«Η ΠΡΩΤΗ ΕΝΤΥΠΩΣΗ», της Τζιν Χανφ Κόρελιτζ – Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

«Η ΠΡΩΤΗ ΕΝΤΥΠΩΣΗ», της Τζιν Χανφ Κόρελιτζ – Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη
Εκδόσεις: Μίνωας
Σελίδες: 612
Τιμή με έκπτωση: 16,92€
 
          Οι περισσότεροι από εμάς βασιζόμαστε στην πρώτη εντύπωση που μας αφήνει η γνωριμία μας με κάποιον. Σπάνια να δώσουμε δεύτερη ευκαιρία σε έναν άνθρωπο του άλλου φύλου εάν η πρώτη εντύπωση από την επαφή μας μαζί του δεν είναι και η καλύτερη. Η ηρωίδα του βιβλίου «Η πρώτη εντύπωση» της Τζιν Χανφ Κόρελιτζ, που κυκλοφορεί από τις αγαπημένες εκδόσεις Μίνωας, έτσι πιστεύει πάντως. Η ψυχοθεραπεύτρια Γκρέις Ράινχαρτ θεωρεί πως η πρώτη εντύπωση είναι και η σωστότερη, αφού αν προσέξουμε τις λεπτομέρειες της συμπεριφοράς και των λεγόμενων ενός ατόμου, μπορούμε να αποκομίσουμε σημαντικότατες πληροφορίες για το ποιόν του. Με βάση την πολύχρονη εμπειρία της είναι πεπεισμένη πως μπορεί να βοηθήσει τις γυναίκες προσφέροντάς τους ένα εγχειρίδιο συμπεριφοράς με τον τίτλο «Θα έπρεπε να το ξέρεις», ώστε να μπορούν να αποκωδικοποιούν συμπεριφορές και λεγόμενα, δίνοντας ιδιαίτερη προσοχή στην πρώτη εντύπωση που αποκομίζουν από τη γνωριμία τους με έναν άντρα. Το ένστικτό τους είναι αυτό που θα τις καθοδηγήσει σωστά για να επιλέξουν τον κατάλληλο σύντροφο. Η ίδια, τουλάχιστον, πιστεύει πως κάνοντας ακριβώς αυτό επέλεξε τον τωρινό σύζυγό της Τζόναθαν, έναν παιδίατρο με τον οποίο είναι παντρεμένη σχεδόν είκοσι χρόνια και της έχει χαρίσει έναν γιο, τον δωδεκάχρονο Χένρι. Είναι όμως έτσι τα πράγματα τελικά ή είναι αδύνατον να είναι κάποιος απόλυτα σίγουρος για την επιλογή συντρόφου βάσει της πρώτης εντύπωσης; Μήπως κάποιες φορές τα φαινόμενα απατούν και οι εντυπώσεις είναι τόσο τέλεια προκατασκευασμένες και μεθοδευμένες ώστε να μπορούν να ξεγελάσουν και τον τελειότερο ανιχνευτή ψεύδους;
          Το μυθιστόρημα της Κόρελιτζ είναι ένα από εκείνα τα καλά βιβλία που μοιάζουν συχνά σαν την ίδια τη ζωή: το ανοίγουμε νομίζοντας πως ξέρουμε τι ακριβώς θα αντιμετωπίσουμε, αλλά τελικά αποδεικνύεται εξαιρετικά απρόσμενο, εντυπωσιακά σαγηνευτικό και εξ ολοκλήρου συνταρακτικό και αλησμόνητο μέσα στην απλότητά του. Αποδεικνύεται ότι ένα βιβλίο σαν και αυτό που ξεκινάει αρκετά ήπια, ακόμα και «αδιάφορα», ίσως, για εμάς τουλάχιστον τους Έλληνες –αφού οι περιγραφές τοποθεσιών, ονομάτων και τρόπου ζωής των νεοϋορκέζων σπάνια μπορούν να ταυτιστούν με τη δική μας εντελώς διαφορετική καθημερινότητα–, μπορεί να έχει επάνω μας την ίδια επίδραση όπως μια δυνατή γροθιά στο στομάχι. Η αλήθεια του απογυμνωμένη έρχεται και μας βρίσκει απροειδοποίητα και μας κοιτάζει αφτιασίδωτη κατά πρόσωπο· μια αλήθεια που είναι το ίδιο οδυνηρή είτε ζεις στην Ελλάδα, είτε στην Αμερική, είτε σε οποιαδήποτε άλλη χώρα του κόσμου, αφού ο πόνος από την αποκάλυψή της προδοσίας από τον σύντροφό μας είναι ίδιος και απαράλλαχτος, ασχέτως του τρόπου ζωής, της ανατροφής και των καταβολών μας.
          Η Γκρέις έχει μια τακτοποιημένη, άνετη ζωή με έναν στοργικό σύντροφο που γνωρίζει για πολλά χρόνια, από όταν ήταν ακόμα και οι δυο τους φοιτητές, και που είναι βέβαιη πως ξέρει τα πάντα γι’ αυτόν. Ο Τζόναθαν Ζακς είναι ένας γοητευτικός σαραντάρης παιδίατρος-ογκολόγος που ασχολείται με πάθος με το λειτούργημά του, επιλέγοντας να συμπαρασταθεί στους μικρούς ασθενείς και τους δικούς τους ακόμα και όταν έχει χαθεί κάθε ελπίδα. Το ζευγάρι μένει στο ίδιο διαμέρισμα όπου η Γκρέις γεννήθηκε και μεγάλωσε, κι ο δωδεκάχρονος γιος τους Χένρι πηγαίνει στο ίδιο εξαιρετικό και πανάκριβο ιδιωτικό σχολείο από όπου αποφοίτησε κι η ίδια η Γκρέις. Εκείνη ασκεί εδώ και χρόνια την ψυχοθεραπεία και έχει πλέον δρομολογηθεί η έκδοση του πρώτου βιβλίου της που είναι το απαύγασμα της γνώσης όλων αυτών των ετών πάνω στις σχέσεις των ανθρώπων και ιδιαίτερα στη συμπεριφορά των αντρών προς τις γυναίκες, η οποία κρύβει πολλά και σημαντικά μυστικά εάν εκείνες δώσουν την απαραίτητη προσοχή και τα αποκωδικοποιήσουν. Η ζωή της Γκρέις, λοιπόν, δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερη, σωστά;
          Ένας φόνος μιας μητέρας ενός μαθητή μικρότερης τάξης από του γιου της, της Κολομβιανής Μάλαγα Άλβες, θα επηρεάσει απρόσμενα τη ζωή της Γκρέις. Μια γυναίκα, που κατά τα φαινόμενα δεν σχετίζεται με κανέναν τρόπο με τη δική της οικογένεια, δολοφονείται άγνωστο από ποιον, αφήνοντας δύο μικρά παιδιά ορφανά, αφού ο σύζυγός της θέλει να πάρει μόνο το αγόρι μαζί του πίσω στην Κολομβία, αρνούμενος να αναγνωρίσει το μικρό κοριτσάκι ως δικό του. Το γεγονός συνταράσσει όλη τη σχολική κοινότητα, ενώ οι υποψίες στρέφονται με ανεξήγητο τρόπο ενάντια στον Τζόναθαν. Η Γκρέις δεν μπορεί καν να διανοηθεί πως μπορεί να σχετίζεται ο πιστός και τρυφερός σύζυγός της με τη Μάλαγα, όπως επίσης δεν μπορεί να εξηγήσει γιατί εκείνος δεν έχει πάρει μαζί του το κινητό του ούτε έχει επικοινωνήσει με την οικογένειά του από το ιατρικό συνέδριο όπου βρίσκεται για λίγες μέρες σε άλλη πολιτεία της Αμερικής. Η ηρωίδα μας αρχίζει να σκάβει σιγά σιγά την «κορυφή του παγόβουνου» της άγνοιάς της χωρίς να μπορεί καν να υποψιαστεί που θα την οδηγήσει αυτό.
           Το μυθιστόρημα «Η πρώτη εντύπωση» είναι ένα μυθιστόρημα από αυτά που ξεκινάνε σαν τα ήσυχα ρυάκια για να εξελιχθούν σε ορμητικούς χείμαρρους τα οποία παρασέρνουν τα πάντα στο διάβα τους, μαζί και όλα όσα νομίζαμε για τους ανθρώπους και τις συμπεριφορές τους. Όπως η ξαφνιασμένη ηρωίδα της Κόρελιτζ που βλέπει την άψογα οργανωμένη ζωή της να καταρρέει σαν πύργος από τραπουλόχαρτα, έτσι και εμείς θα ανακαλύψουμε σταδιακά τα κρυμμένα μυστικά ενός ανθρώπου επιφανειακά αψεγάδιαστου. Θα συνειδητοποιήσουμε ότι πολύ συχνά αυτό που νομίζουμε για κάποιον είναι μονάχα εκείνο που μας έχει καθοδηγήσει ο ίδιος να πιστέψουμε για το άτομό του, το οποίο δεν είναι και απαραίτητα η απόλυτη αλήθεια. Κάποιες φορές μπορεί να μην πλησιάζει καν την πραγματικότητα, κι έτσι εμείς να βασίζουμε τη δική μας ζωή και ευτυχία επάνω σε σαθρά θεμέλια. Το θέμα βέβαια δεν είναι μόνο να ανακαλύψουμε την αλήθεια που εσκεμμένα μας απέκρυπταν, αλλά να αποφασίσουμε πώς θα συνεχίσουμε τη ζωή μας αποδώ και πέρα, αλλά και πώς θα ξαναχτίσουμε την ευτυχία μας σε στέρεες πλέον βάσεις μόλις μας δοθεί η πολυπόθητη δεύτερη ευκαιρία. Ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί!
 
Υπόθεση Οπισθόφυλλου:
 
Η Γκρέις βιώνει τη μόνη ζωή που επιθύμησε ποτέ. Είναι αφοσιωμένη στον σύζυγό της, επιτυχημένο παιδίατρο, στον μικρό γιο τους Χένρι και στους ασθενείς που φροντίζει ως ψυχοθεραπεύτρια. Νομίζει ότι γνωρίζει τα πάντα για τις γυναίκες, τους άντρες, τις σχέσεις και τον γάμο. Στο βιβλίο που πρόκειται να εκδώσει προτρέπει τις γυναίκες να δίνουν μεγάλη προσοχή στην πρώτη εντύπωση που αποκομίζουν από έναν άντρα. Έχοντας εμπιστοσύνη στο ένστικτό τους θα κάνουν τη σωστή επιλογή.
 
Πόσο καλά, όμως, γνωρίζει η Γκρέις τον δικό της σύζυγο;
Ποια μυστικά κρύβονται στην οικογένειά της;
 
Και ενώ η ημερομηνία έκδοσης του βιβλίου της πλησιάζει, οι πρώτες ρωγμές διαφαίνονται στην ευτυχισμένη ζωή της. Ένας βίαιος θάνατος, ένας σύζυγος που αγνοείται, αναπάντεχες και τρομερές αποκαλύψεις…
 
Ένα υπέροχο, αγωνιώδες μυθιστόρημα βασισμένο στον φόβο που διακατέχει όλους μας ότι ίσως δεν γνωρίζουμε τόσο καλά όσο νομίζουμε τους ανθρώπους που είναι δίπλα μας. 

«ΕΤΟΣ ΧΩΡΙΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ», παρουσιάζει ο Μανώλης Παλαβούζης - Συστήνει η Κλειώ Τσαλαπάτη

          Ο Μανώλης Παλαβούζης μού «συστήθηκε» συγγραφικά μέσα από το πρώτο μέρος της διλογίας του «Ο τέταρτος καβαλάρης Ι – Η επώαση». Ομολογώ πως δεν περίμενα ένα τέτοιο αξιόλογο μυθιστόρημα βιολογικού τρόμου από έναν τόσο νέο συγγραφέα, όμως τελικά αποδεικνύεται πως σε κάποιους ελάχιστους ανθρώπους το γνήσιο, έμφυτο συγγραφικό ταλέντο δεν γνωρίζει όρια και περιορισμούς και εκδηλώνεται δυναμικά από πολύ νωρίς. Με το πρώτο του αυτό πόνημα ο συγγραφέας με κέρδισε διά παντός, κάτι που επιβεβαιώθηκε με τη συνέχεια του ευρηματικού έργου του, αφού ακολούθησαν άλλα δύο εξαιρετικά μυθιστορήματα: «Ο τέταρτος καβαλάρης ΙΙ – Ο όλεθρος» και το «Έτος χωρίς καλοκαίρι», όλα από τις εκδόσεις Πηγή. Εάν δεν είχα διαβάσει τα δύο πρώτα βιβλία του Μανώλη προ πανδημίας Covid-19, θα έμπαινα στον πειρασμό να πιστέψω ότι ο συγγραφέας εμπνεύστηκε από τη ζοφερή πραγματικότητα που ζούμε από τις αρχές σχεδόν του έτους, όμως συνέβη ακριβώς το αντίθετο: η ίδια η ζωή αντέγραψε το έργο εκείνου και μάλιστα τόσο πιστά όσο δεν μπορούσε κανείς ποτέ να διανοηθεί.
          Το τρίτο μυθιστόρημά του «Έτος χωρίς καλοκαίρι», που κυκλοφόρησε φέτος, είναι ένα ακόμα συναρπαστικό μυθιστόρημα φαντασίας –και μακάρι να μείνει μόνο στη σφαίρα της φαντασίας και να μην επαληθευτεί από αντίστοιχο πραγματικό συμβάν– το οποίο πραγματεύεται ένα πολύ σοβαρό περιβαλλοντικό θέμα κι ένα γεγονός που έχει συμβεί στο παρελθόν. Ο χαρισματικός συγγραφέας συνδυάζει και πάλι ιστορικά γεγονότα με την αχαλίνωτη και γόνιμη φαντασία του, δημιουργώντας ένα ανάγνωσμα καθηλωτικό και πολύ πρωτότυπο.
    Για όλα τα μυθιστορήματα του Μανώλη Παλαβούζη μπορείτε να διαβάσετε τις αναλυτικές κριτικές μου στο τέλος αυτού του αφιερώματος, ενώ αυτό το τελευταίο του αναλαμβάνει ο ίδιος να μας το παρουσιάσει όπως κανείς άλλος δεν θα μπορούσε να το κάνει καλύτερα. Εγώ θα ήθελα να τον ευχαριστήσω για την εμπιστοσύνη του προς το πρόσωπό μου και για την ξεχωριστή τιμή που μου έκανε ζητώντας τη γνώμη μου για αυτό το βιβλίο του όπως και για το επόμενο, προτού ακόμα αυτά κυκλοφορήσουν, ενώ θα κάνω ένα μικρό «spoiler» δηλώνοντας πως έχω ήδη διαβάσει το νέο χειρόγραφό του, για το οποίο ειλικρινά δεν έχω λόγια και ανυπομονώ να το ξαναδιαβάσω σε έντυπη μορφή. Είναι κάτι συγκλονιστικό και πέρα από οτιδήποτε θα μπορούσατε ποτέ να φανταστείτε, αυτό μόνο μπορώ να δηλώσω και να δώσω τα θερμά μου συγχαρητήρια στον αγαπητό Μανώλη για τις τόσο εξαιρετικές αναγνωστικές εμπειρίες που μου έχει χαρίσει μέσα από κάθε βιβλίο του.
    Τον ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο που διέθεσε παρουσιάζοντας το ανεπανάληπτο μυθιστόρημά του «Έτος χωρίς καλοκαίρι» στους «Φίλους της Λογοτεχνίας», του εύχομαι ολόψυχα καλή επιτυχία σε κάθε συγγραφικό του πόνημα και σας προσκαλώ να διαβάσετε τα όσα έχει να μας πει σχετικά με αυτό, ώστε να τον γνωρίσετε κι εσείς λίγο καλύτερα!
 

    Ένα βιβλίο είναι ένα παράθυρο που ανοίγει και κρυφοκοιτάζει σε κάποιον άλλο  κόσμο. Μπορεί να είναι ένας κόσμος διαφορετικός, όπου πετάνε δράκοι, τα δέντρα μιλάνε μεταξύ τους και σκανταλιάρικα ξωτικά περιδιαβαίνουν στα δάση και τους λόγγους. Μπορεί να είναι ένας κόσμος όπου ο άνθρωπος δεν είναι το κυρίαρχο είδος ή ένας κόσμος που δεν είναι άλλος από τον δικό μας, με τα προβλήματά του, τα πλεονεκτήματά του, τις ανησυχίες του, όλα εκείνα που μας προβληματίζουν.
    Οι αναγνώστες είναι εκείνα τα περίεργα πλάσματα που στέκονται μπροστά στο παράθυρο, έτοιμα να αγγίξουν το πόμολο και να το ανοίξουν, να μυρίσουν τον αέρα της άλλης πλευράς, να γευτούν τη διαφορετική αυτή πραγματικότητα. Είναι μια μοναδική εμπειρία, ξεκάθαρα προσωπική, σε γεμίζει εμπειρίες, γνώσεις και αισθήματα. Δεν λείπουν οι συγκινήσεις, τα ψυχολογικά σκαμπανεβάσματα και η γέννηση δεκάδων ερωτημάτων που απαιτούν μιαν απάντηση.
    Κάποιες φορές, δίπλα σε αυτό το μεγάλο παράθυρο, υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που βοηθούν τους αναγνώστες να γνωρίσουν έναν νέο κόσμο. Στέκονται δίπλα, σχεδόν πιάνουν τον αναγνώστη από το χέρι και νεύουν επιδοκιμαστικά προς το παράθυρο, σαν να τους καλούν να δοκιμάσουν να το ανοίξουν, να περάσουν στην άλλη μεριά και σε όλα όσα μπορεί να κρύβονται εκεί. Σε αυτούς τους ανθρώπους συμπεριλαμβάνεται και η Κλειώ Τσαλαπάτη, η οποία μου έδωσε την ευκαιρία, σε μια δύσκολη περίοδο για τις βιβλιοπαρουσιάσεις, να σας μιλήσω για το τελευταίο μου βιβλίο το Έτος Χωρίς Καλοκαίρι. Την ευχαριστώ από την καρδιά μου και ελπίζω τόσο εσείς οι αναγνώστες, όσο και η ίδια, να βρείτε αυτήν την εναλλακτική αυτοπαρουσίαση του βιβλίου μου ενδιαφέρουσα και διαφορετική. Και ίσως να «αρπάξετε» με θάρρος το χέρι της και να ταξιδέψετε στον κόσμο του βιβλίου.
    Το βιβλίο αυτό, γράφτηκε κόντρα σε όσα υπόσχεται ο τίτλος, το καλοκαίρι του 2019. Ήταν μια περίοδος κατά την οποία ανέμενα να ανακοινωθούν τα αποτελέσματα της ενδεχόμενης ένταξής μου στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα που είχα επιλέξει, και όταν τελικά έμαθα ότι είχα γίνει δεκτός, αυτό το γεγονός ήρθε σχεδόν ταυτόχρονα με την ολοκλήρωση και του βιβλίου, οπότε η ικανοποίησή μου ήταν διπλή. Το Έτος Χωρίς Καλοκαίρι, ήταν μια μεγάλη προσπάθεια, μεγαλύτερη από τα δύο προηγούμενα βιβλία μου, τη διλογία του Τέταρτου Καβαλάρη. Για να καταλάβετε τι εννοώ, θα πω μερικά πράγματα για τη θεματολογία του βιβλίου. Και για την πλοκή του, αν και θα προσέξω να μη μοιραστώ περισσότερα απ’ όσα μου επιτρέπει η αγωνία του αναγνώστη που το κρατάει στα χέρια του για πρώτη φορά.
    Η πλοκή του βιβλίου μάς μεταφέρει σε δύο διαφορετικές εποχές. Η πρώτη είναι το σήμερα, το έτος 2020 αν και χωρίς τον κορονοϊό, μιας και όταν το βιβλίο γράφτηκε, η πανδημία ήταν ακόμα κάτι που άγγιζε τα πλαίσια της επιστημονικής φαντασίας. Αν δεν με πιστεύετε, διαβάστε τον Τέταρτο Καβαλάρη. Στο μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου, λοιπόν, παρακολουθούμε τους κεντρικούς μας ήρωες, τον Φίλιππο και τον Μάρκο, δύο αδέρφια που βρίσκονται για διακοπές στη Σκωτία. Ο Φίλιππος, που είναι μεγαλύτερος, έχει έναν ακόμα λόγο να βρίσκεται στη χώρα αυτή, έναν λόγο που δεν έχει ακόμα εκμυστηρευτεί στον αδερφό του, αλλά όταν έρθει η κατάλληλη ώρα, όλα τα μυστικά θα έρθουν στο φως. Την ίδια στιγμή, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, στη ρωσική Άπω Ανατολή, ένα από τα μεγαλύτερα ηφαίστεια του πλανήτη τινάζεται στον αέρα, σκορπώντας τεράστιες ποσότητες λάβας και, κυρίως, τεράστιες ποσότητες τέφρας που καλύπτει τον ουρανό και το φως του ήλιου. Το αποτέλεσμα όλων αυτών, είναι η παγκόσμια μέση θερμοκρασία να αρχίσει να κατρακυλά ταχύτατα, ενώ ο ηφαιστειακός χειμώνας που ακολουθεί ωθεί τους ήρωες να κινηθούν προς τον Νότο, εκεί όπου οι θερμοκρασίες παραμένουν ακόμα φυσιολογικές. Στον δρόμο τους και καθώς θα γίνονται θεατές και συμμετέχοντες στις αλλαγές που φέρνει η νέα πραγματικότητα τόσο στο κλίμα όσο και στις ανθρώπινες κοινωνίες, θα συναντήσουν την Μπεατρίς με τον δωδεκάχρονο γιο της, τον Λόγκαν, δύο ανθρώπους που η μοίρα φέρνει στον δρόμο τους και που λόγω των αντίξοων κλιματολογικών συνθηκών δεν μπορούν να αφήσουν αβοήθητους. Φυσικά επειδή η μοίρα είναι μεγάλη κατεργάρα, η επιλογή αυτή θα φέρει και τους τέσσερις σε οριακή κατάσταση, μιας και το παρελθόν της Μπεατρίς θα χτυπήσει την πόρτα τους και άνθρωποι επικίνδυνοι θα μπλεχτούνε στον δρόμο τους.
    Αν λοιπόν μια ηφαιστειακή έκρηξη, ένας ηφαιστειακός χειμώνας και ένας ανθρώπινος πολιτισμός που κλονίζεται συθέμελα δεν είναι αρκετά για να σας πείσουν για τον κίνδυνο όλων των παραπάνω, για τον λόγο αυτό υπάρχει η δεύτερη εποχή στην οποία διαδραματίζεται το βιβλίο, παράλληλα με το παρόν, που μας πηγαίνει πίσω στο έτος 1815 όπου συνέβη ακριβώς αυτό. Ένας ηφαιστειακός χειμώνας που κατάφερε να επηρεάσει ολόκληρο τον πλανήτη, μια περίοδος που έμεινε γνωστή ως Έτος Χωρίς Καλοκαίρι. Την εποχή λοιπόν που στην Ευρώπη ολοκληρώνονταν οι πολυετείς και αιματηροί Ναπολεόντειοι πόλεμοι, παρακολουθούμε τον Πιερ, έναν Γάλλο στρατιώτη που γλιτώνει τον θάνατο στη μάχη του Βατερλώ και συναντάει τη Φρέγια, μία μουγγή Αγγλίδα, την οποία σώζει από κάτι πολύ δυσάρεστο που θα της συνέβαινε. Τα παιχνίδια της μοίρας, άλλωστε, αρέσουν σε όλους. Όπως και οι ήρωες του σήμερα, ο Πιερ με τη Φρέγια θα προσπαθήσουν να απομακρυνθούν από το μέτωπο της καταστροφής, ταξιδεύοντας προς τον Νότο.
    Στο κλιματικό αυτό θρίλερ, με έναν μυθιστορηματικό τρόπο, οι δύο διαφορετικές εποχές συνδέονται μεταξύ τους και παρακολουθούμε τον τρόπο με τον οποίο οι ήρωες προσπαθούν να επιβιώσουν από τα εμπόδια που τους θέτει το κλίμα και η φύση, αλλά κυρίως ο ίδιος ο άνθρωπος, η ανθρώπινη φύση που τις περισσότερες φορές μπορεί να εξελιχθεί σε έναν κίνδυνο απείρως πιο τρομακτικό από τις φυσικές δυνάμεις. Το βιβλίο, λοιπόν, είναι ένας συνδυασμός περιπέτειας, δράσης, περιβαλλοντικού θρίλερ και καταδίωξης, Ιστορίας και φαντασίας, στοχεύοντας στα ανθρώπινα συναισθήματα, στον ανθρώπινο παράγοντα, που πολλές φορές μπορεί να ανατρέψει την εξέλιξη των πραγμάτων.
    Νομίζω πως σχολίασα αρκετά τη θεματολογία. Ας επιστρέψουμε λοιπόν στα σχετικά με τη συγγραφή του. Όπως έγραψα νωρίτερα, το βιβλίο αυτό με δυσκόλεψε αρκετά. Κυρίως λόγω της ιδιαιτερότητας των ηφαιστείων. Δεν μπορούν όλα τα ηφαίστεια να δώσουν μια έκρηξη τόσο μεγάλη με όλα όσα συνεπάγεται, όπως αυτή που αναφέρεται στις σελίδες, κάτι που έμαθα κι εγώ καθώς έγραφα ήδη την πρώτη κόπια του βιβλίου. Συνολικά, το βιβλίο γράφτηκε τρεις φορές μέχρι να εντοπίσω το κατάλληλο ηφαίστειο στην κατάλληλη θέση, που να πληροί όλες τις προϋποθέσεις ώστε να μη διαβάζεται κάτι που είναι απίθανο να συμβεί. Δυστυχώς, οι ηφαιστειακοί χειμώνες είναι κομμάτι του κόσμου μας. Συνέβαιναν στο παρελθόν, συμβαίνουν και τώρα (πάρτε για παράδειγμα την έκρηξη του Πινατούμπο το 1991) και θα συνεχίσουν να συμβαίνουν.
    Την κλιματική αλλαγή τη γνωρίζουμε, λίγο έως πολύ, όλοι. Την έχουμε ακούσει στην τηλεόραση, έχουμε διαβάσει γι’ αυτή σε βιβλία, άρθρα και περιοδικά. Είναι μια πραγματικότητα που θέτει ερωτήματα για το μέλλον μας, που χρίζουν άμεσης απάντησης και λήψης των κατάλληλων μέτρων. Τα ηφαίστεια είναι ένας ακόμα παράγοντας που οφείλουμε να λάβουμε υπόψη μας. Μια κολοσσιαία έκρηξη όπως αυτή του βιβλίου, ίσως είναι ένας τρόπος να ανακόψουμε την υπερθέρμανση της Γης, αν και είναι θέμα συζήτησης αν τα οφέλη υπερτερούν των απωλειών που θα έχει τόσο ο πλανήτης, όσο κι εμείς οι ίδιοι. Και σίγουρα η βιοποικιλότητα, όμως αυτή είναι μια ολότελα διαφορετική ιστορία, ίσως για ένα άλλο βιβλίο.
    Καθώς έγραφα το Έτος Χωρίς Καλοκαίρι, προσπάθησα να μπω στη θέση των ηρώων. Πώς θα δρούσα αν έπρεπε να γλιτώσω από το μάτι της καταστροφής; Θα βοηθούσα τους άλλους; Τους ξένους; Τι θα θυσίαζα ώστε να επιβιώσω εγώ και οι άνθρωποι που αγαπώ; Γιατί, γυρίζοντας τις σελίδες, θα διαπιστώσετε ότι η δύναμη της φύσης είναι τέτοια που σε μια στιγμή μπορεί να βρεθούμε κυνηγημένοι από κάτι που ίσως δεν κατανοούμε, και σίγουρα δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε. Σε μια στιγμή, να αλλάξει κάποιος σημαντικότατος παράγοντας στη βολική καθημερινότητά μας και να αναγκαστούμε να θυσιάσουμε πολλά. Την προηγούμενη ζωή μας, τις ανέσεις μας. Να αφήσουμε πίσω το σπίτι μας, όλα όσα ζήσαμε. Όχι επειδή μας επιτίθενται τίποτα Αρειανοί ή άλλα πλάσματα από τον κόσμο της φαντασίας, αλλά επειδή είμαστε απλώς συμμετέχοντες στις «ιδιοτροπίες» της φύσης που κάθε τόσο, παρά τον κώδωνα του κινδύνου που κρούουν οι ειδικοί, οι κυβερνήσεις, τα κράτη και οι πολίτες επιλέγουμε να κρατήσουμε μακριά από τις ζωές μας, ίσως στα πλαίσια κάποιου μηχανισμού άμυνας που θέλει να διατηρήσει τον τρόπο ζωής μας ως έχει.
    Έτσι λοιπόν, στο βιβλίο αυτό, μέσα στην αφήγηση, βρήκα την ευκαιρία και συμπεριέλαβα διάφορα κοινωνικά ζητήματα που με απασχολούσαν την περίοδο που το έγραφα. Και ακόμα με απασχολούν. Αν ανοίξετε τις σελίδες του, θα διαβάσετε για την προσφυγική κρίση, για τη γυναικεία κακοποίηση, για τον βιγκανισμό, όπως και για τον τρόπο που έχουμε συμπεριφερθεί έως τώρα στον πλανήτη, το σπίτι μας. Είναι μια τακτική που ακολουθώ από το πρώτο βιβλίο, να μπλέκω μέσα στην πλοκή διάφορα ζητήματα που προβληματίζουν τη διεθνή κοινότητα. Ένας τρόπος να προκαλέσω τον προβληματισμό, τη σκέψη και την κρίση εκείνου που θα ανοίξει το βιβλίο, χωρίς διδακτισμό, χωρίς κατήχηση, προσπαθώντας πάντα να τα εντάξω όλα στις σκέψεις και τις δράσεις των ίδιων των ηρώων. Μου αρέσει να το διαβάζω σε άλλους συγγραφείς, έτσι θέλησα να το δοκιμάσω κι εγώ. Άλλωστε, όλοι μας έχουμε να δώσουμε πολλά σε όποιον θελήσει να μοιραστεί τις σκέψεις του μαζί μας.
    Παρά τις γνώσεις μας, ο άνθρωπος δεν έχει λύσει όλα τα μυστήρια του φυσικού κόσμου. Βρισκόμαστε άλλωστε στο στάδιο της κατανόησης ακόμα. Όμως αυτό για το οποίο είμαι βέβαιος, είναι πως για κάθε πρόβλημα και κρίση υπάρχει μια λύση, μια ελπίδα πως όλα μπορούν να ανατραπούν και να κινηθούν προς τη σωστή κατεύθυνση, είτε αναφερόμαστε σε ένα θυμωμένο ηφαίστειο, είτε σε μια ανθρωπιστική κρίση, είτε στη γενικότερη περιβαλλοντική κρίση που τις τελευταίες δεκαετίες μάς δείχνει τα δόντια της, ακόμα κι αν οι περισσότεροι από εμάς εθελοτυφλούμε, ιδίως οι κυβερνήσεις.
    Όμως πάντα στο τέλος, ως αισιόδοξος άνθρωπος, θεωρώ πως υπάρχει η άλλη άκρη του τούνελ. Μπορεί να βρίσκεται μακριά, μπορεί να μοιάζει απρόσιτη, όμως μια κοινή πορεία στην οποία υπάρχει αλληλοϋποστήριξη και σεβασμός, τόσο στον άνθρωπο όσο και στην ίδια τη φύση, μπορεί να μας οδηγήσει πολύ μακριά, πέρα ακόμα και από το τούνελ. Αυτό άλλωστε είναι και το μήνυμα του βιβλίου. Πάντα υπάρχει τρόπος η ζωή να επιβιώσει, ο άνθρωπος να παραμείνει άνθρωπος και όλοι εμείς, είτε ως αναγνώστες είτε ως συγγραφείς, να βρεθούμε για λίγο σε ένα μέρος διαφορετικό. Να αφήσουμε για λίγο πίσω μας τις αληθινές ζωές μας, με τα δικά τους προβλήματα, τις δικές τους στενωπούς και χαρές.
    Έτσι λοιπόν, αντί επιλόγου, θα ευχηθώ για εσάς τα ίδια λόγια που θα βρείτε στο τέλος του βιβλίου. Εύχομαι, για όλους εσάς, το αύριο να ξημερώνει μονάχα Καλοκαίρια…

Μανώλης Παλαβούζης

 
Βιογραφικό σημείωμα συγγραφέα:
 

Ο Μανώλης Παλαβούζης γεννήθηκε στον ακριτικό Έβρο το 1994. Σπούδασε την
επιστήμη του περιβάλλοντος στο Πανεπιστήµιο Αιγαίου. Λατρεύει τα βιβλία, τα παζλ και τα ταξίδια, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του, όταν δεν παρακολουθεί ξένες σειρές και ταινίες, σχεδιάζει φανταστικούς χάρτες. Όνειρό του, μια μέρα να χτίσει έναν ολόκληρο κόσμο σε κάποιον από αυτούς. Αγαπημένοι του συγγραφείς ο Μάρτιν, ο Τόλκιν και ο Κινγκ. Του αρέσει να προβληματίζεται για τον σύγχρονο κόσμο έτσι έγραψε τον «Τέταρτο Καβαλάρη», την πρώτη διλογία βιολογικού τρόμου από Έλληνα συγγραφέα (Εκδόσεις Πηγή). Τα διηγήματά του «Πέρα απ’ τον τάφο» και «Η τελευταία υπόσχεση» έχουν συμπεριληφθεί στις συλλογικές ανθολογίες «Το Έπος της Φαντασίας (ΙΙ)» και «Μετά το Τέλος» αντίστοιχα (Εκδόσεις iWrite). Ανήκει στη συγγραφική ομάδα του ηλεκτρονικού περιοδικού για το φανταστικό «Will o’ Wisps». Το «Έτος Χωρίς Καλοκαίρι» είναι το τρίτο του μυθιστόρημα. Ζει με την οικογένειά του στο Σουφλί, απ’ όπου και κατάγεται, αρθρογραφώντας, κάνοντας το μεταπτυχιακό του και γράφοντας το επόμενο βιβλίο του.
 
Εργογραφία Μανώλη Παλαβούζη:
 
«ΕΤΟΣ ΧΩΡΙΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ»

Εκδόσεις: Πηγή
Σελίδες: 652
Τιμή: 18€
Διαβάστε την κριτική για το βιβλίο στον ακόλουθο σύνδεσμο:

https://filoithslogotexnias.blogspot.com/2020/10/blog-post_19.html
 
Υπόθεση Οπισθόφυλλου:
 
Καλοκαίρι 1815
Τα κανόνια του Βατερλώ έχουν µόλις σιγήσει. Ο Γάλλος στρατιώτης Πιερ Λεγκέ πιάνεται αιχµάλωτος των Άγγλων, όµως η αιχμαλωσία του παίρνει μια εντελώς αναπάντεχη τροπή. Στη µακρινή Ανατολή ξυπνάει ο τρόμος, µε τη μορφή ενός ηφαιστείου. Ο Πιερ θα γνωρίσει τη Φρέγια, θα πολεμήσουν για τη ζωή τους και θα προσπαθήσουν να επιβιώσουν μέσα σε έναν κόσμο που βυθίζεται συνεχώς στο σκοτάδι.
 
Καλοκαίρι 2020
Ο Φίλιππος και ο αδερφός του Μάρκος βρίσκονται σε διακοπές στη Σκωτία, όταν ο κόσμος σκεπάζεται από την ηφαιστειακή τέφρα. Η κολοσσιαία ηφαιστειακή έκρηξη καταποντίζει την παγκόσμια θερμοκρασία, φέρνοντας σκοτάδι και θάνατο. Η μόνη διέξοδος, ο θερμότερος Νότος. Τα δύο αδέρφια θα συναντήσουν την Μπεατρίς µε τον γιο της. Θα βρεθούνε κυνηγημένοι από µια φονική συμμορία που έχει ως στόχο να τους εξοντώσει, θα διασχίσουν τη μισή Ευρώπη, όµως ο αληθινός τους εχθρός είναι το ίδιο το κλίμα.
 
Ένα σενάριο που επαναλαμβάνεται ανά τους αιώνες, µε την ίδια φονικότητα, ένα φυσικό φαινόμενο που κλονίζει τα θεμέλια του ανθρώπινου πολιτισμού, οδηγώντας τους ήρωες στα άκρα, εκεί όπου ο χρόνος κυλάει αντίστροφα προς το Έτος Χωρίς Καλοκαίρι.
 
«Ο ΤΕΤΑΡΤΟΣ ΚΑΒΑΛΑΡΗΣ ΙΙ – Ο όλεθρος»

Εκδόσεις: Πηγή
Σελίδες: 558
Τιμή: 18€
Διαβάστε την κριτική για το βιβλίο στον ακόλουθο σύνδεσμο:
https://filoithslogotexnias.blogspot.com/2019/09/blog-post_10.html
 
Υπόθεση Οπισθόφυλλου:
 
Θεσσαλονίκη 1347 μ.Χ.: Ο Πάμφιλος έχει έρθει αντιμέτωπος με την πανούκλα και έχει επιβιώσει. Κατατρεγμένος από τη θανατηφόρα ασθένεια, γνωρίζει τον Μέλουας και την Άλουελ, δύο ανθρώπους που θα αλλάξουν ριζικά τη ζωή του. Και όλα αυτά καθώς ο θάνατος βασιλεύει στη βυζαντινή πόλη, στο αποκορύφωμα του Μεσαίωνα και του σκοταδισμού.
 
Θεσσαλονίκη 2017 μ.Χ.: Οι προσπάθειες του Άλεξ και της Σκάρλετ να περιορίσουν την εξάπλωση της ασθένειας δεν καρποφορούν. Ολοένα και περισσότερες χώρες μολύνονται, ενώ το παγκόσμιο σύστημα υγείας καταρρέει. Νέα εμπόδια, που θα πρέπει να υπερπηδήσουν, έρχονται στο φως, μέσα στη νοσηρή καθημερινότητά τους.
 
Οι νεκροί αυξάνονται. Η επιβίωση ξεθωριάζει. Κανείς δεν βρίσκεται στο απυρόβλητο.
 
Ο «Τέταρτος Καβαλάρης» φτάνει σε ένα αναπάντεχο τέλος, σε δύο κόσμους που βαδίζουν στο χάος· η επιστήμη αδυνατεί να βρει τη λύση, ενώ η θρησκεία και η λεγόμενη «εθνική ασφάλεια» γίνονται εργαλεία που υποσκάπτουν τα θεμέλια της σύγχρονης κοινωνίας, ωθώντας τούς ήρωες να αναρωτηθούν τι είναι αυτό που αξίζει τελικά.
 
«Ο ΤΕΤΑΡΤΟΣ ΚΑΒΑΛΑΡΗΣ Ι – Η επώαση»

Εκδόσεις: Πηγή
Σελίδες: 520
Τιμή: 18€
Διαβάστε την κριτική για το βιβλίο στον ακόλουθο σύνδεσμο:
https://filoithslogotexnias.blogspot.com/2018/09/blog-post_23.html
 
Υπόθεση Οπισθόφυλλου:
 
Χειμώνας 1347 μ.Χ.: Στις στέπες της Κιργισίας γεννιέται ένας θανάσιμος εχθρός. Ο Πάμφιλος, ένας Βυζαντινός πολεμιστής, βρίσκεται στο επίκεντρο της καταστροφής. Μία πολιορκημένη πόλη καίγεται συθέμελα, και οι επιζώντες, αγωνιζόμενοι για την επιβίωσή τους, καταφεύγουν για σωτηρία στην Κωνσταντινούπολη, μεταφέροντας μαζί τους κάτι που θα αλλάξει τη ροή της ιστορίας.
 
Χειμώνας 2017 μ.Χ.: Σε ένα εργοτάξιο του μετρό της Θεσσαλονίκης, ένας εργάτης ανακαλύπτει μία υπόγεια κρύπτη. Άθελά του, θα ξυπνήσει τον μεγαλύτερο βιολογικό εχθρό της ιστορίας. Η πανδημία εξαπλώνεται ταχύτατα σε όλο τον κόσμο, κι ο Άλεξ, επιδημιολόγος του ΚΕΕΛΠΝΟ, βρίσκεται αντιμέτωπος με υπέρτερες δυνάμεις, έχοντας στο πλευρό του την Σκάρλετ, απεσταλμένη του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας.
 
Καθημερινοί άνθρωποι έρχονται αντιμέτωποι με την απειλή σε ένα θανάσιμο παιχνίδι. Οι κανόνες διαχρονικοί. Η επιβίωση μονόδρομος.
 
Το πρώτο μέρος της διλογίας «Ο Τέταρτος Καβαλάρης» πραγματεύεται ένα θανάσιμο σενάριο στον σύγχρονο κόσμο του υπερπληθυσμού και της άμεσης αεροπορικής σύνδεσης κάθε γωνιάς του πλανήτη, όπου τα όρια μεταξύ μυθοπλασίας και πραγματικότητας μοιάζουν λεπτότερα από κάθε άλλη φορά. 

«Περί γυναικών και άλλων μυστηρίων», του Νίκου Φαρούπου – Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

«Περί γυναικών και άλλων μυστηρίων», του Νίκου Φαρούπου – Γράφει η Κλειώ
Τσαλαπάτη
Εκδόσεις: Κέδρος
Σελίδες: 216
Τιμή: 12€
 
          Ο Νίκος Φαρούπος είναι ένας συγγραφέας με ευρεία γκάμα λογοτεχνικών έργων. Στο μυαλό μου –μετά το εξαιρετικό ιστορικό του μυθιστόρημα με τίτλο «Εφιάλτης, η απολογία» που διάβασα πριν από δυο χρόνια, όπως και το πολύ ιδιαίτερο χρονικό μιας αληθινής ιστορίας με τίτλο «Ο δήμιος», που κυκλοφορούν αμφότερα από τις εκδόσεις Κέδρος– έχει «καταχωρηθεί» στο μυαλό μου ως συγγραφέας ιστορικών μυθιστορημάτων. Όμως, ένας λογοτέχνης τόσο πολυγραφότατος και ταλαντούχος σαν και αυτόν, είναι πολλά περισσότερα από αυτό και σίγουρα θα πειραματίζεται σε διάφορα είδη συγγραφής. Το νέο βιβλίο του, που κυκλοφορεί από τις ίδιες εκδόσεις με τίτλο «Περί γυναικών και άλλων μυστηρίων», αποδεικνύει τα παραπάνω περίτρανα, ενώ αναδεικνύει και την ικανότητά του να ελίσσεται και να ανταποκρίνεται με άνεση τόσο στο ιστορικό όσο και στο σύγχρονο και σατυρικό μυθιστόρημα. Οι εποχές στις οποίες εκτυλίσσονται οι ιστορίες του ποικίλουν, όπως και οι τόποι, ενώ αφορούν κάθε φορά και έναν διαφορετικό τύπο γυναίκας, είτε αυτή έχει γεννηθεί με αυτό το φύλο από τη φύση της είτε το ενδύθηκε στην πορεία αποφασίζοντας πως αυτό το φύλο προτιμάει…
          Όπως λέει και το γνωστό λαϊκό άσμα, «της γυναίκας η ψυχή είναι μια άβυσσος, πότε η κόλαση και πότε ο παράδεισος». Πάνω σε αυτή την αποδεδειγμένη βάση στηρίζεται και ο συγγραφέας, ώστε να μας αφηγηθεί δεκατέσσερις ιστορίες για ισάριθμες γυναίκες, ή σχεδόν γυναίκες, και τα μυστήρια που υφαίνουν αυτές γύρω τους. Υπάρχουν γυναίκες εξαιρετικής ομορφιάς και σεμνότητας σαν την Άσπα, που είναι πτυχιούχοι κοπτοραπτικής και ικανές να εμπνεύσουν δυνατά πάθη σε ανθρώπους που δεν τους πιάνει το μάτι σου, σαν τον Μάκη που φαίνεται «μισή μερίδα». Τα φαινόμενα όμως απατούν και ένας άντρας, που δεν εκδηλώνει την αγάπη του με τρυφερά λόγια και μεγαλοστομίες, είναι δυνατόν να φτάσει ακόμα και στο έγκλημα για να υπερασπιστεί την τιμή της αγαπημένης του. Υπάρχουν γυναίκες πετσικόκαλες και αχαμνές που δεν τις πιάνει το μάτι σου οι οποίες, παρά το γεγονός πως τριγυρνούν σε σκυλάδικα και τραγουδούν με φωνή νταλικιέρη, μπορούν να σαγηνεύσουν άντρες περπατημένους και να εμπνεύσουν δυνατούς γεροντο-έρωτες, όπως έκανε η Αλέξια στον γερο-Γκαστόνε. Υπάρχουν γυναίκες μοιραίες σαν την Ωραία Ελένη, που συνεχίζουν την παράδοση εκείνης της αρχαίας Σπαρτιάτισσας και που ακόμα κι αν δεν προκαλέσουν έναν νέο Τρωικό πόλεμο μεταξύ του καψουρεμένου Σάκη και του άγριου Καπόνε, μια τραγωδία είναι βέβαιο πως θα την προκαλέσουν και τα θύματα αυτής θα είναι απρόβλεπτα. Υπάρχουν γυναίκες άγουρες ακόμα οι οποίες δεν έχουν καν τελειώσει το σχολείο, σαν τη Νίκη, που είναι ικανές να εμπνεύσουν πάθη σε σοβαρούς ζωντοχήρους σαρανταπεντάρηδες σαν τον φιλόλογο Κάρταλη ακόμα και άθελά τους, με απρόβλεπτη εξέλιξη για την υπόληψη και τη φήμη των δεύτερων, αφού μια αθώα φάρσα μπορεί να τους στιγματίσει για πάντα. Υπάρχουν γυναίκες που αποφασίζουν να ατιμάσουν το στεφάνι τους, σαν την Κλειώ, με τον δήθεν ξάδερφό της από το χωριό, τον Αντωνάκη, αφού ο σύζυγος είναι κολλημένος «γαύρος» και αγιάτρευτος λάτρης της μπάλας. Φτηνή δικαιολογία, βέβαια, για να οδηγήσεις έναν κατά τ’ άλλα φιλήσυχο οπαδό του ποδοσφαίρου στο έγκλημα. Υπάρχουν και άντρες που αποφασίζουν να παντρευτούν, όπως ο Χρήστος την Τασία, αλλά στην πραγματικότητα συνδέονται ερωτικά με άλλους άντρες, όπως ο Παντελής… Περίεργο τρίγωνο και ακόμα πιο περίεργη εξέλιξη, ειδικά εάν ο ένας από τους δύο εραστές του ιδίου φύλου αποφασίσει να επιστρέψει στην κανονικότητα. Υπάρχουν γυναίκες πλούσιες που δεν τους λείπει τίποτα εκτός από έναν αφελή, φτωχό και απονήρευτο εραστή, για να τις βγάλει από το αδιέξοδο του γάμου τους με απρόσμενο τρόπο, ιδίως για τους ίδιους, και οι οποίες διεκδικούν επάξια τον τίτλο της «Bloody Mary». Υπάρχουν γυναίκες θαρραλέες, σαν τη Μαρία την κρητικιά, που δεν διστάζουν να περιθάλψουν έναν ανήμπορο εχθρό εν καιρώ πολέμου, ακόμα και αν αυτός θα είναι αργότερα η καταδίκη τους, έστω και αν του έχουν ξυπνήσει ασίγαστο πάθος. Υπάρχουν γυναίκες ξενόφερτες από χώρες με άλλη κουλτούρα και συνήθειες, όπως η ολλανδέζα Λαβίνια, που μπορεί να επισκεφτούν ένα ειδυλλιακό ελληνικό νησί για τις ετήσιες διακοπές τους και τελικά να πιαστούν στα επιτήδεια δίχτυα ενός ελληνικού «καμακιού», ξεχνώντας πατρίδα και ανέσεις αφού κοστολογούν τον έρωτα περισσότερο. Υπάρχουν γυναίκες γεννημένες θυμωμένες, σαν τη Δάφνη, που όσο μπόι τούς λείπει τόσο τσαμπουκά έχουν, ενώ όταν ερωτευτούν μπορεί να αλλάξουν για πάντα, αφού πρώτα προκαλέσουν ένα μικρό χάος με τα ανεξέλεγκτα νεύρα τους. Υπάρχουν γυναίκες που είναι σωστές κυρίες, σαν την Αθηνά, ακόμα και αν αποτελούν το τρίτο πρόσωπο, την ερωμένη ενός παντρεμένου σαν τον Δημητράκη, που στην ουσία απολαμβάνουν περισσότερα από τις ανίδεες συζύγους, οι οποίες μπορεί και να μην είναι πραγματικά τέτοιες. Υπάρχουν γυναίκες-θεές, σαν τη Μαρκέλλα, που εκτός από εμφάνιση μοντέλου έχουν και αμέτρητα προσόντα να τρελάνουν έναν άβγαλτο αθλητή του μποξ, σαν τον Σάκη, μόνο που είναι δυνατόν να κρύβουν στο σκοτάδι πολλά περισσότερα από όσα μπορεί να υποψιάζεται κανείς. Υπάρχουν γυναίκες μόνιμα ερωτευμένες, σαν τη Λένα, που επιθυμούν να βρίσκονται πάντοτε σε αυτή την κατάσταση, διατηρώντας το ερωτικό τους πάθος ζωντανό και αμείωτο, ανεξάρτητα από το κόστος. Τέλος, υπάρχουν γυναίκες σαν την Ξανθή που δεν αρκούνται στα μικροαστικά αυθαίρετα που χτίζονται νύχτα εν μέσω χούντας, αλλά μόλις τους δοθεί η ευκαιρία αφήνουν στα κρύα του λουτρού τα εύπιστα κορόιδα και πάνε για μεγαλύτερα και πιο σιτεμένα «ψάρια».
          Ο Νίκος Φαρούπος μέσα από το νέο του βιβλίο με τον εύλογο τίτλο «Περί γυναικών και άλλων μυστηρίων» μάς δείχνει μερικά από τα πολλά πρόσωπα που μπορεί να επιδείξει κάθε γυναίκα, αναλόγως την εποχή, την κατάσταση την οποία καλείται να αντιμετωπίσει, την παιδεία που διαθέτει, τα συμφέροντα και την πραγματική της φύση. Η κάθε γυναίκα μπορεί να είναι υπέροχη και αγέρωχη, θαρραλέα και πιστή μέχρι θανάτου ή ελαφρόμυαλη και άπιστη, ερωτική ή παγερή, επιπόλαιη ή γενναιόδωρη, θύμα ή θύτης και «μαύρη χήρα», γεννημένη μητέρα και σύζυγος ή εκ πεποιθήσεως ερωμένη και παράνομη ή ακόμα και άντρας που επιθυμεί να παρουσιάζεται ως γυναίκα, γιατί αυτή είναι η αληθινή του φύση. Ο χαρισματικός συγγραφέας, με άφθονο χιούμορ, ανάλογο λεξιλόγιο που προσαρμόζεται σε κάθε ήρωα και εύστοχη σάτιρα που «σπάει κόκαλα», αποτυπώνει πολυπληθείς χαρακτήρες και εποχές, δίνοντάς μας στην ουσία τις αμέτρητες εκφάνσεις της ανθρώπινης φύσης, των πεποιθήσεων, των κρυφών και φανερών επιθυμιών και της ανάγκης του κάθε ανθρώπου να γνωρίζει και να απολαμβάνει τον έρωτα, την αγάπη και την αποδοχή. Κάθε ιστορία είναι και μια ολοκληρωμένη περιπλάνηση σε διαφορετικούς κόσμους, εποχές, τόπους και ψυχισμούς, όπως επίσης και η ίδια η αποθέωση των γυναικών, με τα προτερήματα και τα ελαττώματά τους, αλλά κυρίως με μια καθαρή και γλαφυρή ματιά που κοιτάζει ίσια μέσα στην άβυσσο της ψυχής τους. Διαβάστε το, Φίλοι μου!
 
Υπόθεση Οπισθόφυλλου:
 
Ιστορίες εποχής και ιστορίες σύγχρονες. Από το Περιστέρι του ’70, την Κυψέλη και τη Φωκίωνος Νέγρη του ’80, την παλιά και τη νέα Αθήνα, την Κρήτη, έως και την Αυστρία. Ιστορίες εγκληματικών ερώτων. Ιστορίες που έζησα, που άκουσα, που φαντάστηκα, που έκλεψα. Ιστορίες με γυναίκες υπέροχες, γυναίκες αράχνες, γυναίκες ερωμένες, γυναίκες μητέρες, γυναίκες αγέρωχες, γυναίκες επιπόλαιες, γυναίκες μεγαλοπρεπείς, γυναίκες άντρες, γυναίκες θύματα, γυναίκες θεές. 

«ΑΜΕΛΙΑ, Ιχνηλατώντας μνήμες των Ρωμιών της Πόλης», παρουσιάζει η Γιούλα Γ. Κωνσταντοπούλου - Συστήνει η Κλειώ Τσαλαπάτη

      Την εξαίρετη Γιούλα Κωνσταντοπούλου είχα την ευκαιρία να τη γνωρίσω μέσω του
χειρογράφου της «Αμέλια», ένα ιστορικό μυθιστόρημα που με συνεπήρε από τις πρώτες κιόλας σελίδες, αφού από τη μία είχε να κάνει με την ατόφια Ιστορία του ελληνισμού της Πόλης, και όχι μόνο, και από την άλλη ένα μεγάλο μέρος του εκτυλισσόταν στον τόπο καταγωγής της συνονόματης πολίτισσας γιαγιάς μου, το Πέραν. Γνωρίζοντας, λοιπόν, εκ των έσω την αξιόλογη και σε βάθος ιστορική έρευνα της συγγραφέως, αφέθηκα στη μαγεία της μυθοπλασίας της, η οποία βασίζεται σε αληθινά γεγονότα και υπαρκτά πρόσωπα, απολαμβάνοντας ένα μυθιστόρημα από εκείνα που μένουν χαραγμένα στη μνήμη ανεξίτηλα. Με αφορμή αυτό το έργο της, η συγγραφέας αποδέχτηκε την πρόσκλησή μου να μας παρουσιάσει η ίδια το πόνημά της, ώστε να γνωρίσουν την «Αμέλιά» της λίγο καλύτερα οι αναγνώστες μας. Την ευχαριστώ ολόψυχα για τον χρόνο που διέθεσε στους «Φίλους της Λογοτεχνίας», της εύχομαι από καρδιάς κάθε επιτυχία στο συγγραφικό της έργο και σας προσκαλώ να διαβάσετε όσα μας εκμυστηρεύεται η αγαπητή Γιούλα Γ. Κωνσταντοπούλου για το νέο βιβλίο της!
 
    Η συγγραφή του μυθιστορήματος «Αμέλια – Ιχνηλατώντας μνήμες των Ρωμιών της Πόλης» άρχισε τον Δεκέμβριο του 2017 και ολοκληρώθηκε την άνοιξη του 2019. Με δεδομένο ότι η αναζήτηση των καταβολών και των καταγωγικών μας ριζών είναι σύμφυτη με τον άνθρωπο και επειδή η ζωή μας θεωρείται ως συνέχεια των προγόνων μας, ανίχνευσα τις δικές μου ρίζες προσπαθώντας να αναπλάσω χαρακτήρες, να δώσω «ζωή» στη ζωή τους, να δικαιώσω τη μνήμη τους.
    Πρόκειται για ένα ιστορικό μυθιστόρημα που εκτυλίσσεται με φόντο τις πρώτες δεκαετίες του 20^ου αιώνα και οι εκβολές του φτάνουν έως τη δεκαετία του 1980. Είναι ένα έργο-κληρονομιά και μνήμη ιστορική, ένα βιβλίο το οποίο παραμένει απόλυτα πιστό σε προσωπικές μαρτυρίες, αλλά και στην αλήθεια των γεγονότων της συγκεκριμένης εποχής, με συχνές αναφορές σε ιστορικά πρόσωπα που διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στα γεγονότα και με τις επιλογές και τις πράξεις τους καθόρισαν τις τύχες των Ελλήνων της Πόλης και της Μικρασίας.
    Η δράση και η ζωή των μυθιστορηματικών ηρώων επηρεάζεται άμεσα ή έμμεσα από τα γεγονότα, καθώς αυτοί ως κοινωνικά όντα εμπλέκονται στην Ιστορία. Τα αφηγούμενα γεγονότα δεν στοχεύουν στην αναζήτηση της αλήθειας των ιστορούμενων γεγονότων, αλλά στα κίνητρα που επέβαλαν την επιλογή της αφηγηματικής εκδοχής και τη ρητορική της.
    Αφετηριακό σημείο της συγγραφής αποτέλεσαν οι πόλεμοι των αρχών του 20^ου αιώνα, η Μικρασιατική καταστροφή και τα έντονα βιώματα που προκάλεσε ο ξεριζωμός τόσο σε εκείνους που τον υπέστησαν, όσο και σε εκείνους που τον «αφουγκράστηκαν» στους τόπους υποδοχής.

    Η ιστορία της Αμέλιας εκτυλίσσεται στο πλαίσιο τριών χρονικών περιόδων, τα γεγονότα των οποίων υπήρξαν ορόσημο για τις τύχες του Ελληνισμού. Η εξιστόρηση ξεκινά στα μέσα της δεκαετίας του 1980 σε μια αριστοκρατική –πάλαι ποτέ– γειτονιά της Αθήνας. Εκεί, διαισθανόμενη το τέλος του ταξιδιού της ζωής της, η Αμέλια αναπολεί το παρελθόν ανακαλώντας ενθυμήματα και προσωπικές της εμπειρίες. Η αφύπνιση της αυτοβιογραφικής μνήμης συγκροτείται από τις αναμνήσεις της δικής της ζωής και ανακαλείται μέσα στο κοινωνικό πλαίσιο μιας μακρινής εποχής όπου διαμορφώθηκε, αποτελώντας ταυτόχρονα πτυχή της συλλογικής μνήμης του ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης και της Μικράς Ασίας.
    Στην ιστορία εγκιβωτίζονται κι άλλες που λειτουργούν ως νέα και σε κοινωνικό επίπεδο παραπληρωματικά σημαίνοντα που απαιτούν τη δική τους αποκωδικοποίηση για την κατανόηση πράξεων ή και παραλείψεων της ζωής των ηρώων. Η αφήγηση αποτυπώνει τις περιπέτειες της ηρωίδας και οδηγεί τους αναγνώστες να την ακολουθήσουν στις μετακινήσεις, τις συναισθηματικές διακυμάνσεις και τις αναπάντεχες αλλαγές που βιώνει.
    Ο αναγνώστης ακολουθώντας την αφήγηση της Αμέλιας έχει την ευκαιρία όχι μόνο να γνωρίσει την ενδιαφέρουσα ιστορία της, αλλά και τη δυνατότητα να «ζήσει» μέσα από τη ροή των αναμνήσεων της ηρωίδας τις χαρές, τις απογοητεύσεις, την οδύνη των Ρωμιών της Πόλης για τα δεινά που έπληξαν τον Ελληνισμό: το τέλος του Μεγάλου πολέμου, τον Μικρασιατικό πόλεμο και την Καταστροφή, το δράμα των ξεριζωμένων από τη γη της Ιωνίας, τα «παιχνίδια» των Μεγάλων Δυνάμεων πριν και μετά τον Μεσοπόλεμο, τα αντίποινα των Τούρκων με αποκορύφωμα τα Σεπτεμβριανά…
Η Αμέλια προέρχεται από μια μεσοαστική οικογένεια και έχει τη στόφα γυναικών περασμένων εποχών. Η αγωγή που πήρε από την οικογένεια και το σχολείο της –εκκλησιαστικό ίδρυμα–, η απειρία της αλλά και η αθωότητα του χαρακτήρα της ήταν όλα εκείνα τα στοιχεία που δόμησαν μία προσωπικότητα ευάλωτη, εύκολο «θήραμα» και θύμα στα χέρια ενός ανθρώπου, του Ουμπέρτο, που μεγάλωσε δίχως αληθινή αγάπη και γαλουχήθηκε με την αλαζονεία του πλούτου και των συναλλαγών…
    Κύριο χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς της είναι η ανιδιοτέλεια και μια «αθωότητα» για τις προθέσεις των άλλων, στοιχεία που της υποδείκνυαν κάθε φορά να κάνει τις επιλογές της και να έχει απόλυτα την ευθύνη γι’ αυτές στη ζωή. Οι ιδέες αλλά και οι αξίες με τις οποίες μεγάλωσε την έκαναν να πιστεύει πως οι άνθρωποι είναι «αγγελικά πλασμένοι». Στην πορεία της ζωής της οι πεποιθήσεις της διαψεύστηκαν περίτρανα από ανθρώπους που εμπιστεύθηκε, κυρίως όμως από τον έναν και μοναδικό άνδρα που αγάπησε στη ζωή της! Κι αυτή της η αγάπη, που διατηρήθηκε αλώβητη ως το τέλος της ζωής της, ήταν που την εμπόδισε να αντικρύσει κατάματα την αλήθεια. Αυτός ήταν και ο λόγος που ποτέ δεν «έφυγε» από εκείνη σχέση. Ο έρωτάς της για εκείνον πολύ πριν την καθαυτή γνωριμία τους, που με την πάροδο του χρόνου έδωσε τη θέση του σε μια μεγάλη αγάπη δίχως όρια, ανταλλάγματα ή διεκδικήσεις, την οδήγησε σε αυτή την αδιέξοδη κατάσταση. Ίσως, ακόμη, βαθιά μέσα της να πίστευε πως η δύναμη της αγάπης θα υπερνικούσε τα όποια εμπόδια και θα έκαμπτε ή και θα συγκινούσε τον χαρακτήρα του συζύγου της.
    Σε όλα, δυστυχώς για εκείνην, διαψεύστηκε. Γιατί η Αμέλια, σε επίπεδο ερωτικό, δεν αγαπήθηκε στον βαθμό που της άξιζε να αγαπηθεί. Η πεποίθησή της πως η αληθινή αγάπη εδράζεται σε στέρεες βάσεις και φυσικά στην αμοιβαιότητα την οδήγησε στην επιλογή μιας μοναχικής πορείας στη ζωή, δίχως να αναζητά άλλον σύντροφο ή συντροφιά πέρα από τις αναμνήσεις της. Ωστόσο, ευτύχησε να έχει δίπλα της ανθρώπους που αξιολόγησαν το μεγαλείο της ψυχής της, την αγάπησαν και σεβάστηκαν τη μνήμη της όταν ήρθε το τέλος της ζωής της.
    Με την πάροδο του  χρόνου, οι αναμνήσεις όχι μόνο χάνουν τη ζωντάνια τους, αλλά μπορεί και να φθείρονται, να γίνονται ξεθωριασμένες εικόνες, ώστε να μην έχουν καμία σχέση με τις σχεδόν «ολοζώντανες» μνήμες που έχουμε από το παρόν. Η διατήρησή τους ή μη επαφίεται στον ίδιο τον άνθρωπο, από το πόσο συχνή είναι η βούληση για «διανοητικές επισκέψεις» στο παρελθόν, από την τήρηση και διατήρηση πραγμάτων που τον συνδέουν με αυτό. Αν κανείς «χάσει» αυτά τα κομμάτια του παρελθόντος του, χάνει κομμάτια της ταυτότητάς του.
    Ο αναγνώστης που διαβάζει αυτό το έργο καλείται να αφουγκραστεί τα μηνύματα από την ιστορία της Αμέλιας, μηνύματα που έχουν να πουν πολλά στους σύγχρονους ανθρώπους. Η πίστη στις αξίες είναι και πρέπει να αποτελεί εφαλτήριο για τους ανθρώπους. Η ειλικρίνεια στις διαπροσωπικές σχέσεις, η αφειδώλευτη αγάπη, ο σεβασμός στη διαφορετικότητα και η αποδοχή του άλλου σε κοινωνικό, οικονομικό, θρησκευτικό ή άλλο επίπεδο είναι τα στοιχεία που καταξιώνουν εν τέλει την ανθρώπινη ύπαρξη σε κάθε εποχή…

Γιούλα Γ. Κωνσταντοπούλου

 
Βιογραφικό σημείωμα συγγραφέως:

 
Η Γιούλα Γ. Κωνσταντοπούλου γεννήθηκε στον Πειραιά. Σπούδασε Ιστορία και Αρχαιολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και υπηρέτησε για χρόνια στη δημόσια Μέση Εκπαίδευση. Είναι κάτοχος MSc του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και PhD της Νεότερης Ελληνικής Ιστορίας και Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Πατρών.
Έχει συγγράψει διηγήματα. Στην επιστημονική της δραστηριότητα συμπεριλαμβάνονται πάνω από πενήντα άρθρα σε έγκυρα επιστημονικά περιοδικά.
Το έργο της «Αμέλια, Ιχνηλατώντας μνήμες των Ρωμιών της Πόλης» είναι το πρώτο της μυθιστόρημα και βασίζεται σε αληθινά γεγονότα.
 
Εργογραφία:
«Κερτεζίτες αγωνιστές στην Επανάσταση του 1821», Αθήνα 1996.
«Homère, L’ ILIADE illustré par la céramique grecque», Δημιουργία, 1998.
«Ο Ι. Ν. της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Κέρτεζη Καλαβρύτων», Αθήνα 1999.
«Η Εκπαίδευση στην επαρχία Καλαβρύτων κατά την οθωνική περίοδο (1833-1862)», έκδοση Νομαρχίας Αχαΐας, 2009.
 
«ΑΜΕΛΙΑ, Ιχνηλατώντας μνήμες των Ρωμιών της Πόλης», της Γιούλας Γ.

Κωνσταντοπούλου
Εκδόσεις: Άνεμος
Σελίδες: 242
Τιμή με έκπτωση: 12,87€
Διαβάστε την κριτική για το βιβλίο στον ακόλουθο σύνδεσμο των «Φίλων της Λογοτεχνίας»: https://filoithslogotexnias.blogspot.com/2020/07/blog-post.html
 
Υπόθεση Οπισθόφυλλου:
 
Η ηλικιωμένη Αμέλια, διαισθανόμενη το βιολογικό της τέλος, ανακαλεί μνήμες, ενθυμήματα και προσωπικές εμπειρίες αναπολώντας το παρελθόν της.
 
Οι αναμνήσεις της, ενταγμένες στο κοινωνικό πλαίσιο μιας μακρινής εποχής, αποτελούν πτυχές της συλλογικής μνήμης του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης και της Ιωνίας.
 
Σημαντικά ιστορικά γεγονότα –όπως ο Α΄ Παγκόσμιος πόλεμος, η Μικρασιατική Καταστροφή, διεθνείς συμβάσεις κι ανταλλαγές πληθυσμών, καθώς και τα Σεπτεμβριανά του 1955– συμβαδίζουν με τη ζωή της Αμέλιας.
 
Οι αναμνήσεις και οι προσωπικές της μαρτυρίες καθοδηγούν τον ιστό της εξιστόρησης που συνδέεται με κληρονομημένες μνήμες και αφηγήσεις ενός ολόκληρου έθνους.
 
Το τέλος του ταξιδιού της ζωής δεν είναι άλλο από την αφετηρία αφύπνισης της μνήμης για τον γενέθλιο τόπο, τους ανθρώπους και τα γεγονότα που τον στιγμάτισαν, όλα όψεις της ύπαρξης που την ξεθωριάζει η λήθη στο πέρασμα του χρόνου.
 
Οι αναμνήσεις φωλεύουν σε παλιές φωτογραφίες, επιστολές και μικροαντικείμενα, σταθμεύουν σε παλιά σπίτια και σταθμούς τρένων, εκεί όπου η παρουσία των ανθρώπων άφησε ανεξίτηλα το στίγμα της γιατί έζησαν, ταξίδεψαν και βίωσαν τον έρωτα, τις ελπίδες, τις απογοητεύσεις, τις διαψεύσεις, τη δικαίωση ή την προδοσία τους.
 
Ένα καθηλωτικό οδοιπορικό στην ιστορία μιας γυναίκας και στην Ιστορία των προγόνων μας, που ιχνηλατεί μοναδικά τις μνήμες των Ελλήνων της Πόλης.

«ΕΤΟΣ ΧΩΡΙΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ», του Μανώλη Παλαβούζη – Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

«ΕΤΟΣ ΧΩΡΙΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ», του Μανώλη Παλαβούζη – Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη
Εκδόσεις: Πηγή
Σελίδες: 652
Τιμή: 18€
 
          Όταν πήγαινα στην τελευταία τάξη του Γυμνασίου τη δεκαετία του ’80 μόλις είχαν αρχίσει οι καθηγητές μας να μας αναλύουν τις πιθανές επιπτώσεις του «φαινομένου του Θερμοκηπίου», οι οποίες ίσως να γίνονταν ορατές μετά από πενήντα χρόνια… Όταν ήμουν φοιτήτρια τη δεκαετία του ’90, μάθαμε σε κάποιο μάθημα σχετικό με το περιβάλλον ότι ίσως η λύση στην υπερθέρμανση του πλανήτη να ήταν οι εκρήξεις ηφαιστείων, μόνο τόσο ώστε η τέφρα τους να σκίαζε για λίγο τον ήλιο και να μείωνε για λίγους βαθμούς την ολοένα αυξανόμενη μέση θερμοκρασία της Γης. Τώρα, τριάντα σχεδόν χρόνια μετά, βλέπουμε στην πράξη τις συνέπειες του «φαινομένου του Θερμοκηπίου» οι οποίες άρχισαν να φαίνονται πολύ νωρίτερα από ό,τι εκτιμούσαν οι επιστήμονες. Βοηθήσαμε φυσικά κι εμείς οι άνθρωποι, καίγοντας ασύστολα κάθε καλοκαίρι τα δάση, χρησιμοποιώντας μη ανανεώσιμες πηγές ενέργειας λες κι έχουμε ανεξάντλητα αποθέματα, αποψιλώνοντας τα δάση του Αμαζονίου και εντέλει καίγοντάς τα στο πολύ πρόσφατο παρελθόν και, γενικά, κάνοντας ό,τι περισσότερο μπορούμε για να καταστρέψουμε τον πλανήτη που μας φιλοξενεί, σαν να μπορούμε να μετοικήσουμε κάπου αλλού… Γιατί σας έκανα όλη αυτή την ανασκόπηση-ανάλυση για τα δεινά του περιβάλλοντος και όσων δυσάρεστων διαπιστώνουμε καθημερινά γύρω μας με το λιώσιμο των πάγων, τα ακραία καιρικά φαινόμενα, τους φονικούς ιούς –που μας ξεπαστρεύουν σαν να βρισκόμαστε ακόμα στον Μεσαίωνα– και το ζοφερό και δυσοίωνο μέλλον που μας περιμένει; Διότι ελάχιστοι συγγραφείς στην Ελλάδα και τον κόσμο είναι τόσο συνειδητοποιημένοι ώστε να μεταφέρουν αυτές τις ανησυχίες τους στα βιβλία τους και να προσπαθούν να μας αφυπνίσουν μέσα από την εκάστοτε μυθοπλασία τους. Ακόμα λιγότεροι δε είναι εκείνοι που γράφουν κάποια πράγματα τα οποία επιβεβαιώνει το ίδιο μέλλον ως προφητικά για την εποχή που γράφτηκαν και όχι απλά ως δυστοπικά. Έχω, λοιπόν, την ευτυχία και την τύχη να έχω γνωρίσει συγγραφικά κάποιους από αυτούς τους λίγους και πιο «ανήσυχους» πνευματικά ανθρώπους των ελληνικών Γραμμάτων και ένας από αυτούς είναι ο Μανώλης Παλαβούζης. Με τα δύο πρώτα του έργα, την ανεπανάληπτη διλογία του «Ο τέταρτος καβαλάρης – Η επώαση» και «Ο τέταρτος καβαλάρης – Ο όλεθρος», απέδειξε πως έχει ένα αδιαμφισβήτητο ταλέντο στη συγγραφή, ενώ αρκετά από όσα έγραφε στα βιβλία του εκείνα για φονικές πανδημίες και αμέτρητα θύματα παγκοσμίως, τα βλέπουμε δυστυχώς στην τωρινή μετά κορονοϊό εποχή να επαληθεύονται και να αποδεικνύουν για μία ακόμη φορά πως η ζωή συχνά ξεπερνάει τη φαντασία.
    Όταν ο συγγραφέας μού εμπιστεύτηκε ως χειρόγραφο ακόμα το νέο του πόνημα με τίτλο «Έτος χωρίς καλοκαίρι», ομολογώ πως είχα ήδη τη βεβαιότητα, πριν καν ακόμα το διαβάσω, πως και πάλι θα καταπιανόταν με ένα ιδιαίτερο και πολύ πρωτότυπο θέμα, και δεν είχα άδικο. Το νέο μυθιστόρημα του Μανώλη Παλαβούζη που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πηγή είναι ένα καθηλωτικό –και, πολύ φοβάμαι, προφητικό– βιβλίο με πλοκή που μοιάζει οδυνηρά πιθανή να συμβεί. Άλλωστε, το γεγονός ότι όντως έχει υπάρξει στην Ιστορία πραγματικά ένα έτος χωρίς καλοκαίρι, μία μίνι νέα εποχή των παγετώνων, αποδεικνύει πως δεν είναι διόλου απίθανο να ξανασυμβεί, αφού στην ουσία πρόκειται για ένα φυσικό φαινόμενο που έχει την τάση να επαναλαμβάνεται ανά τους αιώνες. Και για του λόγου το αληθές, ο συγγραφέας βασίζεται στο έτος 1815 και την έκρηξη του ηφαιστείου Ταμπόρα στην Ινδονησία, που αποτελεί και τη μεγαλύτερη ηφαιστειακή έκρηξη στην καταγεγραμμένη Ιστορία. Η έκρηξη αυτή προκάλεσε έναν ηφαιστειακό χειμώνα που έμεινε γνωστός ως «έτος χωρίς καλοκαίρι». Αυτή είναι και η αφορμή για τον χαρισματικό συγγραφέα να ξεδιπλώσει το ταλέντο του, προσφέροντάς μας ένα ακόμα αλησμόνητο μυθιστόρημα, από αυτά που διαβάζεις ασθμαίνοντας από την αγωνία και το σασπένς και τα κλείνεις νιώθοντας μια περίεργη ανατριχίλα μέσα στο μεδούλι σου, καθώς καταλήγεις πως όσα διάβασες δεν μοιάζουν και τόσο απίθανα να συμβούν.
    Το «Έτος χωρίς καλοκαίρι» είναι δομημένο σε δύο διαφορετικές εποχές: η πρώτη εκτυλίσσεται στα έτη 1815 και 1816, με κύριους ήρωες τον γάλλο Πιερ και την αγγλίδα Φρέγια, ενώ η δεύτερη σε ένα εναλλακτικό παρόν του 2020 –όπου δεν υπάρχει κορονοϊός!– και οι ήρωές μας είναι οι έλληνες Φίλιππος και Μάρκος, δύο αδέρφια που ταξιδεύουν στη Σκωτία για διακοπές και αναρριχήσεις. Στο παρελθόν των αρχών του 19^ου αιώνα, παρακολουθούμε την ιστορία και την πορεία ενός γάλλου στρατιώτη, του Πιερ Λεγκέ, που κατά τύχη ή διαβολική σύμπτωση, σώζει από σίγουρο βιασμό και ίσως θάνατο την κόρη ενός άγγλου ταγματάρχη. Παρά το γεγονός ότι ο Πιερ ανήκει στους ηττημένους και πιάνεται αιχμάλωτος από τον Άγγλο, η πορεία του και το μέλλον του θα είναι τελείως διαφορετικά από ό,τι μπορούσε να φανταστεί. Η μοίρα του θα συνδεθεί άρρηκτα με τη νεαρή Αγγλίδα, καθώς οι δύο νέοι θα ερωτευτούν και θα αποφασίσουν να πορευτούν μαζί μέσα σε έναν εχθρικό και αφιλόξενο κόσμο, που διαρκώς σκοτεινιάζει και ψύχεται, εξαιτίας της τεράστιας έκρηξης ενός ηφαιστείου στη μακρινή Ανατολή. Μπορεί οι δυο τους να μη γνωρίζουν ακριβώς τι έχει συμβεί, όμως βλέπουν και νιώθουν στο πετσί τους τις συνέπειες ενός έτους χωρίς καλοκαίρι. Στο παρόν του 21^ου αιώνα, παρακολουθούμε τα δύο αδέρφια να κάνουν τις διακοπές τους στη Σκωτία όταν εκρήγνυται ένα ηφαίστειο στη Σιβηρία. Η ηφαιστειακή τέφρα του Κοριάκσκι εκτοξεύεται τόσο ψηλά στην ατμόσφαιρα που θα επηρεαστεί το κλίμα σχεδόν όλης της γης, προκαλώντας έναν ακόμα ηφαιστειακό χειμώνα και ραγδαία πτώση της θερμοκρασίας σε μεγάλο μέρος της Γης. Ένα ακόμα έτος χωρίς καλοκαίρι είναι προ των πυλών και τα δύο αδέρφια, έχοντας τραυματιστεί πέφτοντας από τον βράχο όπου έκαναν αναρρίχηση, προσπαθούν να βρουν τον πιο σύντομο και ασφαλή τρόπο για να επιστρέψουν στον Νότο και την πατρίδα τους. Ο δρόμος τους θα διασταυρωθεί με αυτόν της Μπεατρίς και του έφηβου γιου της Λόγκαν, οδηγώντας τους σε απρόσμενες περιπέτειες όπου θα κινδυνέψει η ίδια η ζωή τους, και όχι μόνο εξαιτίας του άκαιρου χειμώνα που κοντοζυγώνει.
    Όσα και να γράψω για το συγκεκριμένο, μεγαλειώδες, νέο πόνημα του συγγραφέα θα το αδικήσω, θα είναι λίγα ή θα προδώσω στοιχεία που πρέπει να ανακαλύψετε μόνοι σας για να διατηρηθεί αμείωτο το σασπένς. Αρκεί να σας πω ότι είναι ένα μυθιστόρημα σφιχτοδεμένο, με καταιγιστική πλοκή και αμείωτο ρυθμό παρά τις πολυάριθμες σελίδες του –αν και πρέπει να ομολογήσω την αμαρτία μου: για μένα ήταν και πάλι λίγες οι 652 σελίδες, μακάρι να ήταν άλλες τόσες, Μανώλη!–, ενώ η ιστορία ξεδιπλώνεται μεταξύ των δύο χρονολογιών με μαεστρία, αφού κάποια στιγμή το παρελθόν «έρχεται» στα χέρια του παρόντος, καθώς οι ήρωες του τώρα βαδίζουν στα χνάρια του τότε, μέσα από την ιστορία του Πιερ και της Φρέγια, κάνοντας έτσι ακόμα πιο έντονη την αίσθηση ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται. Για μία ακόμη φορά ο συγγραφέας συνδυάζει ιστορικά γεγονότα με τη σύγχρονη εποχή, ενώ τα λογοτεχνικά είδη χάνουν τα όριά τους στα έμπειρα χέρια του, αφού το «Έτος χωρίς καλοκαίρι» έχει άφθονα στοιχεία περιβαλλοντικού θρίλερ, καταδίωξης και περιπέτειας, όπως και ιστορικού μυθιστορήματος, φαντασίας ή ακόμα και ερωτικού. Ο Μανώλης Παλαβούζης μάς αποδεικνύει πως δεν μπαίνει σε καλούπια και κατηγορίες, ούτε και το συγγραφικό του έργο. Απλά, δοκιμάζει κάθε φορά να ασχοληθεί με κάτι νέο και πρωτότυπο και, ως διά μαγείας, κάθε φορά πετυχαίνει απολύτως τον στόχο του, αφήνοντάς μας ακόμα πιο ανυπόμονους για το επόμενο μυθιστόρημά του. Πολλά και θερμά συγχαρητήρια στον αγαπητό συγγραφέα για το μοναδικό νέο βιβλίο του, το οποίο και σας συστήνω ανεπιφύλακτα να διαβάσετε, Φίλοι μου!
 
Υπόθεση Οπισθόφυλλου:
 
Καλοκαίρι 1815
Τα κανόνια του Βατερλώ έχουν µόλις σιγήσει. Ο Γάλλος στρατιώτης Πιερ Λεγκέ πιάνεται αιχμάλωτος των Άγγλων, όµως η αιχμαλωσία του παίρνει μια εντελώς αναπάντεχη τροπή. Στη µακρινή Ανατολή ξυπνάει ο τρόμος, με τη μορφή ενός ηφαιστείου. Ο Πιερ θα γνωρίσει τη Φρέγια, θα πολεμήσουν για τη ζωή τους και θα προσπαθήσουν να επιβιώσουν μέσα σε έναν κόσμο που βυθίζεται συνεχώς στο σκοτάδι.
 
Καλοκαίρι 2020
Ο Φίλιππος και ο αδερφός του Μάρκος βρίσκονται σε διακοπές στη Σκωτία, όταν ο κόσμος σκεπάζεται από την ηφαιστειακή τέφρα. Η κολοσσιαία ηφαιστειακή έκρηξη καταποντίζει την παγκόσμια θερμοκρασία, φέρνοντας σκοτάδι και θάνατο. Η μόνη διέξοδος, ο θερμότερος Νότος. Τα δύο αδέρφια θα συναντήσουν την Μπεατρίς µε τον γιο της. Θα βρεθούνε κυνηγημένοι από µια φονική συμμορία που έχει ως στόχο να τους εξοντώσει, θα διασχίσουν τη μισή Ευρώπη, όµως ο αληθινός τους εχθρός είναι το ίδιο το κλίμα.
 
Ένα σενάριο που επαναλαμβάνεται ανά τους αιώνες, µε την ίδια φονικότητα, ένα φυσικό φαινόμενο που κλονίζει τα θεμέλια του ανθρώπινου πολιτισμού, οδηγώντας τους ήρωες στα άκρα, εκεί όπου ο χρόνος κυλάει αντίστροφα προς το Έτος Χωρίς Καλοκαίρι.