«Η ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΑΡΙΟΣ ΤΟΥ ΑΟΥΣΒΙΤΣ», του Antonio G. Iturbe – Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

«Η ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΑΡΙΟΣ ΤΟΥ ΑΟΥΣΒΙΤΣ», του Antonio G. Iturbe – Γράφει η Κλειώ
Τσαλαπάτη
Εκδόσεις: Κλειδάριθμος
Σελίδες: 528
Τιμή με έκπτωση: 15,93€
 
          Δύο δάσκαλοι σηκώνουν το κεφάλι αγχωμένοι. Κρατούν στα χέρια τους κάτι που απαγορεύεται αυστηρά στο Άουσβιτς και μπορεί να καταδικαστούν σε θάνατο έτσι και τους ανακαλύψουν. Αυτά τα αντικείμενα, τα τόσο επικίνδυνα που η κατοχή τους συνιστά αιτία της μέγιστης ποινής, δεν πυροβολούν ούτε τρυπάνε, δεν είναι ούτε κοφτερά ούτε επιθετικά όπλα. Τα αντικείμενα που οι αδυσώπητοι φρουροί του Ράιχ φοβούνται τόσο πολύ είναι απλώς και μόνο βιβλία: παλιά, φθαρμένα, σχεδόν διαλυμένα βιβλία. Οι ναζί όμως τα κυνηγάνε και τα ελέγχουν, τα απαγορεύουν επίμονα. Καθ’ όλη τη διάρκεια της Ιστορίας, άπαντες οι δικτάτορες, οι τύραννοι και οι καταπιεστές –είτε λευκοί, είτε μαύροι, είτε ανατολίτες, είτε Άραβες, είτε Σλάβοι, ανεξαρτήτου χρώματος και φυλής, είτε τάσσονταν υπέρ του λαϊκού ξεσηκωμού, υπέρ των προνομίων της αριστοκρατίας, υπέρ της θέλησης του Θεού ή της διαλλακτικής πειθαρχίας του στρατού, όποια κι αν ήταν η ιδεολογία τους– όλοι μηδενός εξαιρουμένου είχαν κάτι κοινό: καταφέρονταν πάντα και με τρομερό μένος κατά των βιβλίων. Τα βιβλία είναι επικίνδυνα, κάνουν τους ανθρώπους να σκέφτονται…
          Νομίζω πως ακόμα και αν δεν έγραφα τίποτα περισσότερο από αυτό το μικρό αλλά τόσο αντιπροσωπευτικό απόσπασμα από το εξαιρετικό βιβλίο του ισπανού Αντόνιο Ιτούρμπε, δεν θα χρειαζόταν κάτι παραπάνω για να καταλάβετε πόσο σπουδαίο βιβλίο είναι «Η βιβλιοθηκάριος του Άουσβιτς», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος. Πρόκειται για ένα αριστούργημα που βρίθει Ιστορίας –καθώς βασίζεται στην αληθινή μαρτυρία της ίδιας της ηρωίδας–, και που εξελίσσεται σε μία από τις πιο τραγικές και απάνθρωπες περιόδους της ανθρώπινης πορείας, σε έναν από τους πιο ζοφερούς τόπους εκτέλεσης άμαχου πληθυσμού, περιγράφοντας ένα από τα ειδεχθέστερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας: το Ολοκαύτωμα. Δεν κουράζομαι να επαναλαμβάνω πως όσα βιβλία κι αν έχουν γραφτεί για τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο δεν είναι αρκετά, όσες ταινίες κι αν έχουν γυριστεί δεν αρκούν για να μας υπενθυμίζουν τις μελανές αυτές σελίδες της Ιστορίας, ώστε να μην αφήσουμε ποτέ ξανά το φίδι του φασισμού να σηκώσει κεφάλι και να αιματοκυλίσει εκ νέου την ανθρωπότητα.
    Γι’ αυτόν τον λόγο, ξεκίνησα να διαβάζω το συγκεκριμένο βιβλίο –ένα ακόμα βιβλίο για το Άουσβιτς και το Ολοκαύτωμα–, γνωρίζοντας πάνω κάτω ότι θα διαβάσω μία χιλιοειπωμένη ιστορία, αλλά από μια διαφορετική οπτική, οπότε και θα ανακαλύψω μια άγνωστη πτυχή της. Όμως αυτό που δεν περίμενα ήταν ότι θα συγκλονιστώ τόσο πολύ από τη γραφή ενός συγγραφέα που «βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο» των αληθινών γεγονότων και δεν κρύβει τα λόγια του, ούτε κάνει εκπτώσεις και συμβιβασμούς σε όσα θέλει να επισημάνει. Ο Ιτούρμπε είναι ένας χαρισματικός συγγραφέας που μας καθηλώνει τόσο με την πρωτότυπη πλοκή του βιβλίου του όσο και με την ασύγκριτη γραφή του, ένα δείγμα της οποίας σας παρέθεσα στην αρχή. Μέσα στο βιβλίο του γίνονται αναφορές σε άλλα αριστουργήματα της Λογοτεχνίας, όπως «Το μαγικό βουνό» του Τόμας Μαν, κάτι που μας αποδεικνύει πως ο καλός συγγραφέας είναι πρώτα απ’ όλα δεινός αναγνώστης. Έτσι, μαθαίνουμε πως μέσα στο στρατόπεδο Άουσβιτς-Μπίρκεναου υπήρξε η μικρότερη ίσως παράνομη βιβλιοθήκη στον κόσμο, που αποτελούνταν από οκτώ μόνο βιβλία. Κι εφόσον υπήρχε βιβλιοθήκη θα έπρεπε να έχει υπάρξει και μία θαρραλέα βιβλιοθηκάριος που τα φρόντιζε και τα έκρυβε σε διαφορετικό μέρος κάθε μέρα: η Ντίτα ή Εντίτα Αντλέροβα, μια δεκατετράχρονη Εβραιοπούλα από την Πράγα. Ποιος είπε ότι ήρωες είναι μόνο όσοι κάνουν θαρραλέα επίθεση κατά μέτωπο στον εχθρό ή στέκονται απέναντι στο εκτελεστικό απόσπασμα ή θυσιάζονται προστατεύοντας τους συντρόφους τους; Ηρωίδα μπορεί να είναι και μία έφηβη κοπελίτσα που, μπροστά στους σκληροτράχηλους φρουρούς που συνοδεύουν τον διαβόητο Γιόζεφ Μένγκελε για επιθεώρηση στο μπλοκ 31 του στρατοπέδου, δεν διστάζει να κρύψει κάποια από τα πολύτιμα αν και κακοπαθημένα βιβλία κάτω από το ρυπαρό ρούχο της, κατάσαρκα πάνω στο λιπόσαρκο και υποσιτισμένο κορμί της, κοιτώντας κατάματα τον ίδιο τον «άγγελο του θανάτου» του Άουσβιτς.
    Μέσα από το εξαιρετικό αυτό χρονικό της ζωής της Ντίτα όσο παρέμεινε έγκλειστη στο φρικαλέο στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Πολωνία, με την οσμή της καμμένης σάρκας και την ανθρώπινη τέφρα να πλανώνται στον αέρα, με τον θάνατο να αποτελεί τον καθημερινό σύντροφο όλων των κρατουμένων όπως και της ίδιας, ξαναθυμόμαστε τα συγκλονιστικά γεγονότα που έλαβαν χώρα κατά την απάνθρωπη κυριαρχία του Γ΄ Ράιχ και μαθαίνουμε περιστατικά και συμβάντα που αγνοούσαμε, όπως την ύπαρξη και «φιλοξενία» πεντακοσίων περίπου παιδιών στο στρατόπεδο εξόντωσης Άουσβιτς και τη λειτουργία ενός άτυπου σχολείου με προφορική διδασκαλία των παιδιών από ενήλικους κρατούμενους. Όχι, οι πωρωμένοι ναζί δεν ενδιαφέρονταν για τη μόρφωση των μικρών κρατούμενων, απλά χρειάζονταν και μερικά παιδιά ώστε να μπορούν να κινηματογραφούν προπαγανδιστικές σκηνές στα στρατόπεδά τους όπου ολόκληρες οικογένειες δήθεν «φιλοξενούνταν» και «καλοπερνούσαν» σε ένα «υγιές» περιβάλλον… Ένα ακόμα άγνωστο συμβάν, κατά την περιβόητη «φιλοξενία» όσων δεν ανήκαν στην Άρια φυλή, ήταν και η παράνομη διατήρηση της λιλιπούτειας βιβλιοθήκης των οκτώ βιβλίων, τα οποία αναλάμβανε ένα από τα μεγαλύτερα κορίτσια να φυλάει, να διανέμει στους υποτυπώδεις δασκάλους και να τα κρύβει κάθε βράδυ και σε διαφορετικό σημείο. Βιβλία αταίριαστα μεταξύ τους και πιθανόν μηδαμινού ενδιαφέροντος για κάποιον σήμερα, όπως το βιβλίο «Βασικές αρχές γεωμετρίας», ένας ταλαιπωρημένος άτλαντας, μία «Ρώσικη γραμματική», η «Σύντομη ιστορία του κόσμου» του Γουέλς, ένα ρώσικο μυθιστόρημα, ένα κείμενο για την «Εισαγωγή στην ψυχανάλυση» του Φρόιντ, ένα τσέχικο μισοδιαλυμένο μυθιστόρημα με τον τίτλο «Ο καλός στρατιώτης Σβέικ» και ένα γαλλικό μυθιστόρημα χωρίς εξώφυλλο και με λιγότερες σελίδες από τις κανονικές, ξεφτισμένο και διάσπαρτο από στίγματα υγρασίας, που η Ντίτα με τον καιρό ανακάλυψε πως ήταν το αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας «Ο κόμης Μοντεχρίστο», του Δουμά…
    Μέσα από την αγωνιώδη για την επιβίωση καθημερινότητα της μικρής εβραιοπούλας Ντίτα, περιπλανιόμαστε στη ζοφερή πραγματικότητα του στρατοπέδου Άουσβιτς, όπου η ανθρώπινη αξιοπρέπεια έχει πληγεί ανεπανόρθωτα, η ζωή έχει μηδαμινή αξία, οι κρατούμενοι αποτελούν αναλώσιμο υλικό, η τροφή έχει περισσότερη αξία και από το χρυσάφι και η ελπίδα μοιάζει να μην έχει κανένα νόημα. Κι όμως, η νεαρή «Βιβλιοθηκάριος του Άουσβιτς» μας διδάσκει πως το θάρρος μπορεί να κρύβεται μέσα και στην πιο ασήμαντη πράξη, πως τα όνειρα και την αγάπη δεν μπορεί κανείς να σου τα στερήσει και πως η ζωή μπορεί να υμνηθεί και να θριαμβεύσει ακόμα και μέσα στο λημέρι του θανάτου. Διαβάστε το, Φίλοι μου!
 
Υπόθεση Οπισθόφυλλου:
 
Βασισμένο στην αληθινή ιστορία της Ντίτα Κράους.
 
Η ιστορία της μικρότερης και πιο επικίνδυνης βιβλιοθήκης στον κόσμο, ειπωμένη από μια κρατούμενη του Άουσβιτς που κατόρθωσε να επιβιώσει.
 
Ιανουάριος του 1944. Η έφηβη Ντίτα Κράους με τους γονείς της μεταφέρεται από το γκέτο των Εβραίων της Τερεζίν στην Πράγα στο στρατόπεδο Άουσβιτς-Μπιρκενάου. Μόνο η Ντίτα Κράους και μια χούφτα ακόμα κρατούμενοι επέζησαν, έπειτα από παραμονή ενός έτους, πριν από την απελευθέρωσή τους από τους Συμμάχους την Άνοιξη του ’45. Παρατηρεί τα πάντα, θυμάται τα πάντα και αφηγείται τα πάντα στον Αντόνιο Ιτούρμπε: Τον φόβο, τους συντρόφους που βρίσκαν νεκρούς το πρωί από την πείνα και το κρύο, την καταναγκαστική εργασία κάτω από τα γρονθοκοπήματα των «Κάπος», τις περιοδικές «επιλογές» που ξεχώριζαν τους υγιείς από τους αρρώστους που οδηγούνταν στα κρεματόρια.
 
Μα πάνω απ’ όλα, θυμάται τον Φρέντι Χιρς, τον αρχηγό του παιδικού μπλοκ 31. Στη μαύρη λάσπη του Άουσβιτς που καταπίνει τα πάντα, ο Φρέντι Χιρς έκτισε μυστικά ένα σχολείο. Οι Ναζί δεν το ξέρουν. Όπως δεν γνωρίζουν και την ύπαρξη της μικρότερης, κρυμμένης και παράνομης δημόσιας βιβλιοθήκης που υπήρξε ποτέ. Περιλαμβάνει έξι «ομιλούντα» βιβλία και οχτώ τυπωμένα. Τα τελευταία, η νεαρή Ντίτα τα κρύβει κάτω από το φόρεμά της με κίνδυνο της ζωής της.  
 
Το βιβλίο τιμήθηκε με το βραβείο TROA και μεταφράστηκε σε 22 γλώσσες
 
Είπαν για το βιβλίο:
 
«Ένα μυθιστόρημα που παρότι δεν χρυσώνει το χάπι για τις αδιανόητες θηριωδίες των στρατοπέδων θανάτου, αποτελεί ύμνο για τη ζωή.»
–Kirkus Reviews
 
«Ένα αξέχαστο, σπαρακτικό μυθιστόρημα.»
–Publishers Weekly
 
Βιογραφικό σημείωμα συγγραφέα:
 
Ο Αντόνιο Ιτούρμπε γεννήθηκε στη Σαραγόσα και μεγάλωσε στη Βαρκελώνη. Σπούδασε δημοσιογραφία και εργάζεται ως πολιτιστικός συντάκτης και βιβλιοκριτικός. Είναι από το 1996 διευθυντής του περιοδικού «Que Leer». 

«ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΤΟΥΣ», της Άννης Παπαθεοδώρου – Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

«ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΤΟΥΣ», της Άννης Παπαθεοδώρου – Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη
Εκδόσεις: Άνεμος
Σελίδες: 366
Τιμή με έκπτωση: 14,27€
 
          Για την αγαπημένη Άννη Παπαθεοδώρου και το αξιόλογο συγγραφικό της έργο έχω γράψει συχνά στο παρελθόν. Η αφορμή της γνωριμίας μας, διά ζώσης αλλά και μέσα από τα μυθιστορήματά της, στάθηκε η εμβληματική δυστοπική τριλογία της με τίτλο «Ευτοπία», στην οποία έχω αναφερθεί αναλυτικότατα για κάθε ένα από τα τρία βιβλία. Είχα την πεποίθηση πως μέσα από ένα τέτοιο εκτενές, μοναδικό και επικό έργο, η συγγραφέας θα είχε ξεδιπλώσει το συγγραφικό της ταλέντο σε όλη του την έκταση και δυναμική. Εντούτοις, ήρθε το νέο –κοινωνικό αυτήν τη φορά– βιβλίο της με τίτλο «Οι τρεις τους», πάντοτε από την Άνεμος Εκδοτική, για να με διαψεύσει πανηγυρικά. Η συγγραφέας μπόρεσε με ευκολία και αξιοθαύμαστη προσαρμοστικότητα να μεταπηδήσει σε άλλο λογοτεχνικό είδος, χαρίζοντάς μας ένα μυθιστόρημα εντελώς διαφορετικό από τα τρία προηγούμενά της, χωρίς όμως να στερηθεί σε τίποτα από την ικανότητά της να θίγει πλείστα όσα σημαντικά θέματα. Το εξαιρετικό μυθιστόρημα «Οι τρεις τους» ανήκει σαφώς στην κατηγορία του κοινωνικού βιβλίου, αλλά διατηρεί κάτι από τη «φλόγα της επανάστασης» που κρύβει διαρκώς μέσα της η συγγραφέας, αποδεικνύοντάς μας πως ακόμα και μέσα από τα πιο συνηθισμένα θέματα, όπως η γυναικεία φιλία, οι έρωτες, οι απιστίες, τα μυστικά και οι αναπάντεχες αποκαλύψεις, μπορούν να θιγούν σημαντικότατα πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά ζητήματα, ακόμα και κρυμμένες πτυχές της Ιστορίας. Η Άννη Παπαθεοδώρου αφήνει να ξεδιπλωθεί η γλαφυρή και ευαίσθητη πλευρά της χαρισματικής πένας της και μας συγκινεί με μία μοναδική ιστορία τριών γυναικών που η ζωή τις έδεσε με αδιάρρηκτους δεσμούς για πάντα.
          Στις αρχές της δεκαετίας του ’70, με τη Χούντα να πνέει τα λοίσθια, τρία έφηβα κορίτσια γνωρίζονται στο Γυμνάσιο και μοιράζονται αναγκαστικά ενάμισι θρανίο, χωρίς να μπορούν καν να υποψιαστούν πως οι Μοίρες τούς επιφυλάσσουν πολλές και ευφάνταστες ανατροπές στο προκαθορισμένο πεπρωμένο τους. Η Εύη, η Βιβή και η Λία είναι τόσο όμοιες όσο η μέρα με τη νύχτα· όμως τις συνδέουν πολλά και διαφορετικά πράγματα, ξεκινώντας από το παρόμοιο οικογενειακό τους περιβάλλον. Μοναχοπαίδια μεσοαστικών οικογενειών και οι τρεις, μεγαλώνουν μέσα στην αγάπη και την προστασία των γονιών τους με σχεδόν προκαθορισμένη τη μελλοντική τους πορεία: σπουδές, εργασία, γάμος και οικογένεια. Η φιλία τους ισχυροποιείται και ανθίζει καθώς τα χρόνια περνούν, ενώ οι τρεις τους αποτελούν πλέον ένα ενιαίο σύνολο στο οποίο η μία αντιπροσωπεύει το πνεύμα, η άλλη τη σάρκα και η τρίτη το συναίσθημα. Μέσα στις ομοιότητές τους αναζητούν διακαώς διαφορετικά πράγματα, ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία και τον χαρακτήρα τους. Η Βιβή αποζητά να αγαπηθεί, καθώς είναι και η ίδια μια μεγάλη καρδιά, που κατανοεί και συγχωρεί τα πάντα. Η Εύη επιθυμεί να καταλάβει τον κόσμο γύρω της και βρίσκει καταφύγιο και ικανοποίηση στις πνευματικές αναζητήσεις. Η Λία επιδιώκει τις σαρκικές απολαύσεις, την καλοπέραση και τον έρωτα σαν αυτοσκοπό της και όχι σαν μέσο για την επίτευξη κάποιου απώτερου στόχου. Το κυριότερο κοινό τους σημείο, όμως, είναι η χωρίς όρους βαθιά αγάπη της μίας για την άλλη, μια αγάπη αληθινή που αντέχει στον χρόνο και στα περίεργα τερτίπια της μοίρας, που τις δοκιμάζει διαρκώς.
       Καθώς τα χρόνια περνούν, οι τρεις κοπέλες ενηλικιώνονται, ωριμάζουν, ερωτεύονται, ακολουθούν διαφορετικές πορείες –οι οποίες ενίοτε συγκλίνουν, ακόμα και αν αρχικά δεν το γνωρίζουν οι ίδιες– και κυνηγούν τις προσδοκίες, τις επιθυμίες και τα όνειρά τους. Κάποιες τις πετυχαίνουν, κάποιες ευοδώνονται και κάποιες άλλες όχι, κάποια πραγματοποιούνται και κάποια διαψεύδονται οικτρά, όμως εκείνες γνωρίζουν πως θα έχουν πάντα η μία την άλλη ό,τι κι αν συμβεί, όσες αναποδιές και δυσκολίες και αν συναντήσουν. Το καταφύγιό τους θα είναι πάντοτε το παραθαλάσσιο εξοχικό της μίας, η ενατένιση της θάλασσας ή της γύρω βλάστησης από το μπαλκόνι, ο κόκκινος καναπές και η παρατήρηση του περίεργου πίνακα του Μιρό στο σαλόνι με τη συνοδεία ενός ή και περισσοτέρων μπουκαλιών με ποτό, που λύνουν τις διστακτικές γλώσσες και καλμάρουν τις απρόσμενες καταιγίδες της ψυχής τους. Μήπως, όμως, η ίδια η ζωή τούς επιφυλάσσει επικίνδυνες στροφές που θα τις βγάλουν από την πορεία τους; Μήπως ο χρόνος και ο έρωτας αποδειχτούν ανίκητοι αντίπαλοι; Μήπως ένας και μόνο άντρας έχει τη δύναμη να διαχωρίσει το αδιάσπαστο και σφιχτοδεμένο σύνολο των τριών τους;
        Την απάντηση στα ερωτήματα αυτά θα την ανακαλύψετε μόνοι σας, αφότου διαβάσετε το νέο εξαιρετικό μυθιστόρημα της κ. Παπαθεοδώρου. Η συγγραφέας δημιουργεί ένα πανέμορφο σύμπαν «στον αστερισμό του έρωτα των σαλιγκαριών» –θα ανακαλύψετε τι ακριβώς σημαίνει αυτό, μέσα από τις σελίδες του βιβλίου της– όπου μας παρασύρει με την ασύγκριτη γραφή της, την ύφανση μιας καλοδουλεμένης πλοκής, τους αλησμόνητους χαρακτήρες και την απεικόνιση μιας ολόκληρης και ιδιαίτερα ταραγμένης εποχής της χώρας μας. Η κοινωνία σιγοβράζει κάτω από την καταπίεση της δικτατορίας, φλέγεται και επαναστατεί, ανατρέπει το απολυταρχικό χουντικό καθεστώς για να γεννηθεί ένας νέος, καλύτερος κόσμος και κατευθύνεται ολοταχώς στην απελευθερωτική Μεταπολίτευση, τον φιλόδοξο σοσιαλισμό, την ακόλουθη ασυδοσία και τον αβάσιμο ταχύρρυθμο πλουτισμό, με την αναπόφευκτη κρίση και ύφεση να ελλοχεύουν, αφού τα πάντα έχουν κάποιο τίμημα. Εν μέσω όλων αυτών, οι τρεις ηρωίδες μας αγωνίζονται και παραιτούνται, κερδίζουν και χάνουν, απογοητεύονται και πετυχαίνουν, απομακρύνονται και ξανασμίγουν, προδίδονται και προδίδουν, εξοργίζονται και συγχωρούν, αποδεικνύοντάς μας πως η πραγματική φιλία που συνοδεύεται από αληθινή αγάπη χωρίς όρους, όσο κι αν δοκιμάζεται, όσο κι αν πληγώνεται, μπορεί να αντέξει τα πάντα αν τα θεμέλιά της είναι γερά χτισμένα.
        Οφείλω τα θερμά και ειλικρινή μου συγχαρητήρια στην αγαπημένη Άννη Παπαθεοδώρου για το νέο της μυθιστόρημα «Οι τρεις τους», ένα βιβλίο μεγαλειώδες, συγκινητικό και αλησμόνητο στη βαθύτερη ουσία του, μέσα στην επιφανειακή απλότητά του, το οποίο και σας προτείνω ανεπιφύλακτα να διαβάσετε, Φίλοι μου!
 
Υπόθεση Οπισθόφυλλου:
 
Στην Αθήνα της δεκαετίας του ’70 –εν μέσω κοινωνικών, πολιτικών και οικονομικών αλλαγών, με τη Χούντα να απέρχεται και την ελπιδοφόρα Μεταπολίτευση να μπαίνει στο προσκήνιο–, τρεις έφηβες γνωρίζονται στο Γυμνάσιο.
Το ενάμισι θρανίο, που αναγκαστικά μοιράζονται στην τάξη, είναι μόνο η απαρχή μιας φιλίας γνήσιας και ανθεκτικής και μιας σχέσης αδιάρρηκτης, που τίποτα δεν φαίνεται ικανό να την επηρεάσει.
Οι τρεις τους είναι πλέον αξεχώριστες, αφού η μία αποτελεί την καρδιά, η δεύτερη τη σάρκα και η τρίτη το πνεύμα του αδιάσπαστου συνόλου τους.
Τα χρόνια περνούν κι εκείνες ενηλικιώνονται, ακολουθώντας η καθεμιά και διαφορετικό δρόμο. Στην πορεία, θα γνωρίσουν τον έρωτα, τη συντροφικότητα, τις απολαύσεις, κυνηγώντας ιδανικά, όνειρα, επιθυμίες και φιλοδοξίες.
Όμως, η ζωή ή οι Μοίρες τις κατευθύνουν σε διαφορετικές από τις αρχικές τους πορείες, θέτοντάς τις αντιμέτωπες με διλήμματα, ενοχές και μυστικά που παραμονεύουν σε κάθε στροφή του δρόμου τους.
Θα κατορθώσουν οι τρεις τους να διατηρήσουν τη φιλία τους αλώβητη; Θα έχουν τη δύναμη να κατανοήσουν, να συγχωρέσουν και να βάλουν την αγάπη που τις δένει πάνω απ’ οτιδήποτε άλλο;
 
Η χαρισματική συγγραφέας μάς παρασύρει σε μια δυνατή ιστορία ενηλικίωσης, αστείρευτης αγάπης δίχως όρους και λυτρωτικής συγχώρεσης. 

«ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ!», παρουσιάζει η Βενετία Πιτσιλαδή-Σούαρτ - Συστήνει η Κλειώ Τσαλαπάτη

           Την αγαπητή κ. Βενετία Πιτσιλαδή-Σούαρτ είχα τη χαρά να τη γνωρίσω από κοντά σε κάποια παρουσίαση βιβλίου πριν από λίγα χρόνια. Φέτος, με την αφορμή της κυκλοφορίας του τελευταίου μυθιστορήματός της από τις εκδόσεις Ωκεανός με τίτλο «Ούτε μια μέρα παραπάνω!», έχω και την τιμή να τη φιλοξενώ στο ιστολόγιό μου «Φίλοι της Λογοτεχνίας», όπου μας παρουσιάζει η ίδια το πιο πρόσφατο έργο της. Η συγγραφέας στο νέο λογοτεχνικό ψυχογράφημά της καταπιάνεται με ένα φλέγον και ιδιαίτερα επίκαιρο θέμα: αυτό της γυναικείας κακοποίησης και της ενδοοικογενειακής βίας, ενώ επικεντρώνει την προσοχή της στους ανθρώπινους χαρακτήρες και την πολύπλοκη ψυχολογία του καθένα τους. Το νέο της συναρπαστικό πόνημα θα μας ταξιδέψει σε μακρινές εποχές και σε σαγηνευτικούς τόπους, ενώ θα μας καθηλώσει με την ενδιαφέρουσα πλοκή του και θα μας προβληματίσει με όσα καίρια θέματα θίγει η συγγραφέας.
          Την ευχαριστώ ολόθερμα για τον χρόνο που μου διέθεσε, αναλαμβάνοντας να μας παρουσιάσει η ίδια το έργο της, της εύχομαι ολόψυχα καλή επιτυχία και σας προσκαλώ να διαβάσετε τα όσα μας εκμυστηρεύεται η εξαίρετη Βενετία Πιτσιλαδή-Σούαρτ, ώστε να γνωρίσετε κι εσείς λίγο περισσότερο το νέο συναρπαστικό της μυθιστόρημα «Ούτε μια μέρα παραπάνω!».
 
    «Ούτε μια μέρα παραπάνω!» είναι το τέταρτο μυθιστόρημα-ψυχογράφημα που έγραψα, με πολύ επίκαιρο θέμα που είναι η συναισθηματική και σεξουαλική κακοποίηση και βία, ο ρατσισμός, οι σχέσεις σκλάβας – αφέντη, τα ψυχικά τραύματα και εν τέλει η συναισθηματική ωριμότητα και ανθεκτικότητα· βιβλίο γραμμένο με το απαραίτητο σασπένς ενός θρίλερ…
    Είναι αλήθεια ότι όταν η μνήμη της ψυχής μας είναι πληγωμένη, έχει πολύ μεγάλη ανάγκη να ξεχάσει, να συγχωρέσει και να λυτρωθεί. Έτσι ήταν και η ζωή των ηρωίδων μου, από μικρές είχαν ψυχολογικά τραυματικά βιώματα τα οποία τις οδήγησαν να πάρουν απρόβλεπτες αποφάσεις, να ξεπεράσουν τα όρια και τον εαυτό τους…
    Είναι η ιστορία από τρεις γενιές γυναικών: η Ανίτα η γιαγιά, η Βερόνικα η κόρη και η Ελπίδα η εγγονή. Αυτές οι γυναίκες βίωσαν δύσκολες σχέσεις μεταξύ μάνας και κόρης, μέχρι να καταφέρουν με την αγάπη τους να αποδεχθούν η μια την άλλη.
    Η ιστορία μας αρχίζει το 1900 στο Γιοχάνεσμπουργκ στη βαμβακοφυτεία του έλληνα επιχειρηματία Λεοντή Βλασσόπουλου, άνδρα γοητευτικού και σκληρού, από οικογένεια όπου οι άνδρες ήταν αφέντες και ρατσιστές, ενώ οι γυναίκες τους ήταν φοβισμένες και υποταγμένες στους συζύγους τους.
    Ο γοητευτικός Λεοντής θα γνωρίσει στο ταξίδι που θα κάνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα τη δεκαεννιάχρονη φοιτήτρια Ανέτα Παπαδιαμάντη από τη Σκιάθο, της γνωστής οικογένειας του μεγάλου μας συγγραφέα… Ο μεγάλος έρωτας αρχίζει και ξεπερνάει τα όρια όταν εκείνος της ζήτησε να τον ακολουθήσει στην Αφρική και να γίνει γυναίκα του…
    Μετά από συγκλονιστικές ανατροπές, οι ηρωίδες μας αναγκάζονται να αποδράσουν στο Παρίσι, όπου εκεί αρχίζουν μια καινούργια ζωή, γεμάτη από περιπέτειες, σημαντικές γνωριμίες αξιόλογων και διάσημων ανθρώπων των Γραμμάτων, του Πνεύματος και της Τέχνης.
    Εμείς ακολουθούμε τους ήρωες μαγεμένοι και έκπληκτοι γιατί ανακαλύπτουμε ότι έχουν έντονες προσωπικότητες, παθιασμένες ιδιοσυγκρασίες, καλλιτεχνικές ευαισθησίες, μεγάλες αδυναμίες…
    Το βιβλίο είναι ατμοσφαιρικό και μας μεταφέρει σε διαφορετικές εποχές και χώρες όπου ακολουθούμε με κομμένη την ανάσα τους ήρωες και τις αντιδράσεις τους. Έτσι, με κομμένη την ανάσα, εξελίσσεται η ιστορία μας μέχρι το 2000, από το Παρίσι στο Λονδίνο, στην Αθήνα και τη Σκιάθο.
    Σημαντικό και πρωταρχικό ρόλο σε όλη μας την ιστορία, παίζει η Βερόνικα και το μυστικό της! Ποιο είναι αυτό το μεγάλο μυστικό; Αυτό που είδε μέσα στον πελώριο καθρέφτη στο αποικιακό τους σπίτι όταν ήταν μόλις δεκατριών χρόνων και της δημιούργησε ψυχικά τραύματα για πάντα; Ποιον πραγματικά φοβάται η Βερόνικα;
    Με αυτό το βιβλίο μου, θέλησα να εμβαθύνουμε μαζί, αγαπημένοι μου φίλοι αναγνώστες, στον ψυχικό κόσμο των θυμάτων που έχουν υποστεί κακοποίηση και βία, με σκοπό να καταλάβουμε καλύτερα τους φόβους, τις ενοχές και τις τύψεις τους και να τους βοηθήσουμε να πάρουν τη σωστή απόφαση και να σπάσουν το γρηγορότερο τη σιωπή, ώστε να σωθούν πριν να είναι πολύ αργά.
 

Βενετία Πιτσιλαδή-Σούαρτ

 
Βιογραφικό σημείωμα συγγραφέως:

Γεννήθηκε στη Μυτιλήνη, αλλά από μικρή μεγάλωσε στην Αθήνα, όπου σπούδασε Δημοσιογραφία, Δημόσιες και Κοινωνικές σχέσεις.
Στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου σπούδασε Συμβουλευτική Ψυχολογία. Εν συνεχεία στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης σπούδασε Ψυχολογία και Επιστήμες της Εκπαίδευσης. Πανδρεύτηκε Ελβετό και απέκτησε δυο παιδιά.
Ζει μόνιμα στη Γενεύη όπου εργάστηκε ιδιωτικά κάνοντας Συμβουλευτική Ανθρωπίνων Σχέσεων.
Είναι ενεργό μέλος πολλών συλλόγων, φιλανθρωπικών, πολιτισμικών, κοινωνικών καθώς και λογοτεχνικών. Είναι μέλος του συμβουλίου της «Ελβετικής Επιτροπής για την επιστροφή των Μαρμάρων του Παρθενώνα».
Εκπρόσωπος στην Ελβετία των «Διεθνών Βραβείων Giuseppe Sciacca», τα οποία δίνονται κάθε χρόνο στο Βατικανό της Ρώμης.
Πρέσβειρα στην Ελβετία του Κέντρου Ευρωπαϊκών Σπουδών και Μελετών «Ιωάννης Καποδίστριας».
Μέλος της «Εθνικής Εταιρίας Των Ελλήνων Λογοτεχνών».
Το 2015 βραβεύτηκε από την Ελληνική Εταιρία Μεταφραστών Λογοτεχνίας με το Χρυσό Μετάλλιο για τη συμβολή της στη διάδοση της ελληνικής γλώσσας στο εξωτερικό.
Από το 1996 είναι Υπεύθυνη–Συντονίστρια-0ργανώτρια του Ελληνικού «Λογοτεχνικού Κύκλου Βιβλιόφιλων Γενεύης».
Είναι Ελληνίδα της Διασποράς όπου με το έργο της, τη συνεχή φροντίδα της για τα Ελληνικά Γράμματα και τη Λογοτεχνία προσπαθεί να τιμά τη χώρα της στο Εξωτερικό.
Το πάθος της  για την ζωή και τον άνθρωπο την  οδήγησαν στην συγγραφή ποιημάτων και στίχων από νεαρή ηλικία .
Η μελέτη και η ανάλυση του ψυχικού κόσμου των ανθρώπων , την παθιάζει από πάντα και αυτό αποτυπώνεται στα βιβλία της .
Έχει γράψει τέσσερα Μυθιστορήματα – Ψυχογραφήματα:
Η «Η θεατρίνα της ζωής», εκδόσεις Σαββάλας, Ιούνιος 2011.
Το «Ολόγυμνη με ψυχικές χειροπέδες», εκδόσεις Ωκεανός, Ιούνιος 2015.
Το «Θύελλα στη Βενετία», εκδόσεις Ωκεανός, Ιούνιος 2019.
Το «Ούτε μια μέρα παραπάνω!», εκδόσεις Ωκεανός, Ιούνιος 2021
 
Μπορείτε να επικοινωνείτε με τη συγγραφέα:
e-mail: wanda.chuard@bluewin.ch
www.venetiapitsiladi.com
 
Επιλεγμένη εργογραφία Βενετίας Πιτσιλαδή-Σούαρτ:

«ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ!»

Εκδόσεις: Ωκεανός (2021)
Σελίδες: 352
Τιμή με έκπτωση: 11,60€
 
Υπόθεση Οπισθόφυλλου:
 
Μακάρι να μπορούσα να ξεχάσω τα λόγια εκείνα, γραμμένα με αίμα στον καθρέφτη της μνήμης μου...|
Μακάρι να μπορούσα να κρύψω τα σημάδια που άφησες απάνθρωπα στο κορμί μου.
Μακάρι να μπορούσα να σβήσω τις οδυνηρές αναμνήσεις που πληγώνουν την ψυχή μου... Μακάρι...
Τρεις γενιές γυναικών. Ανίτα, Βερόνικα, Ελπίδα. Γυναίκες που βίωσαν δύσκολες σχέσεις μεταξύ μάνας και κόρης. Γυναίκες που επένδυσαν σε σχέσεις θυελλώδεις και καταστροφικές με άνδρες που τις διαμόρφωσαν. Γυναίκες κυνηγημένες από τον φόβο και την απόγνωση, τραυματισμένες από παράφορους βίαιους έρωτες, με αμαρτωλές σχέσεις εκτός ορίων, γεμάτες δύναμη αλλά κι αδυναμίες βαθιά ανθρώπινες, μας παρασύρουν στα συναισθηματικά τους ταξίδια, από την Νότιο Αφρική στο Παρίσι, στο Λονδίνο, στην Αθήνα, στην Σκιάθο. Οι άνδρες ήρωες, βίαιοι, βάρβαροι, διανοούμενοι, τέλειοι ή ατελείς εραστές… Ο Λεοντής, ο Μισέλ, ο Αλέξης, ο Νικόλας, ο Αντώνης… Όλοι στην αναζήτηση μιας άπιαστης αλήθειας…
Ένα ψυχογράφημα για την συναισθηματική και την σεξουαλική κακοποίηση και την βία, τον ρατσισμό, τις σχέσεις σκλάβας-αφέντη, τα ψυχικά τραύματα, και εν τέλει την συναισθηματική ωριμότητα και ανθεκτικότητα.
 
Η Βενετία Πιτσιλαδή-Σούαρτ, συνθέτει με μαεστρία ένα πολυσύνθετο λογοτεχνικό ψυχογράφημα, πλάθει με τέχνη το ψυχολογικό υπόβαθρο και αναλύει με φιλοσοφική και στοχαστική ματιά τις ευαισθησίες και τα βιώματα των ηρώων.
 
«ΘΥΕΛΛΑ ΣΤΗ ΒΕΝΕΤΙΑ»

Εκδόσεις: Ωκεανός (2019)
Σελίδες: 368
Τιμή με έκπτωση: 12,50€
 
Υπόθεση Οπισθόφυλλου:
 
Έβγαλε από την τσέπη του το περίστροφο. Αυτό το ίδιο περίστροφο με το οποίο πυροβόλησε το πρωί τον άλλον. Εκείνον τον καραγκιόζη που τόλμησε να τον αγνοήσει!
 
Ένα πάμφτωχο παιδί, περιφρονημένο από την οικογένειά του μια οικογένεια του «σκυλολογιού», της πλέμπας της Κέρκυρας, από να,  γύρισμα της τύχης, θα δει τη μίζερη ζωή του ν’ αλλάζει. Θα γίνει ένας μεγιστάνας των επιχειρήσεων, ένας μπον βιβέρ, ένας άνθρωπος της απόλυτης εξουσίας. Ένας υπεράνθρωπος.
Ο μέγας και πολύς κόντες Διονύσιος Γιαννάτος, θα κατακτήσει τη Βενετία όπου θα τον ρίξει η μοίρα του, θα φτάσει στην κορυφή της επιτυχίας και θα ραγίσει τις καρδιές πολλών γυναικών. Ανάμεσά τους η Λουίζα, η Ορνέλα, η Χρύσα. Τρεις διαφορετικές γυναίκες, τρεις εντελώς διαφορετικές προσωπικότητες. Η μία απλοϊκή και δοτική, η άλλη προκλητική και φιλήδονη. Η τρίτη ευαίσθητη, εύθραυστη και ονειροπόλα.
Όλες θα τον λατρέψουν, αλλά δεν θα τον κερδίσει καμία…
Γιατί η μόνη γυναίκα που είναι ριζωμένη στην καρδιά του, μία και μοναδική, αυτή που του στέρησε όλα όσα η ψυχή του λαχταρούσε, είναι η μάνα του. Μάνα και κατάρα στη ζωή του…
Ένα συγκινητικό, βαθύ μυθιστόρημα για την ανεκπλήρωτη Αγάπη, για τα ψυχικά τραύματα που αφήνει η έλλειψή της, για τον αγώνα του ανθρώπου να κερδίσει αυτό που δεν μπορεί να έχει.
 
Η Βενετία Πιτσιλαδή-Σούαρτ, συνθέτει ένα λογοτεχνικό ψυχογράφημα με μαεστρία, ευαισθησία, φιλοσοφική ματιά και ποιητικό στοχασμό, απογυμνώνει τις κρυμμένες ανθρώπινες αδυναμίες, τις αμαρτίες και τα πάθη.
 
«ΟΛΟΓΥΜΝΗ ΜΕ ΨΥΧΙΚΕΣ ΧΕΙΡΟΠΕΔΕΣ»

Εκδόσεις: Ωκεανός (2015)
Σελίδες: 352
Τιμή με έκπτωση: 10,20€
 
Υπόθεση Οπισθόφυλλου:
 
Αρετή-Αναστάσια-Άρτεμη. Μια διχασμένη γυναίκα με τρία ονόματα, τρεις προσωπικότητες, τρία διαβατήρια διεξόδου στη ζωή.
Η μάνα της εξαρτημένη από ένα πάθος καταστρέφεται, ενώ η κόρη προσπαθεί να σωθεί… Ένα σεξουαλικό έγκλημα, μια δολοφονία, μια πάλη ισορροπίας και ένα πέλαγος αισθημάτων. Ανθρώπινα πάθη, λάθη, αδυναμίες, μίσος, δίψα για εκδίκηση, ευαισθησίες, ποίηση και λύτρωση. Μεταξύ ηδονής και οδύνης, φθοράς και αφθαρσίας, οι ήρωες υπερβαίνουν τα όρια και παρασύρονται μέσα στην εξάρτηση του παράφορου έρωτα.
Η πρωταγωνίστρια, λίγο πριν από μια σημαντική διάλεξη, ανατρέχει στο αρχείο της μνήμης όπου όλα τα γεγονότα είναι βαθιά χαραγμένα, αποτυπωμένα και τραγικά, με πολλά αποσιωπητικά και ερωτηματικά. Όλα είναι γραμμένα με ματωμένες λέξεις, δακρυσμένες σημειώσεις χαραγμένες με μαχαίρι στην μνήμη, πονεμένες αναμνήσεις δεμένες με χειροπέδες…
 
Η Βενετία Πιτσιλαδή-Σούαρτ συνθέτει ένα λογοτεχνικό ψυχογράφημα, στο οποίο καταπιάνεται με μια πολυσχιδή γυναικεία προσωπικότητα και με συναισθηματική λεπτότητα διεισδύει βαθιά στα ψυχικά τραύματα της ηρωίδας…

«ΧΤΥΠΑ ΤΟ ΦΙΔΙ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ», του Γιάννη Φιλιππίδη – Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

«ΧΤΥΠΑ ΤΟ ΦΙΔΙ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ», του Γιάννη Φιλιππίδη – Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη
Εκδόσεις: Άνεμος
Σελίδες: 362
Τιμή με έκπτωση: 14,27€
 
          Για κάποιους συγγραφείς, πραγματικά, είναι δύσκολο να βρεις λόγια για να εκφράσεις ολοκληρωμένη άποψη για το πλούσιο έργο τους, ενώ είναι πολύ πιθανό να καταλήξεις να επαναλαμβάνεσαι προσπαθώντας να περιγράψεις όλα τα συναισθήματα και τις εντυπώσεις που σου εμπνέουν τα βιβλία τους. Ένας από αυτούς τους χαρισματικούς συγγραφείς είναι και ο πολυαγαπημένος Γιάννης Φιλιππίδης, που φέτος μας χάρισε ένα ακόμα εξαιρετικό μυθιστόρημα, πάντα από την Άνεμος Εκδοτική, με τίτλο «Χτύπα το φίδι στο κεφάλι». Πριν προχωρήσω στην επικεντρωμένη άποψή μου για το συγκεκριμένο αριστουργηματικό του έργο, θα μου επιτρέψετε να παραθέσω ξανά αυτούσια στην επόμενη παράγραφο όσα έγραψα πέρυσι για το προηγούμενο εξαιρετικό του βιβλίο, «Το σπίτι με τις κλειδαριές». Ο λόγος που συνειδητά επαναλαμβάνω το κομμάτι αυτό είναι ότι ειλικρινά δεν υπάρχουν διαφορετικά λόγια για να εκφράσω εκείνα που διατύπωσα πέρυσι, εφόσον ταυτίζονται απόλυτα με αυτά που υποστηρίζω φέτος και πιθανολογώ πως θα ταυτίζονται και πάλι με όσα θα πρεσβεύω στις χρονιές που θα ακολουθήσουν.
    Κάθε φορά που παίρνω στα χέρια μου ένα νέο βιβλίο του συγγραφέα, αισθάνομαι ενθουσιασμό και απερίγραπτη προσμονή αφού είμαι πεπεισμένη πως θα με συνεπάρει και πάλι, όπως συμβαίνει πάντα. Κάθε φορά πιστεύω πως έχω διαβάσει το κορυφαίο δημιούργημά του, θεωρώντας πως τα έχει γράψει όλα και έχει ξεδιπλώσει μπροστά στα μάτια του αναγνώστη όλο το συγγραφικό ταλέντο και την ανεξάντλητη έμπνευσή του μέσα από το προηγούμενο έργο του· και κάθε φορά πέφτω έξω στις προβλέψεις μου, καθώς τίποτα δεν με προετοιμάζει για όσα θα «ζήσω» διαβάζοντας το εκάστοτε νέο μυθιστόρημά του, καθώς πάντοτε και με εντυπωσιακή συνέπεια ο συγγραφέας αποδεικνύει την αστείρευτη ικανότητά του να δημιουργεί ένα ολόκληρο σύμπαν με ήρωες που λατρεύουμε ή μισούμε ή που δεν μπορούμε να είμαστε απολύτως βέβαιοι πώς αισθανόμαστε γι’ αυτούς, ενώ συνεχώς κατορθώνει να καταπιάνεται με ένα διαφορετικό και άκρως ενδιαφέρον θέμα.
    Αυτήν τη φορά, ο Γιάννης Φιλιππίδης ξεπερνάει εαυτόν εκ νέου, αφού το βιβλίο του με τον εμβληματικό τίτλο «Χτύπα το φίδι στο κεφάλι» είναι κάτι διαφορετικό από όσα έχει γράψει μέχρι τώρα. Κατά τη γνώμη μου, στην έως τώρα πορεία του, μας έχει ήδη αποδείξει πως του αρέσει να καταπιάνεται με διαφορετικά θέματα και να υφαίνει την εκάστοτε ιστορία του πάντοτε ενταγμένη σε ένα κοινωνικό και ιστορικό πλαίσιο. Με το νέο του βιβλίο, όμως, ο συγγραφέας μάς αποδεικνύει πως είναι εξίσου ικανός και στη χρήση και ενσωμάτωση της ατόφιας Ιστορίας στη μυθιστορηματική του πλοκή, και όχι μόνο. Πρόκειται για ένα βιβλίο πολυπρόσωπο, πολυσχιδές και πολυεπίπεδο, το οποίο ξεκινάει από τη σφαγή στο Δίστομο το 1944, με σκηνές συγκλονιστικές που κόβουν την ανάσα και θέτουν την αλησμόνητη ηρωίδα του σε ένα επίπεδο εξίσου τραγικό με τη συνονόματή της του Σοφοκλή. Μέσα στην πύρινη λαίλαπα, το αίμα και τον όλεθρο που σπέρνουν πίσω τους οι ηττημένοι και εξαγριωμένοι πλέον Ναζί, ένα δεκατετράχρονο κορίτσι γλυτώνει ενάντια σε κάθε πρόβλεψη, κρυμμένη μέσα στον μικρό στάβλο της οικογένειας. Όταν καταφέρνει να ξεμυτίσει από το σωτήριο κρησφύγετό της, αντικρίζει τον χειρότερο εφιάλτη της αφού διαπιστώνει πως ξεκληρίστηκε μέσα σε λίγη ώρα ολόκληρη η οικογένειά της.
    Ορφανεμένη πλέον η Αντιγόνη, και με τραυματισμένη την εφηβική της ψυχή ανεπανόρθωτα, θα καταλήξει ως ψυχοκόρη –ή, για να ακριβολογούμε, ως σκλάβα με όλη τη σημασία της λέξης–, σε μια εύπορη οικογένεια αγροτών στη Λιβαδειά. Η νέα της «οικογένεια» δεν έχει την παραμικρή ομοιότητα με την πραγματική δική της, αφού η μητέρα, η κυρα-Λένη, βρίσκει ένα βολικό και υπάκουο υποχείριο για κάθε δουλειά μέσα και έξω από το σπίτι, ο πατέρας, ο κυρ-Σπύρος, αποκτά ένα ανυπεράσπιστο, ανέγγιχτο και πανέμορφο πλάσμα για να ικανοποιεί το ασίγαστο ερωτικό του πάθος, ενώ ο μεγάλος γιος, ο Αλέκος, ακολουθεί πιστά τα χνάρια του πατέρα-αφέντη, βγάζοντας κι εκείνος όλα τα απωθημένα του πάνω στην απροστάτευτη κοπέλα. Μονάχα ο μικρότερος γιος της οικογένειας Κατσίφη, ο Λάμπρος, δείχνει να συμπονά το δράμα της έφηβης και προσπαθεί να την ανακουφίσει, να της συμπαρασταθεί και να τη στηρίξει με όποιον τρόπο μπορεί, χωρίς όμως ο ίδιος να έχει τη δυνατότητα να αντιστρέψει την πορεία των γεγονότων. Η ίδια η Αντιγόνη δεν μπορεί καν να διανοηθεί μέχρι πού θα φτάσει η ασυνειδησία και η εγκληματική αδιαφορία των «προστατών» της, έως ότου θα είναι πια πολύ αργά για να αντιδράσει.
    Τα χρόνια περνούν, οι πληγές που ανοίγουν στο σώμα και την ψυχή της νεαρής κοπέλας πληθαίνουν, βαθαίνουν και κακοφορμίζουν, καθώς η σεξουαλική και ψυχική κακοποίησή της συμβαίνει πλέον σε ημερήσια διάταξη, ενώ η συμπάθεια και η φιλία με τον Λάμπρο εξελίσσεται σε έναν τρυφερό, εφηβικό και ρομαντικό έρωτα. Τα αφεντικά της όμως δεν βλέπουν με καλό μάτι τα αισθήματα των δύο νέων, αφού όσα έχουν μεσολαβήσει έχουν σημαδέψει και στιγματίσει ανεπανόρθωτα την ψυχοκόρη τους. Έτσι δολοπλοκούν σε βάρος της για μία ακόμη φορά και τη στέλνουν εν αγνοία της ως νύφη στην ομογένεια της Αμερικής, για να παντρευτεί τον μεσόκοπο και οικονομικά πετυχημένο Στράτο· με το αζημίωτο φυσικά, μια και δεν έχουν μάθει ποτέ να κάνουν κάτι χωρίς να αποκομίσουν οι ίδιοι κέρδος. Οι δύο νέοι χωρίζονται βίαια, χωρίς καν να το προβλέψουν και ένας νέος Γολγοθάς υψώνεται μπροστά στην ανυποψίαστη και απονήρευτη Αντιγόνη, που τα βάσανά της μοιάζουν να μην έχουν τέλος· ή μήπως τελικά η Μοίρα δεν της επιφυλάσσει μόνο χτυπήματα και δυστυχίες, αποδεικνύοντας πως «ο καιρός έχει γυρίσματα» για όλους;
    Ο εξαίρετος συγγραφέας ξεπερνά για μία ακόμη φορά τον εαυτό του, ανεβάζοντας τον πήχη ακόμα ψηλότερα και προσφέροντάς μας ένα καλοδουλεμένο μυθιστόρημα αξιώσεων. Προσωπικά, πέρα από την ευρηματική και καθηλωτική υπόθεση, τους ολοζώντανους χαρακτήρες που μου ενέπνευσαν γνήσια συναισθήματα συμπάθειας ή απέχθειας, ακόμα και μίσους –όταν το διαβάσετε και εσείς, θα καταλάβετε ποια αντιστοιχούν σε ποιους–, αυτό που με ενθουσίασε είναι η ιστορική έρευνα που ολοφάνερα πραγματοποίησε ο συγγραφέας και η ενσωμάτωση στην πλοκή πολλών γνωστών και άγνωστων ιστορικών, κοινωνικών, πολιτικών και οικονομικών γεγονότων, όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και για την Αμερική, τη γραφική Πλάκα και την κοσμοπολίτικη Ρόδο. Το μυθιστόρημα αυτό, στα ικανά χέρια του Γιάννη Φιλιππίδη, μοιάζει πραγματικά με το ουράνιο τόξο, αφού ο συγγραφέας χειρίζεται με άφταστη μαεστρία όλα τα χρώματα της Ίριδας, δίνοντας στο έργο του «αποχρώσεις» κάθε είδους και έντασης, από τις πιο σκοτεινές και ζοφερές έως τις πιο φωτεινές και ευοίωνες.
    Το «Χτύπα το φίδι στο κεφάλι» του Γιάννη Φιλιππίδη είναι τόσο καθηλωτικό και αλησμόνητο, που θα μείνει χαραγμένο στη μνήμη σας για πάντα. Συνδυάζει αρμονικά τις τραγωδίες, την εκμετάλλευση, την κακοποίηση, τα απανωτά χτυπήματα της Μοίρας και τις δυσαναπλήρωτες απώλειες της ζωής με την ευτυχία, τον έρωτα, τη συντροφικότητα, τη δικαίωση και τη λύτρωση. Τα συναισθήματα εναλλάσσονται ταχύτατα και το δάκρυ, την αγωνία και την απόγνωση διαδέχονται η χαρά, η γαλήνη και η εξιλέωση. Πώς αλλιώς θα μπορούσε να συμβαίνει βέβαια, αφού έτσι ακριβώς είναι και η ίδια η ζωή; Οφείλω τα ειλικρινή και θερμά μου συγχαρητήρια στον αγαπημένο συγγραφέα για το εξαιρετικό του νέο μυθιστόρημα, το οποίο και σας προτείνω ανεπιφύλακτα να διαβάσετε, Φίλοι μου!
 
Υπόθεση Οπισθόφυλλου:
 
Καλοκαίρι του 1944.
Το Δίστομο φλέγεται και οι αδίστακτοι Ναζί ξεκληρίζουν ανθρώπους, ζώα και περιουσίες. Μέσα από τον όλεθρο και την καταστροφή, ένα δεκατετράχρονο κορίτσι γλυτώνει σαν από θαύμα. Η ορφανή, πλέον, Αντιγόνη καταλήγει ως ψυχοκόρη σε μια εύπορη οικογένεια αγροτών στη Λιβαδειά, αδυνατώντας να διανοηθεί όσα δεινά τής επιφυλάσσει η Μοίρα. Εξαρτημένη από τα αφεντικά της, θα γνωρίσει τον σωματικό και τον ψυχικό βιασμό, την ταπείνωση και την κακοποίηση σε κάθε της έκφανση. Μοναδικός συμπαραστάτης και σύντροφός της ο έφηβος γιος τους, ο Λάμπρος.
 
Φθινόπωρο του 1950.
Η εικοσάχρονη Αντιγόνη ταξιδεύει για τη Νέα Υόρκη, αφήνοντας πίσω της όλα όσα την πόνεσαν και την πλήγωσαν ανεπανόρθωτα, όπως και όλα όσα αγάπησε περισσότερο στη ζωή της. Έχοντας πέσει θύμα μιας ακόμα δολοπλοκίας των ασυνείδητων και αδίστακτων αφεντικών της, η ζωή της ανατρέπεται εκ νέου καθώς οδεύει σε έναν ακούσιο γάμο με τον κατά πολύ μεγαλύτερό της ομογενή επιχειρηματία Στράτο, που προαποφασίστηκε εν αγνοία της. Θα ακολουθήσουν όλα την προσχεδιασμένη πορεία τους ή η ζωή θα αποδειχτεί και πάλι απρόβλεπτη;
 
Ορισμένες από τις σκοτεινότερες στιγμές της Ιστορίας, ποταπά ανθρώπινα ένστικτα, ανηλεής εκμετάλλευση των ανίσχυρων, ένας νέος και ελπιδοφόρος κόσμος και μια αγάπη που θα μπορούσε να αποδειχτεί ισχυρότερη όλων των εμποδίων, είναι μερικά μόνο από τα συστατικά μιας καθηλωτικής και αλησμόνητης αναγνωστικής περιπλάνησης από την πένα του Γιάννη Φιλιππίδη. 

«ΚΡΕΣΕΝΤΟ ΕΚΔΙΚΗΣΗΣ», της Θεοφανίας Ανδρονίκου-Βασιλάκη – Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

«ΚΡΕΣΕΝΤΟ ΕΚΔΙΚΗΣΗΣ», της Θεοφανίας Ανδρονίκου-Βασιλάκη – Γράφει η Κλειώ
Τσαλαπάτη
Εκδόσεις: Χάρτινη Πόλη
Σελίδες: 556
Τιμή με έκπτωση: 15,21€
 
          Στην κριτική μου για το προηγούμενο μυθιστόρημα της εξαίρετης κ. Βασιλάκη, με τίτλο «Άσπιλοι ένοχοι» –και έχοντας διαβάσει τα περισσότερα από τα έργα της–, της είχα αποδώσει τον χαρακτηρισμό «συγγραφικός χαμαιλέοντας» και οφείλω να ομολογήσω πως το είχα κάνει με πλήρη επίγνωση της σημασίας του. Φέτος, η αγαπητή συγγραφέας έρχεται να επιβεβαιώσει τον χαρακτηρισμό αυτόν, για μία ακόμη φορά, και να «ταράξει» τα νερά της ελληνικής αστυνομικής λογοτεχνίας με το νέο μυθιστόρημά της «Κρεσέντο εκδίκησης», από τις εκδόσεις Χάρτινη Πόλη. Τίποτα δεν θα μπορούσε να με προετοιμάσει γι’ αυτό που θα διάβαζα όταν εκείνη μου εμπιστεύτηκε το χειρόγραφό της πριν από λίγο καιρό, μια τιμή εξαιρετική αφού ήδη γνώριζα το αξιόλογο έργο της και είχα λατρέψει όσα βιβλία της είχα διαβάσει. Το νέο πόνημά της είναι ένα καλοφτιαγμένο αστυνομικό για γερά νεύρα και δυνατά μυαλά, γεμάτο ανατροπές και κρυμμένα μυστικά, προσεγμένο ακόμα και στη μικρότερη λεπτομέρειά του, που γοητεύει τον αναγνώστη από την πρώτη κιόλας αράδα. Η συγγραφέας έχει τη σπάνια και αξιοθαύμαστη ικανότητα να ελίσσεται και να εξελίσσεται, να κινείται σε διαφορετικούς χώρους και εποχές, να συνδυάζει τη νεότερη ή παλαιότερη Ιστορία με την εκάστοτε ευρηματική μυθοπλασία της και να πλάθει ολοκληρωμένους χαρακτήρες που μένουν αλησμόνητοι στον αναγνώστη, όσα άλλα αξιόλογα βιβλία και αν ακολουθήσουν.
          Αυτήν τη φορά, η κ. Βασιλάκη μάς παρασύρει σε ένα καθηλωτικό αναγνωστικό ταξίδι στη γραφική ορεινή Κορινθία, στη ρομαντική και διαχρονική Γαλλία και στη γοητευτική Πολωνία των αντιθέσεων του σήμερα και του χθες. Η ιστορία ξεκινάει στο όρος Ζήρεια, όταν ανακαλύπτεται ένα αυτοκίνητο πεσμένο και καμένο σε έναν βαθύ γκρεμό, όπου μέσα υπάρχει ένα απανθρακωμένο γυναικείο σώμα. Η αστυνομία καλείται άμεσα επιτόπου και οι έρευνες διεξάγονται αρχικά από το Τμήμα της Κορίνθου, με την ντόπια αστυνομικό Νιόβη Πέτρου να έχει σπεύσει από τους πρώτους στον τόπο του δυστυχήματος, ειδοποιημένη από τον πατέρα της και αυτόπτη μάρτυρα του συμβάντος. Οι έρευνες προχωρούν με γρήγορους ρυθμούς, όμως στην πορεία οι αστυνομικές αρχές διαπιστώνουν ότι το θύμα του τροχαίου ονομαζόταν Αγνή Γεωργίου και συνδεόταν με τον διαβόητο διεθνή κακοποιό Βάσα Ορλάνωφ. Η υπόθεση παύει πλέον να ανήκει στη δικαιοδοσία της ελληνικής αστυνομίας, η οποία αναγκάζεται να ειδοποιήσει την Ιντερπόλ, η οποία εδώ και χρόνια καταζητεί τον δαιμόνιο Ορλάνωφ που εξακολουθεί να παραμένει ασύλληπτος. Για τον λόγο αυτό έρχεται εσπευσμένα από τη Λυών της Γαλλίας ο αστυνομικός πράκτορας Νικόλας Στασινός, ο οποίος έχει ερευνήσει σε βάθος την εγκληματική δραστηριότητα του καταζητούμενου στο παρελθόν. Για να μπορέσει όμως να διεξάγει την έρευνά του για το δυστύχημα και τη σύνδεση της νεκρής με τον κακοποιό στην Ελλάδα, θα πρέπει να ζητήσει τη συνδρομή της αστυνομίας της περιοχής. Συνεπώς, η συνεργασία του με την αστυνόμο Πέτρου είναι επιβεβλημένη όσο και ανεπιθύμητη εκατέρωθεν, αφού οι δύο αστυνομικοί είναι τόσο διαφορετικοί και αταίριαστοι όσο η μέρα με τη νύχτα.
          Ένας αγώνας δρόμου ξεκινά από κοινού, με τον Στασινό και την Πέτρου να πρέπει να «ταξιδέψουν» στο παρελθόν του Ορλάνωφ και της Γεωργίου, αναζητώντας την αλήθεια για τη ζωή και τη σχέση τους αλλά και όσα δρομολόγησαν την πορεία τους. Αναγκαστικά οι δύο αστυνομικοί θα παραμερίσουν τις φαινομενικά αγεφύρωτες διαφορές τους και θα ενώσουν τις δυνάμεις και το αστυνομικό τους δαιμόνιο ώστε να ανακαλύψουν μυστικά βαθιά θαμμένα εδώ και δεκαετίες. Θα ταξιδέψουν στην Πολωνία και συγκεκριμένα στο Στετίνο, έναν τόπο τόσο γραφικό και όμορφο όσο και γεμάτο έντονες κοινωνικές διαφορές, ανισότητες και αντιθέσεις. Θα αναζητήσουν την πραγματική αφορμή που όπλισε το άπειρο χέρι του δεκαοχτάχρονου ακόμα τότε Βάσα ώστε να δολοφονήσει άγρια τον πλούσιο ευγενή Μίσκια Βίσκο, τον άνθρωπο που όλοι θεωρούσαν ευεργέτη του, αφού είχε αναλάβει να τον μορφώσει και να τον αναθρέψει σαν παιδί του, γλυτώνοντάς τον από τις κακουχίες και τη μιζέρια του ορφανοτροφείου της περιοχής. Τίποτα δεν προοιώνιζε την αδιανόητη μεταστροφή του πράου, ταλαντούχου και καλλιεργημένου έως τότε Ορλάνωφ, ο οποίος ονειρευόταν να προχωρήσει σε ανώτερες μουσικές σπουδές για να διαπρέψει ως πιανίστας. Το μοναδικό φανερό κίνητρο του νεαρού μοιάζει να είναι η κλοπή ενός πίνακα αμύθητης αξίας –του περίφημου έργου του Άρνολντ Μπέκλιν «Το νησί των νεκρών»–, από την έπαυλη του ευεργέτη του κατά τη διάρκεια μιας δεξίωσης. Αν και ο νεαρός καταδικάζεται για το έγκλημά του βάσει αυτοπτών μαρτύρων και φυλακίζεται με συνοπτικές διαδικασίες, μετά από κάποια χρόνια καταφέρνει να αποδράσει μαζί με δύο συγκρατούμενούς του. Έκτοτε ξεκινάει και η πλούσια εγκληματική δραστηριότητά του, που περιλαμβάνει δολοφονίες και κλοπές έργων τεράστιας αξίας από ιδιωτικές συλλογές και μουσεία ανά τον κόσμο. Όμως, σαν ένας σύγχρονος Αρσέν Λουπέν, ο Βάσα Ορλάνωφ κατορθώνει να παραμένει ασύλληπτος για πάνω από δύο δεκαετίες και να αποτελεί έναν μόνιμο «πονοκέφαλο» για την Ιντερπόλ, από την οποία μονίμως ξεφεύγει αποδεικνύοντάς την αναποτελεσματική.
          Η χαρισματική Θεοφανία Ανδρονίκου-Βασιλάκη εμπνεύστηκε ένα ξεχωριστό αστυνομικό μυθιστόρημα με πλοκή δαιδαλώδη και εντυπωσιακή, που συνταιριάζει με απόλυτα ευρηματικό τρόπο ποικίλα ετερόκλητα στοιχεία: η καθηλωτική περιπέτεια συμβαδίζει με τον έρωτα σε κάθε του μορφή, τα ιστορικά στοιχεία συνδυάζονται με τις προσωπικές ιστορίες του κάθε ήρωα, το δράμα και το σασπένς συνυφαίνονται με υποβλητικό μυστήριο γοτθικού ύφους και αδιανόητα εγκλήματα, ενώ η απόδοση δικαιοσύνης και η εκδίκηση βρίσκονται σε μια συνεχή διαμάχη με τη λύτρωση, τη συγχώρεση και την εξιλέωση. Κάθε ήρωας μάς αποκαλύπτεται σταδιακά, εκπλήσσοντάς μας διαρκώς, αφού η μαεστρία της συγγραφέως δεν μας αφήνει να μαντέψουμε το παραμικρό πριν εκείνη μας το επιτρέψει. Παρατηρούμε με κομμένη την ανάσα τον αγώνα όλων τους να επιβιώσουν, να ζήσουν όπως εκείνοι ονειρεύονται, να διεκδικήσουν το δικαίωμά τους στην ευτυχία –όπως την ορίζει ο καθένας τους–, αλλά και την αδιαφορία ή την εγκληματική ασυνειδησία κάποιων που αποζητούν την ηδονή με κάθε τίμημα, όπως και τη διαρκή πάλη άλλων ενάντια σε κάθε εμπόδιο και κάθε χτύπημα της Μοίρας. Η συγγραφέας, πάνω απ’ όλα, μας αποδεικνύει πως η αγάπη μπορεί να παραμείνει αναλλοίωτη στο πέρασμα του χρόνου, να πονέσει, να λυγίσει ή ακόμα και να εγκληματήσει, να μας ανεβάσει στον έβδομο ουρανό ή να μας ρίξει στον πιο βαθύ και σκοτεινό λάκκο, να μας καταρρακώσει ή να βάλει φτερά στην πλάτη μας, να μας πληγώσει τόσο ανεπανόρθωτα που να χάσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό ή να μας λυτρώσει και να επουλώσει όλες τις πληγές μας.
    Το «Κρεσέντο εκδίκησης» είναι ένα πολυσχιδές, συναρπαστικό αστυνομικό μυθιστόρημα με καταιγιστική πλοκή, που θα αφήσει όχι απλώς ικανοποιημένο αλλά γνήσια εντυπωσιασμένο ακόμα και τον πιο απαιτητικό αναγνώστη. Πολλά θερμά και ειλικρινή συγχαρητήρια στην αγαπημένη συγγραφέα για το νέο αριστουργηματικό βιβλίο της, το οποίο και σας προτείνω ανεπιφύλακτα να διαβάσετε, Φίλοι μου!
 
Υπόθεση Οπισθόφυλλου:
 
Στετίνο Πολωνίας, 1988.
Κατά τη διάρκεια της δεξίωσης για την έναρξη του καλοκαιριού στην έπαυλη της οικογένειας Βίσκο, ο δεκαοκτάχρονος Βάσα Ορλάνωφ συλλαμβάνεται για τη στυγερή δολοφονία του ιδιοκτήτη. Όλα οδηγούν στο συμπέρασμα πως κίνητρό του ήταν η κλοπή ενός πίνακα αμύθητης αξίας. Όμως, τίποτα δεν εξηγεί το έγκλημα του νεαρού ενάντια στον άνθρωπο που τον ευεργετούσε για χρόνια και σκόπευε να τον στηρίξει στις ανώτερες μουσικές σπουδές του ως πιανίστα.
 
Ορεινή Κορινθία, 2018.
Στις απόκρημνες στροφές της χιονισμένης Ζήρειας, ένα αυτοκίνητο πέφτει στον γκρεμό και τυλίγεται στις φλόγες. Από μέσα ανασύρεται νεκρή η Αγνή Γεωργίου. Όταν οι αστυνομικές αρχές διαπιστώνουν τη σχέση της με τον διαβόητο και διεθνώς καταζητούμενο Ορλάνωφ, ενημερώνουν άμεσα την Ιντερπόλ. Ο αστυνομικός πράκτορας Νικόλας Στασινός έρχεται εσπευσμένα στην Ελλάδα από τη Λυών και συνεργάζεται με την αστυνόμο Νιόβη Πέτρου του Τμήματος Κορίνθου, προκειμένου να εντοπίσουν τα ίχνη του κακοποιού.
 
Δύο εκ διαμέτρου αντίθετοι άνθρωποι αναγκάζονται να ενώσουν τις δυνάμεις τους, αναζητώντας στοιχεία από το παρελθόν και ξεκινούν μαζί ένα ταξίδι ενάντια στον χρόνο σε Πολωνία, Γαλλία και Ελλάδα. Κοινός σκοπός τους είναι να συλλάβουν έναν στυγνό δολοφόνο, που διαφεύγει για περισσότερο από δύο δεκαετίες. Και τότε αδιανόητα εγκλήματα και ένοχα μυστικά, θαμμένα στο σκοτάδι και στη σιωπή, αποκαλύπτονται. Αντισυμβατικοί έρωτες και ανατριχιαστικές αλήθειες που δεν τολμούν να ειπωθούν έρχονται στο φως. Οι ψυχές των νεκρών απαιτούν δικαίωση…
 
Ένα συγκλονιστικό αστυνομικό μυθιστόρημα που καθηλώνει, με συναρπαστική πλοκή γεμάτη ανατροπές και ένα τέλος που κανείς δεν θα μπορούσε να προβλέψει! 

«ΑΝΕΜΟΓΕΡΤΟΣ», του Γεωργίου Ελ. Τζιτζικάκη – Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη

«ΑΝΕΜΟΓΕΡΤΟΣ», του Γεωργίου Ελ. Τζιτζικάκη – Γράφει η Κλειώ Τσαλαπάτη
Εκδόσεις: Κάκτος
Σελίδες: 368
Τιμή με έκπτωση: 13,36€
 
          Ο Γεώργιος Τζιτζικάκης μού είναι γνώριμος εδώ και χρόνια ως συγγραφέας, ενώ είχα την ευκαιρία να τον γνωρίσω διά ζώσης και να συνομιλήσουμε κάποιες φορές. Τον θεωρώ έναν ιδιαίτερα χαρισματικό και ταλαντούχο συγγραφέα και έναν πολύ συμπαθή και ευαίσθητο άνθρωπο. Το συγγραφικό έργο που έχει να επιδείξει είναι πλούσιο και ποικιλόμορφο, καθώς μας έχει χαρίσει αλησμόνητα μυθιστορήματα όπως: το εμβληματικό «Τ’ αηδονιού το δάκρυ» –στο οποίο πάντα θα τρέφω μια ιδιαίτερη αδυναμία, λόγω της συνονόματής μου ηρωίδας του–, το περιπετειώδες και ενίοτε σκληρό, αλλά αληθινό «Ένα δράμι δύναμης», τα εκπληκτικά διηγήματά του «Αντίο δεν είπα, ακόμη ζω» και, τέλος, το εντυπωσιακά ρεαλιστικό, ασυνήθιστο, τραχύ –και ίσως για κάποιους ιδιαίτερα «αθυρόστομο»– βιωματικό βιβλίο του «Ο παραθεριστής». Φέτος, ο κ. Τζιτζικάκης επανέρχεται με ένα ακόμα αξιόλογο μυθιστόρημα βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα, το οποίο φέρει τον τίτλο «Ανεμόγερτος» και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κάκτος. Και μόνο ο τίτλος κεντρίζει την περιέργεια του αναγνώστη εξαρχής, ενώ δίνει σε εμάς τους πιστούς του αναγνωστικούς ακόλουθους μια μικρή ιδέα για την γλωσσοπλαστική ικανότητα του συγγραφέα, ο οποίος με μία και μόνο δικιά του, πρωτότυπη λέξη δηλώνει σχεδόν όλα όσα θέλει να μας εκφράσει μέσα από αυτό το εξαιρετικό έργο του – ίσως το πιο αληθινό και ειλικρινές, γι’ αυτό και το πιο καθηλωτικό και συγκινητικό από όλα τα υπόλοιπά του!
          Αυτό που κόλλησε στο μυαλό μου, από την πρώτη στιγμή που ανακοινώθηκε η έκδοση αυτού του βιβλίου, ήταν ο ασυνήθιστος τίτλος του. Φυσικά, ο συγγραφέας μάς ξεκαθαρίζει τη σημασία του και οφείλω να ομολογήσω πως είναι τόσο, μα τόσο αντιπροσωπευτική της «ανεμοδαρμένης» ζωής του ήρωά του. Ανεμόγερτος είναι αυτός που γέρνει από τις ριπές του ανέμου –μεταφορικά, από τα χτυπήματα της ίδιας της ζωής–, λυγίζει, γονατίζει, κοπανιέται αλύπητα, αλλά δεν σπάει. Ξανασηκώνεται, έστω και με ορατά τα σημάδια και τις κακουχίες από το κάθε χτύπημα πάνω του, και συνεχίζει να ζει και να παλεύει ενάντια σε κάθε αντιξοότητα. Από τον τίτλο και μόνο, λοιπόν, συνειδητοποίησα ότι ο αγαπημένος συγγραφέας κατέθεσε σε αυτό το βιβλίο την ψυχή του, χτίζοντας έναν ήρωα –συνονόματό του, αφού λέγεται Γιώργος κι εκείνος– ο οποίος σαν άλλος Δον Κιχώτης παλεύει άλλοτε με φανταστικούς και άλλοτε με πραγματικούς ανεμόμυλους. Πάντοτε, όμως, έχει αλώβητη τη νοοτροπία και το ηθικό ύψος ενός ιππότη που θέλει να αγωνίζεται τίμια και χωρίς λοβιτούρες, να αντιμετωπίζει κατά πρόσωπο κάθε αδίστακτο εχθρό, δολοπλόκο ή συμφεροντολόγο που παρουσιάζεται στο διάβα του και θέλει να τον εκμεταλλευτεί, παραχωρώντας του πάντα το προνόμιο της αμφιβολίας, όπως και μια δεύτερη, ίσως και μια τρίτη ευκαιρία. Αποκεί και πέρα όμως, ορθώνει αποφασιστικά το ανάστημά του, ανασυντάσσει τις δυνάμεις του και προετοιμάζει τα όπλα του για την αναπόφευκτη σύγκρουση, αφού πλέον δεν του έχει μείνει καμία άλλη εναλλακτική.
          Ο συγγραφέας μάς παρουσιάζει σε πρώτο πρόσωπο την καθηλωτική ιστορία του ήρωά του, οδηγώντας μας τις περισσότερες φορές να ταυτιστούμε μαζί του. Ένας άνθρωπος που ζει μέσα στην ατέρμονη ανασφάλεια, είτε επαγγελματική είτε προσωπική, που υποφέρει από διάφορα προβλήματα υγείας τα οποία ενίοτε είναι ψυχοσωματικά, ενώ άλλες φορές είναι ιατρικής φύσεως και μη έγκαιρα διαγνωσμένα νοσήματα, αφού δεν είναι πάντα δεδομένο πως ο εκάστοτε γιατρός επιδεικνύει εξίσου ανθρώπινο ενδιαφέρον για τον ασθενή του πέρα από το καθαρά ιατρικό. Ως άνθρωπος που έχω βιώσει στο πετσί μου την προκλητική αδιαφορία κάποιων γιατρών, την επιδίωξη και μόνο του προσωπικού τους κέρδους μέσω των παχυλών προμηθειών από φαρμακευτικές, την έλλειψη ανθρώπινης ευαισθησίας και την ελλιπή εμβάθυνση σε ζητήματα υγείας –που λίγο μόνο ήθελαν για να αποβούν μοιραία και να με στείλουν στον άλλο κόσμο με συνοπτικές διαδικασίες–, ταυτίστηκα ιδιαίτερα με τον Γιώργο της ιστορίας του «Ανεμόγερτου». Τον συμπόνεσα όταν έψαχνε να βρει έναν ευσυνείδητο επιστήμονα για να τον ανακουφίσει από τα χρόνια προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε, χωρίς να κοιτάζει αναίσχυντα μόνο το χρηματικό όφελος που θα αποκομίσει. Ένιωσα την αγωνία του όταν έβλεπε τον πνευματικό του μόχθο να γίνεται βορά αδίστακτων κερδοσκόπων και θαύμασα ειλικρινά την υπομονή και την καλή του προαίρεση όταν τους έδωσε και άλλες ευκαιρίες μήπως και διαψεύσουν τις καθ’ όλα βάσιμες υποψίες του ότι τον εκμεταλλεύονται στυγνά. Συγκινήθηκα με τις απώλειες που έπρεπε να αντιμετωπίσει και συνέπασχα σε κάθε του προσπάθεια να ξαναβρεί τον εαυτό του και να ορθοποδήσει, μετά από κάθε νέο χτύπημα της Μοίρας, μετά από κάθε απώλεια. Ο ήρωας Γιώργος, ο Ανεμόγερτος που κατάφερε να μη σπάσει όσο κι αν λύγισε, με εντυπωσίασε, με κέρδισε ολοκληρωτικά και μου απέδειξε πως ο άνθρωπος διαθέτει ανεξάντλητα αποθέματα δύναμης και αντοχής, ώστε να καταφέρνει να σηκώνεται και να ορθώνει εκ νέου το ανάστημά του μετά από κάθε πτώση, όσο κακοτράχαλη κι αν ήταν αυτή, όσες ουλές και αν του άφησε.
          Ο «Ανεμόγερτος» του Γεωργίου Ελ Τζιτζικάκη είναι ένα βιβλίο-μάθημα ζωής, μέσα στο οποίο ο κάθε αναγνώστης θα βρει αναρίθμητα κοινά στοιχεία και καταστάσεις απόλυτα οικείες. Θα ταυτιστεί, θα συγκινηθεί, θα ερωτευτεί, θα εξοργιστεί, θα υπομείνει, θα θρηνήσει, θα φτάσει στα όρια της τρέλας και θα εκλογικευτεί, θα αντεπιτεθεί, θα υπερασπιστεί τον εαυτό του και τους αγαπημένους του και θα παλέψει να μη σπάσει από τις απρόσμενες και δυνατές ριπές του ανέμου. Θα ανασύρει άγνωστες δυνάμεις από κρυφά αποθέματα που νόμιζε πως έχουν ήδη εξαντληθεί και θα εξακολουθήσει να ζει, να δημιουργεί και να έχει υψωμένο το ανάστημά του απέναντι σε κάθε αντιξοότητα. Τα θερμά μου συγχαρητήρια στον αγαπητό συγγραφέα για ένα μυθιστόρημα εξαιρετικό, το οποίο και σας προτείνω ανεπιφύλακτα να διαβάσετε, Φίλοι μου!
 
Υπόθεση Οπισθόφυλλου:
 
Ο Ανεμόγερτος είναι ένα μυθιστόρημα γεμάτο τρυφερότητα που, άλλοτε κωμικά και άλλοτε τραγικά, εξιστορεί τον αγώνα ενός ανθρώπου να αναμετρηθεί με την αδικία, να ζυγίσει τις δυνάμεις του και να προχωρήσει τη ζωή του. Αποτελεί καταγραφή βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα και μιλάει για την παγίδα των προσδοκιών, τις συνέπειες ενός κρυμμένου τραύματος και τη διατήρηση της ελπίδας.
 
Ο ήρωας αυτού του βιβλίου είναι ένας άνθρωπος που βίωσε την απώλεια και την ολοκληρωτική καταστροφή των ονείρων του. Όταν συνέβη αυτό, αναγκάστηκε να αποδεχτεί την ήττα του –κάτι που θα μπορούσε να τον τρελάνει και εν μέρει το κατάφερε–, ενώ υπομένοντας τον πόνο του, κατέφυγε σε μια άλλη πραγματικότητα ώστε να μπορέσει να ζήσει. Στην πορεία, αναμετρήθηκε με δεκάδες ατυχίες που του συνέβησαν, γνώρισε απίθανους τύπους (φίλους μα και εχθρούς) και όλο αυτό τον δίδαξε πώς να διαχειριστεί τον εαυτό του, το τραύμα του, τις αλλεπάλληλες κρίσεις πανικού και την κατάθλιψη.
 
Ένα βιβλίο που εξυμνεί τη ζωή και μιλά για όλες εκείνες τις φορές που αδικούμαστε, γονατίζουμε, και σηκωνόμαστε πάλι στα πόδια μας ώστε να κερδίσουμε μια επόμενη μάχη. 

«ΑΤΤΙΚΗ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ», παρουσιάζει ο Μανώλης Παλαβούζης - Συστήνει η Κλειώ Τσαλαπάτη

Μανώλης Παλαβούζης

          Όταν πριν από λίγα χρόνια διάβαζα το πρώτο μέρος της διλογίας βιολογικού τρόμου του Μανώλη Παλαβούζη με τίτλο «Ο τέταρτος καβαλάρης Ι – η Επώαση», δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι θα ερχόταν κάποια στιγμή στο πολύ σύντομο μέλλον που θα ξεσπούσε μια αντίστοιχη φονική πανδημία – όχι τουλάχιστον στη δική μας εποχή. Και όμως, το εξαιρετικό αυτό μυθιστόρημά του φάνηκε να επαληθεύεται κατά το μεγαλύτερο μέρος του και ο χαρισματικός συγγραφέας αποδείχτηκε απρόβλεπτα διορατικός και δυσοίωνα προφητικός, όπως και εντυπωσιακά ταλαντούχος. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε το γεγονός ότι συνήθως στα βιβλία του καταπιάνεται με φλέγοντα θέματα που απασχολούν όλους μας, είτε το έχουμε συνειδητοποιήσει είτε όχι, θέματα που μπορούν να κυμαίνονται από τον βιολογικό τρόμο, στο περιβαλλοντικό θρίλερ μέχρι και στις αδιανόητες τρομοκρατικές επιθέσεις. Σήμερα ειδικά –που είναι η «μαύρη» επέτειος των είκοσι χρόνων από την τρομοκρατική επίθεση στους Δίδυμους Πύργους της Νέας Υόρκης και το Πεντάγωνο το 2001, η οποία κόστισε τη ζωή σε σχεδόν τρεις χιλιάδες ανθρώπους–, τίποτα δεν θα έπρεπε να μας φαίνεται απίθανο, απίστευτο, αποκύημα φαντασίας ή απλώς παρατραβηγμένο…
        Έκτοτε, ο Μανώλης Παλαβούζης μάς έχει χαρίσει αλησμόνητα, επικά μυθιστορήματα ξεδιπλώνοντας το αδιαμφισβήτητο και γνήσιο ταλέντο του, αφού ολοκληρώνοντας τη διλογία του με το δεύτερο μέρος που φέρει τον τίτλο «Ο τέταρτος καβαλάρης ΙΙ – Ο όλεθρος», συνέχισε σε ένα εντελώς διαφορετικό θέμα, το καθηλωτικό περιβαλλοντικό θρίλερ «Έτος χωρίς καλοκαίρι», ενώ φέτος πήγε το έργο του ένα βήμα παραπάνω με την έκδοση του εκπληκτικού και –μακάρι να διαψευστώ, αν και πολύ αμφιβάλλω– προφητικού νέου μυθιστορήματός του με τίτλο «Αττική καταιγίδα». Ο συγγραφέας έχει το χάρισμα και την οξυδέρκεια να παρατηρεί όσα συμβαίνουν γύρω του και να τα αξιολογεί σωστά, με ανοιχτό μυαλό, χωρίς παρωπίδες και προκαταλήψεις και με αλάνθαστο κριτήριο. Ίσως είναι υπεύθυνο γι’ αυτό και το αντικείμενο των σπουδών του ή απλά η ορθή κρίση του ή η σε βάθος μελέτη της Ιστορίας και η αναγνώριση της τάσης της να επαναλαμβάνεται. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που έχω ξεχωρίσει τον νεαρό συγγραφέα και δηλώνω εσαεί πιστή αναγνώστριά του, μια και το συνταίριασμα της Ιστορίας με την αστείρευτη φαντασία του και την ευρηματική μυθοπλασία είναι κάτι που θαυμάζω πραγματικά.
          Φέτος, και με την αφορμή της έκδοσης του τελευταίου μυθιστορήματός του «Αττική καταιγίδα» από τις εκδόσεις Υδροπλάνο –το οποίο είχα την τιμή και τη χαρά να διαβάσω υπό τη μορφή χειρογράφου ακόμα, ώστε να του εκφράσω τη γνώμη μου– ο αγαπητός συγγραφέας αποδέχτηκε την πρόσκλησή μου να παρουσιάσει ο ίδιος το νέο βιβλίο του στους «Φίλους της Λογοτεχνίας». Τον ευχαριστώ θερμά για τον χρόνο που μας διέθεσε, του εύχομαι ολόψυχα καλή επιτυχία στο σύνολο του αξιόλογου συγγραφικού του έργου και σας προσκαλώ να διαβάσετε τα όσα μας εκμυστηρεύτηκε ο εξαίρετος Μανώλης Παλαβούζης, ώστε να γνωρίσετε κι εσείς λίγο καλύτερα την «Αττική καταιγίδα» του!
 
    Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας ένα περίεργο φαινόμενο. Τις πλέον «καλές» ιδέες που

είχα μέχρι τώρα, και τελικά έγιναν βιβλία, τις σκέφτηκα την ώρα της γυμναστικής σε έναν επαρχιακό δρόμο με μικρή έως ανύπαρκτη κυκλοφορία, με ακουστικά στα αυτιά να παίζουν κάποιο soundtrack ταινίας ή σειράς και έναν συννεφιασμένο ουρανό ψηλά, που νομίζω είναι ο ιδανικός καιρός για υπαίθρια γυμναστική. Έτσι έγινε στην περίπτωση της «Αττικής Καταιγίδας». Καθώς περπατούσα αδιαφορώντας εντελώς για οτιδήποτε συνέβαινε λίγο παραπέρα από το ραγισμένο οδόστρωμα, με τη μουσική υπόκρουση και τον αέρα που με χτυπούσε στο πρόσωπο, γεννήθηκαν δύο σκέψεις στο μυαλό μου· για την ακρίβεια, μία ερώτηση και μια εικόνα. Η ερώτηση ήταν η εξής: «Τι θα γινόταν αν μια σύγχρονη τρομοκρατική επίθεση –καθ’ όλα κινηματογραφική– λάμβανε χώρα στην Ελλάδα, στην Αθήνα;» Και η εξής –ολίγον τι τρελή– εικόνα: Φαντάστηκα κάποιους άντρες, ντυμένους με μαύρες στρατιωτικού τύπου στολές, να εκπαραθυρώνουν κυριολεκτικά από τον πάνω όροφο της Βουλής έναν βουλευτή, σκοτώνοντάς τον κάτω από την κάλυψη των media (σας προειδοποίησα, η εικόνα είναι ανήκουστη, τόσο παράλογη που μοιάζει απίθανο να συμβεί).
    Για να μην τα πολυλογώ, κάπως έτσι ξεκίνησα την έρευνα για το εν λόγω βιβλίο. Βρισκόμουν για μήνες σε συγγραφικό τέλμα, καθώς μια άλλη υπόθεση που συλλογιζόμουν δεν έλεγε με τίποτα να πάρει μορφή στο pc μου, οπότε άδραξα την ευκαιρία. Άρχισα να κάνω έρευνα για την τρομοκρατία, τους τρόπους με τους οποίους λαμβάνει χώρα, τα θύματα, τους θύτες, τα αίτια και τις αφορμές. Γιατί υπάρχουν τρομοκράτες; Πώς αντιμετωπίζεται η τρομοκρατία; Γιατί δεν έχει μπει ένα τέλος, παρότι εδώ και δύο δεκαετίες η Δύση «μάχεται» ενάντια στην τρομοκρατία εξ ανατολών;
    Αυτά και άλλα πολλά ερωτήματα, καθώς και οι απαντήσεις τους, με βοήθησαν να δω σφαιρικότερα το κοινωνικό αυτό ζήτημα. Γιατί η τρομοκρατία είναι μια κρίση, όχι πρόβλημα. Κι αυτό γιατί τα προβλήματα συνήθως λύνονται, όμως η τρομοκρατία καλά κρατεί.
    Ως χώρα βρισκόμαστε σε ένα σταυροδρόμι ιδεών, ηπείρων, διαφορετικών κόσμων, κάτι που προσφέρει πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα. Από τη μία, εμπόριο και ελεύθερη διακίνηση ιδεών. Από την άλλη, συγκρούσεις και αναταραχές, αντιπαλότητα θρησκειών, πεδίο γεωπολιτικών τριβών. Τα τελευταία χρόνια γίναμε –και ακόμα γινόμαστε– μάρτυρες και κοινωνοί διαφόρων κρίσεων. Οικονομική κρίση, κοινωνική κρίση, υγειονομική, προσφυγική, ανθρωπιστική και πάει λέγοντας. Το παλέψαμε με την καθεμία. Αν σταθήκαμε νικητές ή ηττημένοι, θα το δείξει ο χρόνος. Όμως κάτι μπορεί να κάναμε λάθος, κάτι να παραβλέψαμε. Μπορεί να ξεχάσαμε κάποιον παράγοντα της εξίσωσης, ίσως υποτιμήσαμε μια κατάσταση.
    Κάπως έτσι ξεκινά η υπόθεση του βιβλίου, με ένα τραγικό γεγονός που συμβαίνει στα ταραγμένα νερά του Αιγαίου πριν από λίγα χρόνια. Ο αντίκτυπός του θα χρειαστεί χρόνο για να εκτεθεί σε όλο το καταστροφικό του μεγαλείο: μια ομάδα πάνοπλων τρομοκρατών εισβάλλει με στρατηγική και επιχειρησιακή μαεστρία στον ναό της Δημοκρατίας, το ελληνικό Κοινοβούλιο και αιχμαλωτίζει σύσσωμο το βουλευτικό σώμα, το προσωπικό και τους ανήλικους επισκέπτες-εκδρομείς. Από εκεί και έπειτα, αυτό που αρχίζει είναι μια μάχη με τον χρόνο, με την αστυνομία και τους τρομοκράτες να αντιμάχονται λυσσαλέα για να φέρουν σε πέρας ο καθένας την αποστολή του, το κόστος σε αίμα να αυξάνεται με την κάθε ώρα που περνάει και, όλα αυτά, καθώς η ομηρία καλύπτεται ειδησεογραφικά και μεταδίδεται ζωντανά σε όλο τον κόσμο από διεθνή ΜΜΕ.
    Από τη μία παρατηρούμε τον διαπραγματευτή της αστυνομίας Μαυρίδη, έναν ηθικό και ανθρώπινο αστυνομικό, να προσπαθεί να σώσει όσες περισσότερες ζωές μπορεί κάτω από αντίξοες συνθήκες, τόσο εξαιτίας των τρομοκρατών, όσο και συγκρουόμενων συμφερόντων στο αστυνομικό Σώμα. Από την άλλη έχουμε τον Άσγκαρ με την ομάδα του, έναν τρομοκράτη που ταξίδεψε από μακριά για να φτάσει μέχρι την ελληνική πρωτεύουσα που στην πορεία αυτή έχασε πολλά και που τώρα γυρεύει εκδίκηση. Στη δίνη αυτής της σύγκρουσης, πολιτικοί, πολίτες και έφηβοι μαθητές. Όλοι είναι αναλώσιμοι, ουδείς αναντικατάστατος, και αυτό είναι το πλέον τρομακτικό και ανατριχιαστικό.
    Και κάπου εκεί, μεταξύ των αντίπαλων κοσμοθεωριών, της Ανατολής και της Δύσης,

των «καλών» και «κακών», ανάμεσα σε δύο διαφορετικούς κόσμους, σχηματίζεται μια γκρίζα ζώνη: εντός της πολλές φορές είναι δύσκολο να διακρίνουμε το σωστό και το λάθος, τον θύτη και το θύμα, το δίκαιο και το άδικο. Και εκεί είναι που θα παιχτεί το δράμα αυτής της ιστορίας, που έχω την απερίγραπτη χαρά και ευχαρίστηση να μοιράζομαι τώρα μαζί σας.
    Προσφυγική κρίση, θρησκευτικός φονταμενταλισμός, κλιματική κρίση, αστυνομική βία, βρίσκονται στο κέντρο της πλοκής. Δράση, ανθρώπινος πόνος, πανίσχυρα συναισθήματα, κίνητρα και ένστικτα, εν μέσω καταιγιστικών πυρών και αλληλοσυγκρουόμενων πεποιθήσεων, και όλα αυτά όχι σε κάποια μεγαλούπολη των ΗΠΑ, αλλά στα «δικά μας χωράφια», στην Αθήνα, τη Βουλή και την Πλατεία Συντάγματος. Κάπως έτσι θα μπορούσα, εν συντομία, να περιγράψω την υπόθεση του τρομοκρατικού αυτού θρίλερ.
    Ελπίζω να απολαύσετε την «Αττική Καταιγίδα», να σας γεμίσει με αγωνία όσο θα τη διαβάζετε, να ταξιδέψετε με τους ήρωές της και ίσως να αποκομίσετε κάτι περισσότερο στο τέλος. Εύχομαι να αντικρίσετε την άλλη μεριά του τούνελ πλουσιότεροι πνευματικά και αναζωογονημένοι πνευματικά. Καλές αναγνώσεις!
    Υ.Γ: Όπως κάθε φορά, ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου τη μοναδική και εξαίρετη Κλειώ, που όχι μόνο πρόσφερε το βήμα για να μοιραστώ μαζί σας αυτό το ταξίδι, αλλά που έγινε πιστός και ενθουσιώδης συνεπιβάτης μου από την πρώτη στιγμή, διαβάζοντας το έργο πριν ακόμα κάνει το παρθενικό του ταξίδι προς το λιμάνι του εκδοτικού. Ή –για να είμαι πιο ακριβής και «παίζοντας» με το όνομα του εκδοτικού– προς το υδατοδρόμιο.

Μανώλης Παλαβούζης

 
Βιογραφικό σημείωμα συγγραφέα:

          Ο Μανώλης Παλαβούζης γεννήθηκε το 1994 στον ακριτικό Έβρο. Σπούδασε την Επιστήμη του Περιβάλλοντος στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου και ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στη Διαχείριση και Αποκατάσταση Χερσαίων Οικοσυστημάτων, στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης.
          Διαβάζει βιβλία σε καθημερινή βάση από τα μαθητικά του χρόνια, γράφει με την πρώτη ευκαιρία, φτιάχνει παζλ, παρακολουθεί φανατικά ξένες σειρές και ταινίες και ζωγραφίζει φανταστικούς χάρτες. Όνειρό του, να χτίσει έναν εξολοκλήρου δικό του κόσμο σε κάποιον από αυτούς.
          Έργα του, η επίκαιρη διλογία βιολογικού τρόμου «Ο Τέταρτος Καβαλάρης» και το κλιματικό θρίλερ «Έτος Χωρίς Καλοκαίρι». Διηγήματά του έχουν βραβευθεί και συμπεριληφθεί σε συλλογικές ανθολογίες, ενώ ανήκει στη συγγραφική ομάδα του ηλεκτρονικού περιοδικού Will o’ Wisps. Η «Αττική Καταιγίδα» είναι το τέταρτο προσωπικό του μυθιστόρημα. Ζει με την οικογένειά του στο Σουφλί, σχεδιάζοντας το επόμενο βιβλίο του.
 
Μυθιστορήματα Μανώλη Παλαβούζη:
 
«ΑΤΤΙΚΗ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ»

Εκδόσεις: Υδροπλάνο (2021)
Σελίδες: 732
Τιμή με έκπτωση: 16,11€
 
Υπόθεση Οπισθόφυλλου:
 
Όταν ο ναός της Δημοκρατίας καταρρέει, κανείς δεν είναι ασφαλής. Στην Αίθουσα της Ολομέλειας του Ελληνικού Κοινοβουλίου πέφτουν, σε ζωντανή σύνδεση, πυροβολισμοί. Ένοπλοι τρομοκράτες έχουν εισβάλει στον ναό της δημοκρατίας και απειλούν τις ζωές εκατοντάδων ανθρώπων.
Ένας αγώνας ξεκινάει για την απελευθέρωση των ομήρων. Οι αστυνομικές δυνάμεις, με τη βοήθεια του αστυνομικού διαπραγματευτή Μαυρίδη, θα προσπαθήσουν να ξεπεράσουν τα τεράστια εμπόδια για να σωθούν οι ζωές των εγκλωβισμένων πολιτικών, εργαζομένων και ανήλικων επισκεπτών της Βουλής, ενώ, στην πλατεία Συντάγματος, βρίσκεται σε εξέλιξη η μαζικότερη διαδήλωση της δεκαετίας. Αυτό όμως που αρχικά μοιάζει με κοινή ομηρία αποδεικνύεται κάτι πολύ πιο επικίνδυνο και σκοτεινό με παγκόσμιο αντίκτυπο κι αυτό γιατί οι τρομοκράτες δεν σκοπεύουν να βγουν ζωντανοί από το κτίριο.
Στο καταιγιστικό αυτό τρομοκρατικό θρίλερ, ακολουθώντας τα σημεία των καιρών, αναβιώνει η μακραίωνη σύγκρουση δύο άσπονδων εχθρών, της Ανατολής και της Δύσης. Ανάμεσα στις αντικρουόμενες κοσμοθεωρίες, μια γκρίζα ζώνη απλώνεται, εκεί όπου το δίκαιο, το άδικο και το ηθικό πολλές φορές είναι δύσκολο να διακριθούν. Η προσφυγική κρίση έρχεται στο προσκήνιο με έναν εντελώς αναπάντεχο τρόπο. Μέσα στον χαώδη συρφετό των κατατρεγμένων, οι σπίθες της εκδίκησης περιμένουν υπομονετικά αθέατες, έτοιμες να θεριέψουν και να κατακάψουν τα πάντα στο διάβα τους σαν πύρινη καταιγίδα.
 
«ΕΤΟΣ ΧΩΡΙΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ»

Εκδόσεις: Πηγή (2020)
Σελίδες: 652
Τιμή με έκπτωση: 16,20€
Διαβάστε την κριτική για το βιβλίο στον ακόλουθο σύνδεσμο:
https://filoithslogotexnias.blogspot.com/2020/10/blog-post_19.html
 
Υπόθεση Οπισθόφυλλου:
 
Καλοκαίρι 1815
Τα κανόνια του Βατερλώ έχουν µόλις σιγήσει. Ο Γάλλος στρατιώτης Πιερ Λεγκέ πιάνεται αιχµάλωτος των Άγγλων, όµως η αιχμαλωσία του παίρνει μια εντελώς αναπάντεχη τροπή. Στη µακρινή Ανατολή ξυπνάει ο τρόμος, µε τη μορφή ενός ηφαιστείου. Ο Πιερ θα γνωρίσει τη Φρέγια, θα πολεμήσουν για τη ζωή τους και θα προσπαθήσουν να επιβιώσουν μέσα σε έναν κόσμο που βυθίζεται συνεχώς στο σκοτάδι.
 
Καλοκαίρι 2020
Ο Φίλιππος και ο αδερφός του Μάρκος βρίσκονται σε διακοπές στη Σκωτία, όταν ο κόσμος σκεπάζεται από την ηφαιστειακή τέφρα. Η κολοσσιαία ηφαιστειακή έκρηξη καταποντίζει την παγκόσμια θερμοκρασία, φέρνοντας σκοτάδι και θάνατο. Η μόνη διέξοδος, ο θερμότερος Νότος. Τα δύο αδέρφια θα συναντήσουν την Μπεατρίς µε τον γιο της. Θα βρεθούνε κυνηγημένοι από µια φονική συμμορία που έχει ως στόχο να τους εξοντώσει, θα διασχίσουν τη μισή Ευρώπη, όµως ο αληθινός τους εχθρός είναι το ίδιο το κλίμα.
 
Ένα σενάριο που επαναλαμβάνεται ανά τους αιώνες, µε την ίδια φονικότητα, ένα φυσικό φαινόμενο που κλονίζει τα θεμέλια του ανθρώπινου πολιτισμού, οδηγώντας τους ήρωες στα άκρα, εκεί όπου ο χρόνος κυλάει αντίστροφα προς το Έτος Χωρίς Καλοκαίρι.
 
«Ο ΤΕΤΑΡΤΟΣ ΚΑΒΑΛΑΡΗΣ ΙΙ– Ο όλεθρος»

Εκδόσεις: Πηγή (2019)
Σελίδες: 558
Τιμή με έκπτωση: 16,20€
Διαβάστε την κριτική για το βιβλίο στον ακόλουθο σύνδεσμο:
https://filoithslogotexnias.blogspot.com/2019/09/blog-post_10.html
 
Υπόθεση Οπισθόφυλλου:
 
Θεσσαλονίκη 1347 μ.Χ.: Ο Πάμφιλος έχει έρθει αντιμέτωπος με την πανούκλα και έχει επιβιώσει. Κατατρεγμένος από τη θανατηφόρα ασθένεια, γνωρίζει τον Μέλουας και την Άλουελ, δύο ανθρώπους που θα αλλάξουν ριζικά τη ζωή του. Και όλα αυτά καθώς ο θάνατος βασιλεύει στη βυζαντινή πόλη, στο αποκορύφωμα του Μεσαίωνα και του σκοταδισμού.
 
Θεσσαλονίκη 2017 μ.Χ.: Οι προσπάθειες του Άλεξ και της Σκάρλετ να περιορίσουν την εξάπλωση της ασθένειας δεν καρποφορούν. Ολοένα και περισσότερες χώρες μολύνονται, ενώ το παγκόσμιο σύστημα υγείας καταρρέει. Νέα εμπόδια, που θα πρέπει να υπερπηδήσουν, έρχονται στο φως, μέσα στη νοσηρή καθημερινότητά τους.
 
Οι νεκροί αυξάνονται. Η επιβίωση ξεθωριάζει. Κανείς δεν βρίσκεται στο απυρόβλητο.
 
Ο «Τέταρτος Καβαλάρης» φτάνει σε ένα αναπάντεχο τέλος, σε δύο κόσμους που βαδίζουν στο χάος· η επιστήμη αδυνατεί να βρει τη λύση, ενώ η θρησκεία και η λεγόμενη «εθνική ασφάλεια» γίνονται εργαλεία που υποσκάπτουν τα θεμέλια της σύγχρονης κοινωνίας, ωθώντας τούς ήρωες να αναρωτηθούν τι είναι αυτό που αξίζει τελικά.
 
«Ο ΤΕΤΑΡΤΟΣ ΚΑΒΑΛΑΡΗΣ Ι– Η επώαση»

Εκδόσεις: Πηγή (2018)
Σελίδες: 520
Τιμή με έκπτωση: 16,20€
Διαβάστε την κριτική για το βιβλίο στον ακόλουθο σύνδεσμο:
https://filoithslogotexnias.blogspot.com/2018/09/blog-post_23.html
 
Υπόθεση Οπισθόφυλλου:
 
Χειμώνας 1347 μ.Χ.: Στις στέπες της Κιργισίας γεννιέται ένας θανάσιμος εχθρός. Ο Πάμφιλος, ένας Βυζαντινός πολεμιστής, βρίσκεται στο επίκεντρο της καταστροφής. Μία πολιορκημένη πόλη καίγεται συθέμελα, και οι επιζώντες, αγωνιζόμενοι για την επιβίωσή τους, καταφεύγουν για σωτηρία στην Κωνσταντινούπολη, μεταφέροντας μαζί τους κάτι που θα αλλάξει τη ροή της ιστορίας.
 
Χειμώνας 2017 μ.Χ.: Σε ένα εργοτάξιο του μετρό της Θεσσαλονίκης, ένας εργάτης ανακαλύπτει μία υπόγεια κρύπτη. Άθελά του, θα ξυπνήσει τον μεγαλύτερο βιολογικό εχθρό της ιστορίας. Η πανδημία εξαπλώνεται ταχύτατα σε όλο τον κόσμο, κι ο Άλεξ, επιδημιολόγος του ΚΕΕΛΠΝΟ, βρίσκεται αντιμέτωπος με υπέρτερες δυνάμεις, έχοντας στο πλευρό του την Σκάρλετ, απεσταλμένη του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας.
 
Καθημερινοί άνθρωποι έρχονται αντιμέτωποι με την απειλή σε ένα θανάσιμο παιχνίδι. Οι κανόνες διαχρονικοί. Η επιβίωση μονόδρομος.
 
Το πρώτο μέρος της διλογίας «Ο Τέταρτος Καβαλάρης» πραγματεύεται ένα θανάσιμο σενάριο στον σύγχρονο κόσμο του υπερπληθυσμού και της άμεσης αεροπορικής σύνδεσης κάθε γωνιάς του πλανήτη, όπου τα όρια μεταξύ μυθοπλασίας και πραγματικότητας μοιάζουν λεπτότερα από κάθε άλλη φορά.