληθυσμών το 1924 χωρίζει για πάντα τους δυο νέους ένα αιματοβαμμένο βράδυ στο λιμάνι της Μερσίνας.
Ογδόντα χρόνια αργότερα, η Έλσα κάνει ένα ταξίδι στα προγονικά χώματα, κουβαλώντας μαζί της το ημερολόγιο της γιαγιάς Σεβαστής. Ο αμερικάνος φωτογράφος Άλεξ πηγαίνει στην Καππαδοκία να αναζητήσει τα χνάρια του καθηγητή Έλμερ Αλεξάντερ Κάρτερ.
Υπόγειες πολιτείες, απόκρυφες εκκλησιές, περιστρεφόμενοι δερβίσηδες και ένα μοναστήρι με τη χαμογελαστή Παναγία μπλέκουν στις προσωπικές ιστορίες και μοναξιές των ηρώων, σκαλίζοντας στους βράχους μια παλιά ραψωδία στην οποία εκείνοι καλούνται να γράψουν τους στίχους του τέλους.»

«ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΟΜΙΧΛΗΣ 1 – ΙΑΣΜΗ», του Νίκου Γούλια - Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

«ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΟΜΙΧΛΗΣ 1 – ΙΑΣΜΗ», του Νίκου Γούλια - Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

Εκδόσεις: Ψυχογιός

Σελίδες: 528

Τιμή: 8,91 €

            «Ιάσμη», αλλιώς γιασεμί! Ένα λουλούδι φίνο, ανθεκτικό, λεπτοκαμωμένο που μαγεύει τις αισθήσεις με το υπέροχο άρωμά του, το οποίο μένει αλησμόνητο! Το ίδιο αλησμόνητο θα μείνει για μένα το εξαιρετικό μυθιστόρημα του Νίκου Γούλια, το πρώτο μέρος της τριλογίας του «Στα Χρόνια Της Ομίχλης».

            Πώς να περιγράψει κανείς ένα ταξίδι πίσω στο χρόνο, σε καιρούς αλλοτινούς και εποχές περασμένες, λησμονημένες εδώ και αιώνες; Γιατί, αυτό ακριβώς ένιωσα διαβάζοντας το πρώτο συγκλονιστικό βιβλίο του αγαπητού συγγραφέα. Ταξίδεψα, μεταφέρθηκα κυριολεκτικά στο χωροχρόνο, ζώντας από κοντά τα έργα και τις ημέρες της οικογένειας του Ισίδωρου στα ταραγμένα χρόνια της Τουρκοκρατίας στη Χίο, τη Σύρο και τη Σμύρνη.

Ένα οικογενειακό έπος με κύριους ήρωες τα μέλη της οικογένειας των Χιωτών Ροδόκλειας και Κωνσταντή, που σκορπίστηκαν με την καταστροφή του νησιού τους από τους Τούρκους το 1822 και αναγκάστηκαν να φυγαδεύσουν τα τρία παιδιά τους Ισίδωρο, Μαρκέλλα και Ελένκω, μαζί με τον υπέργηρο παππού Ισίδωρο, βάζοντας πλώρη για τα Ψαρά. Η μοίρα ή ο Θεός όμως, διασταύρωσε την υδάτινη πορεία τους με αυτή του Ψαριανού μπουρλοτιέρη Καπετάν – Γιάννη. Αυτή ήταν και η σωτηρία τους, καθώς εκείνος ο σκληροτράχηλος θαλασσόλυκος έγινε δεύτερος πατέρας για τα τρία μικρά προσφυγόπουλα. Καταφύγιο και μια νέα οικογένεια βρήκαν στη Σύρο, κοντά στην καλόκαρδη αδελφή Δομινίκη και τον καπετάνιο, που έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν για να μην τους λείψει τίποτε, ούτε και η αγάπη.

Με αυτά τα συνταρακτικά γεγονότα ξεκινά η ιστορία που ‘σχεδιάζει’ αριστοτεχνικά ο αρχιτέκτονας Νίκος Γούλιας, και μέσα από την οποία γινόμαστε μάρτυρες των ιστορικών γεγονότων που συνυφαίνονται αρμονικά με την απαράμιλλη μυθοπλασία. Αλησμόνητοι χαρακτήρες όπως ο εμβληματικός Ισίδωρος, ο ανιψιός του Νικόλας, ο καπετάν – Γιάννης, η αρχόντισσα και μητριαρχική Ροδόκλεια και οι κόρες της Μαρκέλλα και Ελένκω, η πανέμορφη Ιάσμη και πολλοί ακόμα, ζωντανεύουν μπροστά μας μέσα από τους ρεαλιστικούς διαλόγους που πλάθει γι’ αυτούς ο συγγραφέας, χρησιμοποιώντας την ντόπια γλώσσα της εποχής εκείνης.

Μας συμπαρασύρουν στην πολυκύμαντη ζωή τους τόσο έντονα ώστε βλέπουμε την πάντα παρούσα και ‘πλανεύτρα’ θάλασσα του Αιγαίου να αλλάζει ανάλογα με τον καιρό, νιώθουμε τα ρουθούνια μας να γεμίζουν πότε αλμύρα και θαλασσινό αεράκι, πότε καπνό από τις καταστροφικές φωτιές της Χίου, πότε μαγευτική γλύκα από τα Μαστιχοχώρια, πότε μεθυστική ευωδιά γιασεμιού και πότε λογιών λογιών εξωτικά αρώματα της Ανατολής στην πολυπολιτισμική Σμύρνη.

Όμως, δεν μας συμπαρασύρουν στην περιπλάνησή τους μόνο οι πολυάριθμοι ήρωες αυτού του συναρπαστικού βιβλίου. Έχουν τη δική τους δυναμική και σαγήνη και τα ίδια τα νησιά – όπως η Χίος και η Σύρος – τα καλντερίμια, οι καμάρες και τα σπίτια με τα ξάτα και τις δροσερές και μυρωδάτες αυλές, τα χωράφια με τα πολύτιμα,  μοσχοβολιστά μαστιχόδεντρα και τις ευωδιαστές και ανθεκτικές μανταρινιές, η εξωτική ανατολίτισσα Σμύρνη, αλλά κυρίως τα όμορφα σκαριά σαν την ‘Φανερωμένη’, την ‘Μυροβόλο’ και την ‘Ιάσμη’ που ταξιδεύουν τις ζωές, τα όνειρα, τους έρωτες και τις απογοητεύσεις των ηρώων μας με συνταξιδιώτες εμάς, τους αναγνώστες, που συμπάσχουμε μαζί τους.

Το ‘ταξίδι’ στο οποίο μας συμπαρασύρει ο Νίκος Γούλιας  είναι πραγματικά ανεπανάληπτο, μαγευτικό, συνταρακτικό. Οι ζωές, οι δυστυχίες, τα πάθη, τα όνειρα, οι χαρές και οι απογοητεύσεις κάθε ξεχωριστού ήρωα μας αγγίζουν και μας συγκλονίζουν. Οι εικόνες που δημιουργούνται στο μυαλό μας από την απαράμιλλη, γεμάτη, ζωντάνια και γλαφυρότητα πένα του συγγραφέα μένουν χαραγμένες στη μνήμη μας για πάντα και είναι, πραγματικά, και χωρίς καμία διάθεση υπερβολής, πολύ δύσκολο να τις αποχωριστούμε γυρνώντας και την τελευταία σελίδα του βιβλίου αυτού.

Πέρα από τα προφανή συγχαρητήρια, που αξίζουν στον αγαπητό κ. Γούλια για το πρώτο αυτό μυθιστόρημά του, και για την εξαιρετική και επίπονη δουλειά του στο θέμα της εμβριθούς έρευνας που, αναμφίβολα, έκανε σε όλους τους τομείς της ζωής των Ελλήνων νησιωτών του 19^ου αιώνα, οφείλω να του ευχηθώ να έχει πάντα την ίδια αστείρευτη έμπνευση ώστε να μας προσφέρει αντίστοιχα και ανεπανάληπτα ταξίδια μέσα από τα αριστουργηματικά βιβλία του!!!

Υπόθεση Οπισθόφυλλου:

«Χίος, 1822. Σε χρόνους παλιούς και δύσκολους, η οικογένεια του Ισίδωρου σκορπά και χάνεται μετά την ολοκληρωτική καταστροφή του νησιού από τους Τούρκους. Στη Σύρο, όπου έχουν καταφύγει αυτός και οι αδερφές του, χάρη στις φροντίδες μιας καθολικής καλόγριας κι ενός Ψαριανού μπουρλοτιέρη καταφέρνουν να επιβιώσουν και να γυρίσουν πίσω στον τόπο τους, σ’ ό,τι έχει απομείνει όρθιο, για να ξεκινήσουν και πάλι από την αρχή.

Χρόνια μετά, στο ίδιο κυκλαδίτικο νησί, ο Νικόλας, ο ανιψιός του Ισίδωρου, θα γνωρίσει την αγάπη στο πρόσωπο της Ιάσμης, μιας κοπέλας που η αύρα του μυστηρίου την αγκαλιάζει ολόκληρη. Οι δυο νέοι θα ζήσουν τον απόλυτο έρωτα, ενάντια στη μοίρα που παραφυλά σκληρή κι αμείλικτη.

Ένα μυθιστόρημα που ταξιδεύει τον αναγνώστη στο πρώτο μισό ενός ταραγμένου 19ου αιώνα, στα χρόνια της ομίχλης, στους θαλασσινούς δρόμους του Αιγαίου και των Κυκλάδων, από τα σοκάκια του Πυργιού, το λιμάνι και το κάστρο της Χώρας, ως την κοσμοπολίτισσα Ερμούπολη και τη μυστηριακή Σμύρνη με τα χρώματα κι αρώματα της Ανατολής.»